اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب

اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب شاعر : انوري خطت کشيده دائره‌ي شب بر آفتاب اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب روي چو آفتاب ترا چاکر آفتاب زلف چو مشک ناب ترا بنده مشک ناب وانجا که روي تست همه يکسر آفتاب آنجا که زلف تست همه يکسره شب است سرويست قامت تو که دارد بر آفتاب باغيست چهره تو که دارد ستاره‌بار در لاله نوش داري و در عنبر آفتاب بر ماه مشک داري و بر سرو بوستان کاندر کنار حوري و اندر بر آفتاب گر حور و آفتاب نهم نام تو رواست بس لايق است...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب

شاعر : انوري

خطت کشيده دائره‌ي شب بر آفتاب		اي از کمال حسن تو جزوي در آفتاب
روي چو آفتاب ترا چاکر آفتاب		زلف چو مشک ناب ترا بنده مشک ناب
وانجا که روي تست همه يکسر آفتاب		آنجا که زلف تست همه يکسره شب است
سرويست قامت تو که دارد بر آفتاب		باغيست چهره تو که دارد ستاره‌بار
در لاله نوش داري و در عنبر آفتاب		بر ماه مشک داري و بر سرو بوستان
کاندر کنار حوري و اندر بر آفتاب		گر حور و آفتاب نهم نام تو رواست
بس لايق است با شکرت همبر آفتاب		از چهره آفتابي و از بوسه شکري
واميخته است لفظ تو با شکر آفتاب		انگيختست حسن تو گل با مه تمام
در حلقه ماه دارد و در چنبر آفتاب		گر نايب سپهر نشد زلف تو چرا
خواهد همي به خوبي ازو زيور آفتاب		خاليست بر رخ تو بناميزد آنچنانک
ناگه ز مشک شب نقطي زد بر آفتاب		گويي که نوک خامه‌ي دستور پادشاه
در پيش بارگاهش خدمتگر آفتاب		مخدوم ملک‌پرور و صدر جهان که هست
داد ز راي روشن او رهبر آفتاب		فرزانه مجد دولت و دين کز براي فخر
از مخبر آسماني و از منظر آفتاب		عالي ابوالمعالي بن احمد آنکه اوست
فرمان‌دهي که هستش فرمانبر آفتاب		لشکرکشي که هستش لشکرگه آسمان
بر طلعت شهيش ثناگستر آفتاب		بر طالع قويش دعاگوي مشتري
مشک سياه شب را در مجمر آفتاب		هر صبحدم بسوزد بهر بخور او
قاهر ز جود اوست گهرپرور آفتاب		کامل ز ذات اوست خردپرور آدمي
بوسد ز فخر پايه‌ي آن منبر آفتاب		بر منبري که خطبه‌ي مدحش ادا کنند
خامه شهاب و نقش شب و دفتر آفتاب		زيبد زمانه را که کند بهر مدح او
دارد ز راي روشن تو مفخر آفتاب		اي صاحبي که دايم بر آسمان ملک
وي از شرف چنانکه زهر اختر آفتاب		اي از محل چنانکه زهر آفريده جان
و آنجا نهد که پاي تو باشد سر آفتاب		آنجا برد که راي تو باشد دل آسمان
وز ماه رايت تو کند افسر آفتاب		از گرد موکب تو کشد سرمه حور عين
از راي تو اجازت يابد گر آفتاب		نام شب از صحيفه‌ي ايام بسترد
هر روز بامداد کشد خنجر آفتاب		بر عزم آنکه ريزد خون عدوي تو
در صحن هيچ کان ننهد گوهر آفتاب		تا کيمياي خاک درت بر نيفکند
تا نام تو نبندد بر شهپر آفتاب		سيمرغ صبح را ندهد مژده‌ي صباح
گويي همي برآيد از خاور آفتاب		چون تيغ نصرت تو برآرد سر از نيام
ميرد سپاه شب چو کشد لشکر آفتاب		با بندگانت پاي ندارند سرکشان
در بحر خون بتابد بي‌معبر آفتاب		آنجا که رزم جويي و لشکرکشي به فتح
در سر کشد به شکل زنان چادر آفتاب		از تف و تاب خنجر مردان لشکرت
وي در ضمير روشن تو مضمر آفتاب		اي آفتاب دولت عاليت بي‌زوال
وي بندگي راي ترا در خور آفتاب		اي چاکري جاه ترا لايق آسمان
خصمي کند هر آينه در محشر آفتاب		هر شعر آفتاب که نبود بر اين نمط
مي‌زيبدش هر آينه خاکستر آفتاب		آيينه‌اي که جلوه‌گه روي تو بود
بر روي روزگار به آب زر آفتاب		نشگفت اگر نويسد اين شعر انوري
تا لاله سايه جويد و نيلوفر آفتاب		تا نوبهار سبز بود و آسمان کبود
پژمرده لاله‌وار حسودت در آفتاب		سر سبز باد ناصحت از دور آسمان
ساقي ماه روي تو در ساغر آفتاب		در جشن آسمان‌وش تو ريخته به ناز