خداي جل جلاله ز من چنين داند

خداي جل جلاله ز من چنين داند شاعر : انوري که هرکه نام خداوند بر زبان راند خداي جل جلاله ز من چنين داند دلم به دست نياز از دماغ بستاند چو از دريچه‌ي گوش اندر آيدم به دماغ يکي ز جمله‌ي هر دو گروه نتواند حواس ظاهر و باطن که منهيان دلند چو دل درآرد و بر جاي جانش بنشاند که پيش خدمت او از دو پاي بنشيند به منجنيق اجل خاک هم نريزاند زهي بناي عقيدت که روزگار ازو برات عمر به توقيع او همي راند مگر هواي تو اصل حيات شد که قضا خرد درو به تحير همي...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

خداي جل جلاله ز من چنين داند

شاعر : انوري

که هرکه نام خداوند بر زبان راند		خداي جل جلاله ز من چنين داند
دلم به دست نياز از دماغ بستاند		چو از دريچه‌ي گوش اندر آيدم به دماغ
يکي ز جمله‌ي هر دو گروه نتواند		حواس ظاهر و باطن که منهيان دلند
چو دل درآرد و بر جاي جانش بنشاند		که پيش خدمت او از دو پاي بنشيند
به منجنيق اجل خاک هم نريزاند		زهي بناي عقيدت که روزگار ازو
برات عمر به توقيع او همي راند		مگر هواي تو اصل حيات شد که قضا
خرد درو به تحير همي فرو ماند		خصايصي که هواي تراست در اقبال
که روزگار مرا بنده‌ي تو مي‌خواند		به خواجگيم رسانيد بخت و موجبش اين
طرايف سخنم را همي نگرداند		کجا بماند که اقبال تو به دست قبول
ز جوي قوت ادراک عقل بجهاند		چو مدحت تو برانگيزد اسب فکرت من
عنان مدت من چرخ برنگرداند		چو پاي من بود اندر رکاب خدمت تو
قضا به زور تمامم ز زين بجنباند		به نعمت تو که گر در مصاف‌گاه اجل
که هر کرا بود از مردمانش گرداند		مرااگر هنري نيست اين دو خاصيت است
نه در صدور بزرگان طمع برنجاند		نه در مناصب اقران حسد بيازارد
که اين که دادت و جز راستيت نرهاند		فلک چو کان گهر ديد خاطرم پرسيد
به کار دولت اکفي الکفات مي‌ماند		چو نام دولت اکفي الکفات بردم گفت
تواند ار همه آب حيات باراند		تويي که ابر ز تاثير فتح باب کفت
برين بمان که ز مردم همين همي‌ماند		به سيم نام نکو مي‌خري زيان نکني
سعادتيست که در موکب تو مي‌راند		عنان به ابلق ايام ده که رايض او
سوي محيط فلک چون عنان بپيچاند		غبار موکب ميمونت از بسيط زمين
سپهر گوشه‌ي مسند ز ماه بفشاند		ز بهر تکيه‌ي او گرنه عزم فسخ کند
ز بام گيتي تقدير بد همي راند		تو تا مدبر ملکي شکوه تدبيرت
فلک به دست ظفر جعد ملک مي‌شاند		جهان به آب وفا روي عهد مي‌شويد
که فتنه با تو همي بازد و همي ماند		زمانه مهره‌ي تشوير بازچيد چو ديد
اگر زمانه نداند خداي مي‌داند		تو در زمانه بسي از زمانه افزوني
دهان غنچه‌ي گل را صبا بخنداند		هميشه تا که ز تاثير چرخ و گريه‌ي ابر
که خصم را به سزا خنده‌ي تو گرياند		لب نشاط تو از خنده هيچ بسته مباد