اي به رفعت ز آسمان برتر

اي به رفعت ز آسمان برتر شاعر : انوري نور راي تو آفتاب دگر اي به رفعت ز آسمان برتر وي تو مختار خاص و عام بشر اي تو مقصود جنس و نوع جهان برترين بام گنبد اخضر کمترين آستان درگه تست چرخ در خدمتت ببسته کمر دهر در مدحتت گشاده زبان روز بار تو اي به جاه سمر نزد عدل تو اي به جود مثل نتوان کرد ياد اسکندر نتوان برد نام نوشروان در خلاف تو بخت بد مضمر در هواي تو عيش خوش مدغم يک سموم است از خلاف تو شر يک نسيم است از رضاي تو خير هم ازو...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي به رفعت ز آسمان برتر

شاعر : انوري

نور راي تو آفتاب دگر		اي به رفعت ز آسمان برتر
وي تو مختار خاص و عام بشر		اي تو مقصود جنس و نوع جهان
برترين بام گنبد اخضر		کمترين آستان درگه تست
چرخ در خدمتت ببسته کمر		دهر در مدحتت گشاده زبان
روز بار تو اي به جاه سمر		نزد عدل تو اي به جود مثل
نتوان کرد ياد اسکندر		نتوان برد نام نوشروان
در خلاف تو بخت بد مضمر		در هواي تو عيش خوش مدغم
يک سموم است از خلاف تو شر		يک نسيم است از رضاي تو خير
هم ازو پيش و هم بدو اندر		اي جهان لفظ و تو درو معني
بحر در پيش خاطر تو شمر		چرخ در جنت همت تو قصير
طبع پاک تو بحر بي‌معبر		دست راد تو ابر بي‌نقصان
کلکت آرد ز علم غيب خبر		وهمت آرد ز راز چرخ نشان
امر و نهي ترا قضا و قدر		کار بندد مسخر و منقاد
چون براني قبول بخت هدر		چون بخواني خلاف چرخ هبا
نه فلک چار طبع و هفت اختر		پاسبان سراي ملک تواند
دشمن تو چو مهره در ششدر		نوبت ملک پنج کن که شدست
شبه لل شود عرض جوهر		چون تو گردد به قدر خصمت اگر
وي فلک همت ملک مخبر		اي زمين حلم آفتاب لقا
هرکه بر خدمت تو يافت ظفر		اي بزرگي که از بزرگي و جاه
برد در دولتت به کيوان سر		کرد بيرون ز دست محنت پاي
کرد روزي به درگه تو گذر		بگذشت از فلک به مرتبه آنک
خدمتي گفت ازو عجب مشمر		بنده نيز ار به حکم اوميدي
از بد روزگار بد گوهر		عاجزي بود کرد با تو پناه
از جفاي سپهر دون‌پرور		مهملي بود دامن تو گرفت
بي‌نيازش کني به جامه و زر		طمعش بود کز خزانه‌ي جود
يابد از فر دولت تو خطر		گردد از دست بخشش تو غني
بجهد از خساست کشور		برهد از نحوست انجم
چشم دارد به راه و گوش به در		مدتي شد که تا بدان اوميد
بر سر او هماي جود تو پر		هست هنگام آنکه باز کشد
کرد بر وي عنايت تو نظر		حلقه در گوش چرخ‌کرده هرآنک
به عنايت يکي بدو بنگر		بنده را گوشمال داد بسي
زانکه آن ديده‌اي ز جد و پدر		صله دادن ترا سزاوارست
شاخ آن جز کرم نيارد بر		بيخ کان را نشاند دست سخات
دانش و رادي و ذکا و هنر		نيست نادر ز خاندان نظام
بوي نادر نباشد از عنبر		نور نادر نباشد از خورشيد
تا بود تند باد و تيز آذر		تا بود تيره خاک و صافي آب
آسمان تخت و آفتاب افسر		عالمت بنده باد و دهر غلام
ملک پاينده و معين داور		عيد فرخنده و قرين اقبال
چون جهان صدهزار فرمان‌بر		چون منت صدهزار مدحت‌گوي
کامران ملک‌دار و دولت‌خور		دير زي شادمان و نهمت ياب