| وي چشم وزارت چو تو دستور نديده | | اي رايت دولت ز تو بر چرخ رسيده |
| بر دامن تو دست معالي نرسيده | | بر پايهي تو پاي توهم نسپرده |
| با کلک تو تير فلک انگشت گزيده | | با قدر تو اوج زحل از دست فتاده |
| از روي رضا گوش قضا جمله شنيده | | در نظم جهان هرچه صرير قلمت گفت |
| کز خلق بمانند يکي ناگرويده | | اعجاز تو در شرع وزارت نه به حديست |
| در ديدهي احرار جهان مردم ديده | | اي مردم آبي شده بيباس تو عمري |
| انصاف تو امروز به جانش بخريده | | دي خانه فروش ستم آنرا که برانداخت |
| اطفال در آن عهد که ابهام مکيده | | از خنصر چپ عقد اياديت گرفته |
| تعجيل زمان در ره عزم تو دويده | | آرام زمين بر در حزم تو نشسته |
| مرغ عمل خصم تو از بيضه پريده | | تخم غرض بخت تو بر خاره برسته |
| طفلي است در آغوش رقيبي غنويده | | بر خاک درت ملک گويي که از آرام |
| جز آب حيات از سر کلکت نچکيده | | درکام جهان آب شد از تف ستم خشک |
| تا سنبله از خرمن اقبال تو چيده | | گردون که يکي خوشه چنش ماه نو آمد |
| از بوالعجبي فتنه عنان باز کشيده | | آنجا که گران گشت رکاب سخط تو |
| تا عهد تو چون ماهي بيآب طپيده | | بيآب رخ طالع مهپرور تو ماه |
| هر پشت که در صدر تو يک روز خميده | | پشتي شده در نيک و بد ابناي جهان را |
| يکبار نسيمي ز رضاي تو وزيده | | دندان خزان کند بر آن شاخ که بر وي |
| آهوي ختن کشتهي خلق تو چريده | | زنبور خزر فضلهي لطف تو سرشته |
| آهو بره در خوابستان شير مکيده | | در عهد نفاذ تو ز پستان پلنگان |
| در مرتبه با شير بساطت نچخيده | | شير فلک آن شير سراپردهي دوران |
| چون شبپره در سايهي حفظ تو خزيده | | ميبينم از اين مرتبه خورشيد فلک را |
| از دوک زبان بر سرو بر پاي تنيده | | بدخواه تو چون کرم بريشم کفن خويش |
| بر يکدگر افتاده دو صد ديو رميده | | بر چرخ ممالک ز شهاب قلم تست |
| يک چاشني از شربت قهر تو چشيده | | کورا که تب و لرزهاش از بيم تو دارد |
| گيرم که جهان پر شود از خيک دميده | | غور تو نه بحريست کزو عبره توان کرد |
| چون ابر خراميده و چون سرو چميده | | تو در چمن دولت و در باغ وزارت |
| مسعود علي آن دو ملکشان بگزيده | | ديروز به جاي پدر و جد تو بودست |
| نشگفت عطاييست سزاوار و سزيده | | امروز اگر نوبت ايشان به تو آمد |
| سهم رسن پيسه خورد مار گزيده | | تا تار شب و روز چنان نيست کز ايشان |
| وز حادثه چون صبح دوم جامه دريده | | خصم تو چو شب باد همه جاي سيهروي |
| دل در برش از نايبه چون نار کفيده | | رخسار چو آبي ز عنا گرد گرفته |
| وان غصه چو خارش همه در ديده خليده | | هر ساعتش از غصه گلي تازه شکفته |