| باز آمده در ضمان بهروزي | | اي رفته به فرخي و فيروزي |
| در باغ مصاف کرده نوروزي | | بر لالهي رمح و سبزهي خنجر |
| يک ساعت در کمان تو گوزي | | چون تير نهاده کار عالم را |
| يزدان همه نصرتت کند روزي | | تو ناصر ديني و ازين معني |
| صف ميدري و جگر همي دوزي | | در حمله درندهاي و دوزنده |
| چون مشعلهي سنان بيفروزي | | پروانه سمندر ظفر باشد |
| آنجا که به لعب اسب کينتوزي | | فرزين بنهي به طرح رستم را |
| آنرا که تو بازيي بياموزي | | صد شه به پياده پي براندازد |
| تا خرمن فتنها همي سوزي | | ميساز به اختيار من بنده |
| مي خور به مراد خود شبانروزي | | اي روز مخالفانت شب گشته |
| فتحت ز حشم نصرت از حواشي | | اي کرده ز تيغت فلک تحاشي |
| بر جملهي آفاق بيتحاشي | | پيروزي و شاهي ترا مسلم |
| يکسان شده از روي خواجه تاشي | | در بندگي تو سپهر و ارکان |
| بهرام فلک را وثاق باشي | | هندوي تو يعني که جرم کيوان |
| روباه درت آسمان خراشي | | پيشاني شير فلک خراشد |
| وز دامن همت ستاره پاشي | | از سايهي رايت زمانه پوشي |
| قادر که شدي بر سخن تراشي | | گر هندسهي مدح تو نبودي |
| آن روز مبادا که تو نباشي | | اي روز جهان از تو عيد دولت |