يافت احوال جهان رونق جاويداني

يافت احوال جهان رونق جاويداني شاعر : انوري چرخ بنهاد ز سر عادت بي‌فرماني يافت احوال جهان رونق جاويداني بر رخ روز درآرند شب ظلماني در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه دل شب همچو رخ روز شود نوراني باز در معرکه چون صبح سنان‌شان بدمد نه به يک ملک به صد ملک جهان ارزاني دو جهان‌گير و دو کشور ده و اقليم سنان ناصر ملت و ملک اين همه نوشرواني عضد دولت و دين آن همه افريدوني قدر اين بر فلک ملک کند کيواني راي آن بر افق عدل کند خورشيدي چون قضا تهنيه‌شان...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

يافت احوال جهان رونق جاويداني

شاعر : انوري

چرخ بنهاد ز سر عادت بي‌فرماني		يافت احوال جهان رونق جاويداني
بر رخ روز درآرند شب ظلماني		در زمان دو سپهدار که از گرد سپاه
دل شب همچو رخ روز شود نوراني		باز در معرکه چون صبح سنان‌شان بدمد
نه به يک ملک به صد ملک جهان ارزاني		دو جهان‌گير و دو کشور ده و اقليم سنان
ناصر ملت و ملک اين همه نوشرواني		عضد دولت و دين آن همه افريدوني
قدر اين بر فلک ملک کند کيواني		راي آن بر افق عدل کند خورشيدي
چون قضا تهنيه‌شان گفت به گيتي‌باني		عدل‌شان گويي خاصيت لاحول گرفت
هيچ شيطان ستم نيز دم شيطاني		زانکه در سايه‌ي او مي‌نتواند که زند
فتنه و جور و ستم هر سه شده زنداني		پاسشان حبس زمين است و درو قارون‌وار
جغد جاويد ببرد طمع از ويراني		گر زمين را همه در سايه‌ي انصاف کشند
بگريزد ز جهان صورت آباداني		ور جهان را گره ابروي کين بنمايند
چرخ بيرون شود از ورطه‌ي سرگرداني		ور به چشم کرمي جانب بالا نگرند
هر دو بر خاک نهند از دو طرف پيشاني		ور ز فغفور و ز قيصر مثلا ياد کنند
گشته بخشيدن ايشان سبب آساني		گشته بخشودن ايشان سبب آسايش
مرحباگويان اقبال کند رضواني		بزم ايشان چو بهشتست که بر درگه او
اخسوا خوانان شمشير کند نيراني		رزم ايشان چو سعيرست که در حفره‌ي او
موجها خاسته از خون عدو طوفاني		هر کجا ژاله زند ابر کمانشان بيني
آسمان بر سر خورشيد کشد باراني		تا جه ابريست کمانشان که چو باران بارد
دام و دد را چکند روز وغا مهماني		تيغشان گر به ضيافت چو خليل‌الله نيست
چکند رمح درو همچو عصا ثعباني		دستشان گر يد بيضاي کليم‌الله نيست
گفت برنامه‌ي ما چون نکني عنواني		شکل توقيع مبارکشان تقدير بديد
زان اميري برسيدند بدين سلطاني		ملکشان را مدد از جغري و طغرل کم نيست
اندرين ملک بدين منتظمي تا داني		ملک يزدان به غلط کي دهد آخر سريست
کار آن مرتبه دارد که بود يزداني		هرچه يزدان ندهد بخت و فلک هم ندهد
انوري داد بده رو که تو هم نتواني		مدح ايشان به سزا چرخ نيارد گفتن
روح بي‌فايده اندر سخن روحاني		ليک با اين همه اي در بر روح سخنت
راه بر قافيه مي گم شود از حيراني		گرچه در انشي نظمي که در ايشان گويي
که در اين ملک همه عمر کني حساني		مصطفي سيرتي و هردو بدان آوردت
روي نرخ امل خلق سوي ارزاني		تاکه بر چارسوي عالم کونست و فساد
ملک را عدل دهد مدت جاويداني		عدل ايشان سبب عافيت عالم باد
کار ايشان به جهان در همه فرمان راني		کار گيتي همه فرمانبري ايشان باد