گر خداوند عصمةالدين را

گر خداوند عصمةالدين را شاعر : انوري عارضه رنجه داشت روزي چند گر خداوند عصمةالدين را يا جفاي سپهر بد پيوند آن بدان از بد ستاره‌ي نحس چون قضا قادر و چو چرخ بلند دولتي داشت بس به غايت تيز که بود در کمال بيم گزند بخت بيدار مهربانش گفت همچنين نرم نرم و خنداخند دفع چشم بد جهاني را دل او را که شاد باد نژند داشت از روي مصلحت دو سه روز من نباشم بدان سخن خرسند ور تو کفارتي نهي آنرا کي به کفار تست حاجتمند کادميزاده‌اي که بي‌گنه است ...

شنبه، 28 اسفند 1389

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

گر خداوند عصمةالدين را

شاعر : انوري

عارضه رنجه داشت روزي چند		گر خداوند عصمةالدين را
يا جفاي سپهر بد پيوند		آن بدان از بد ستاره‌ي نحس
چون قضا قادر و چو چرخ بلند		دولتي داشت بس به غايت تيز
که بود در کمال بيم گزند		بخت بيدار مهربانش گفت
همچنين نرم نرم و خنداخند		دفع چشم بد جهاني را
دل او را که شاد باد نژند		داشت از روي مصلحت دو سه روز
من نباشم بدان سخن خرسند		ور تو کفارتي نهي آنرا
کي به کفار تست حاجتمند		کادميزاده‌اي که بي‌گنه است
پاي او را نيارد اندر بند		وانکه معصوم هست دست گناه
وهم هم درنياورد به کمند		معصيت را به عالم عصمت
يا چه بيهوده باشد و ترفند		پس چه کفارت اين چه کفر بود
بپذير از من مسلمان پند		لفظ کفارت اي سليم القلب
عصمت صرف را مکن به پسند		هيچ معصوم را چو نپسندي
چون تو هرگز نزاده يک فرزند		اي ز آباء و امهات وجود
گرچه مستغنيم از اين سوگند		به خدايي که نيست مانندش
همه چيزيت هست جز مانند		که ز انصاف روزگار امروز
چرخ را نيست هيچ خويشاوند		وانکه در عرضگاه کون و فساد
تا به شکل بنات نپراکند		نظم پروين نداد کاري را
ور نهالي نشاند باز بکند		گر نگاري نگاشت باز بشست
سالها رفت و بر گلي نفکند		باري از طوبي تو طوبي لک
خصم گو روز و شب جگر مي‌رند		روزگارت جگر نخواهد داد
دل بجز در خداي هيچ مبند		گر گشايد زمانه ور بندد
درنيتفي از اين سياه و سمند		پايت اندر رکاب تاييدست
حرز و تعويذ اهل جند و خجند		تو که در حفظ ايزدي چه کني
مرحبا زند و حبذا پازند		حرف و صوت ار قضا بگرداند
در سراي سپنج دود سپند		از که کرد آتش حوادث دور
رخ بهرام و اسب مار اسفند		تا که در نطع دهر در بازيست
از پياده دوام فرزين بند		باد فرزين عز و عمرت را
بي‌نياز از طبيب و دانشمند		شخص و دينت وديعت ايزد
همچو تاريخ پانصد و چل و اند		عدد سالهاي مدت تو