بت خورشيد رخ من بگذارست امشب

بت خورشيد رخ من بگذارست امشب شاعر : اوحدي مراغه اي شب روان را رخ او مشعله دارست امشب بت خورشيد رخ من بگذارست امشب باد گل بوي و هوا غاليه بارست امشب خاک مشکست و زمين عنبر و ديوار عبير گو: نگه کن، که سعادت بگذارست امشب ديده‌ي آن که نمي‌خفت و سعادت مي‌جست همه در حلقه‌ي آن زلف چو مارست امشب آن بهشتي، که ترا وعده به فردا دادند گل بچينيد، که بي‌زحمت خارست امشب گل اين باغچه بي‌خار نباشد فردا روز نوروز خود اندر چه شمارست امشب؟ عيد را قدر نباشد...