تويي که از لب لعلت گلاب مي‌ريزد

تويي که از لب لعلت گلاب مي‌ريزد شاعر : اوحدي مراغه اي ز زلف پرشکنت مشک ناب مي‌ريزد تويي که از لب لعلت گلاب مي‌ريزد که فتنه زآن سر زلف به تاب مي‌ريزد متاب زلف خود، اي آفتاب رخ، ديگر مرا دگر نمکي بر کباب مي‌ريزد به هر سخن، که لب همچو شکر تو کند ستاره در قدم آفتاب مي‌ريزد به ياد روي تو هر بامداد ديده‌ي من تو چشم خيره‌ي من بين که: آب مي‌ريزد مرا بر آتش هجرت جگر چنين خسته که اين غبار ستم بر خراب مي‌ريزد ز خوي تند خود، اي ترک،بر حذر ميباش ...