بباد صبا گفتم از شوق دوش

بباد صبا گفتم از شوق دوش شاعر : اوحدي مراغه اي که: درکارم، ار ميتواني، بکوش بباد صبا گفتم از شوق دوش که سوداي او بردم از مغز هوش نشاني از آن نوشدارو بيار که شيرين توان کردن او را بنوش نه زان گونه تلخست کام دلم ندارم دماغ نصيحت نيوش رفيقا، مکن پر نصيحت، که من ز خامي بود گر نيايم به جوش مرا آتش عشق در اندرون مرا تازه عهديست با مي‌فروش مکن دورم از باده خوردن، که باز لبم گر بخوشد ز غم، گو: بخوش دو چشم من از عشق او چون پرست به روزش...