اي از تو مرا هر نفسي بادي و دردي

اي از تو مرا هر نفسي بادي و دردي شاعر : اوحدي مراغه اي دورم به فراق تو ز هر خوابي و خوردي اي از تو مرا هر نفسي بادي و دردي ورنه من مسکين کيم از سرخي و زردي؟ اين سرخي من و زردي رخ تست گر با تو بديدي که نشستيم چه کردي؟ بدخواه که بر دوري ما رشک چنين برد ما را سر پرخاش نماندست و نبردي گو: جمله جهان تيغ برآريد، که با کس خالي نبود عاشقي از گرمي و سردي روي از سخن سرد حسودان نتوان تافت زنهار! که اين باغ بداديم بوردي ما را جهان جز سخن دوست مگوييد...