اي دل، تويي و من، بنشين کژ، بگوي راست

اي دل، تويي و من، بنشين کژ، بگوي راست شاعر : اوحدي مراغه اي تا ز آفرينش تو جهان آفرين چه خواست؟ اي دل، تويي و من، بنشين کژ، بگوي راست ور علم و حکمتست غرض، کاهلي چراست؟ گر خواب و خورد بود مراد، اين کمال نيست هوش اين بود که: پيش بگيرند راه راست عقل اين بود که: ترک بگويند فعل کژ بردار مهر نامه، ببين تا درو چهاست؟ تو نامه‌ي خدايي و آن نامه سر به مهر بر خواند اين نموده دلي کندرو صفاست ار نامه روشنست نمودار هر دو کون مانند زبده‌اي که برون آوري...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي دل، تويي و من، بنشين کژ، بگوي راست

شاعر : اوحدي مراغه اي

تا ز آفرينش تو جهان آفرين چه خواست؟		اي دل، تويي و من، بنشين کژ، بگوي راست
ور علم و حکمتست غرض، کاهلي چراست؟		گر خواب و خورد بود مراد، اين کمال نيست
هوش اين بود که: پيش بگيرند راه راست		عقل اين بود که: ترک بگويند فعل کژ
بردار مهر نامه، ببين تا درو چهاست؟		تو نامه‌ي خدايي و آن نامه سر به مهر
بر خواند اين نموده دلي کندرو صفاست		ار نامه روشنست نمودار هر دو کون
مانند زبده‌اي که برون آوري ز ماست		ترکيب ماست زبده‌ي اجزاي کاينات
نزديک عقل يک سر موي ترا بهاست		آني که هر دو کون به دکان راستي
در نفس خود بجوي، که جامي جهان نماست		زين آفرينش آنچه تو خواهي، ز جزو و کل
سري عظيم گفتم، اگر خواجه در سراست		اين جام را جلي ده و خود را درو ببين
کز بند خويشتن دل دون تو بر نخاست		ليکن ترا چه طاقت ديدار خويشتن؟
درياب: تا چه چيز ترا روي در بقاست؟		زين چيزها که داري و دل بسته‌اي درو
وين آلت دگر همه را روي در فناست		نفسست و حکمت آنکه نميرد به وقت مرگ
مي‌دان که: يک به يک ز تو خواهند بازخواست		اين گنج مال و خواسته کاندوختي به عمر
ما دانه‌ايم و گردش اين گنبد آسياست		گردانه خرد مي نشود جز به آسياب
اين چار طبع را، که ز بهر تو ماجراست		ديگيست چارخانه، که سرپوش آن تويي
دنيا فزود، ليک ببين تا: ازين چه کاست؟		گفتي: به سعي مايه‌ي دنيا فزون کنم
اين پله چون به خاک شد، آن پله بر هواست		دنيا و دين دو پله‌ي ميزان قدرتست
گو: مردمش مبين، اگرت روي در خداست		اي صاحب نياز، نمازي که مي‌کني
جايي چنين نظر نتوان کرد چپ و راست		بيناست آن نظر که ازو هست گشته‌اي
رو مستقيم شو تو، که اين صورت وفاست		حق گفت: «فاستقم» چو وفا از رسول جست
هر گوهر نفيس که در گنج پادشاست		خاشاک راه دانش در پاي جود او
آنرا که چون کليم شبان تکيه بر عصاست		ار گرگ فتنه زود پريشان کند رواست
آن کش چهار بالش توفيق متکاست		چشمش رخ نفاق نبيند، به هيچ وجه
صافي شدي، کدورت و حقد و حسد چراست		صوفي شدي، صداقت و صدق و صفات کو؟
زيرا که بوسه بر کف‌دستي چنان رواست		دست از جهان بشوي و پس آنگاه پيش‌دار
کوشسته بود دست ز چيزي که ماسواست		دست کليم را يد بيضا نهاد نام
کان رفت در بهشت که در خط استواست		اي سالک صراط سوي، راست کار باش
عارف کسي بود که بداند که: از کجاست		گفتي که: عارفم، ز کجا دانم اين سخن؟
بشنو حديث اوحدي، ار جانت آشناست		گر آشنا شوي بنهي دل برين حديث
بس پرده و حجاب که در پيش چشم ماست		از ظلمت و ز نور درين تنگناي غم
راهت به پرده‌اي که درو مهد کبرياست		از پردها گذر چو نکردي، کجا دهند