چرا پنهان شدي از من؟ تو با چندين هويدايي

چرا پنهان شدي از من؟ تو با چندين هويدايي شاعر : اوحدي مراغه اي کجا پنهان تواني شد؟ که همچون روز پيدايي چرا پنهان شدي از من؟ تو با چندين هويدايي به مشتي گل کجا بتوان که خورشيدي بيندايي؟ تو خورشيدي و ميخواهي که ناپيدا شوي از من مرا در حلقها جويي و همچون حلقه بربايي گرم دور از تو يک ساعت گذر بر حلقه‌اي افتد زماني بيم آن باشد که: گردم بي‌تو سودايي دمي نزديک آن باشد که: گردم در تو ناپيدا درآميزي، به يک ساعت ز ما برخيزد اين مايي تو چون شيري و ما...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چرا پنهان شدي از من؟ تو با چندين هويدايي

شاعر : اوحدي مراغه اي

کجا پنهان تواني شد؟ که همچون روز پيدايي		چرا پنهان شدي از من؟ تو با چندين هويدايي
به مشتي گل کجا بتوان که خورشيدي بيندايي؟		تو خورشيدي و ميخواهي که ناپيدا شوي از من
مرا در حلقها جويي و همچون حلقه بربايي		گرم دور از تو يک ساعت گذر بر حلقه‌اي افتد
زماني بيم آن باشد که: گردم بي‌تو سودايي		دمي نزديک آن باشد که: گردم در تو ناپيدا
درآميزي، به يک ساعت ز ما برخيزد اين مايي		تو چون شيري و ما چون آب، هر گاهي که با ما تو
ولي روي ترا مثلي نمي‌بينم به زيبايي		جهان را جمله زيبايي من از روي تو مي‌بينم
چه ميگويم؟ نه آن نوري که در گنجي به بينايي		ز بهر ديدن روي تو بينايي نگه دارم
چه اين دوران زيرين و چه نزديکان بالايي		کسي از کنه اسرار تو آگاهي نمي‌يابد
که در تقرير ما گنجي و در تحرير ما آيي		به وصفت کند ازينم من که: ميدانم نه آني تو
به فرمانت روا باشد دوتا گشتن که يکتايي		ز بهر طاعت تست اين که گردون شد دوتا: آري
ميان تا روز مي‌بندد شب تيره به لالايي		براي عصمت خوبان خلوت خانه‌ي رازت
که هم برغيب علامي و هم بر عيب دانايي		کجا غايب شود غيبي ز علم دوربين تو؟
فرو بستن ترا زيبد که در بندي و بگشايي		چو دربندي دري بر خلق بگشايي در ديگر
ز پا افتاده‌ام اينک چه ميگويي؟ چه فرمايي؟		ز پا افتدگانت را نگفتي: دست ميگيرم؟
که ناهمواري ما را به لطف خود بپيرايي		چو در باغ تو از لطفت همان اميد ميباشد
برآن در ثابتيم آخر، نه بي‌صبريم و هرجايي		ز ما گر خدمتي شايسته‌ي حضرت نمي‌آيد
به گوش امر بنشستيم تا ديگر چه فرمايي؟		سبک برخاستم از هر چه فرمودي به جان، اکنون
ترا انديشه‌ي عفوست و ما ترسان ز رسوايي		ترا رحمت فراوانست و ما لرزان ز بي‌برگي
که بر دشت هوس کرديم چندين بادپيمايي		چه آب روي خواهد بود بر خاک درت ما را؟
که عمر خود تلف کردم به خودرويي و خودرايي		کجا شايسته دانم شد نظر گاه الهي را؟
مسلمانان، چه ميکردم؟ جواني بود و برنايي		بزرگان خرده ميگيرند بر جرمي، که رفت از من
چو عيسي گر دهي بارم سرم بر آسمان سايي		چو قارون از گرانباري فرو رفتم به خاک، اما
که فيض خوان جود تست، اگر خونم بپالايي		چه کافر نعمتي از من تواند در وجود آمد؟
ز بهر آنکه در خدمت نميدانم سبک پايي		کريما، سر گران بر من مکن، گر کاهلي کردم
روان او را برون آور ز تاريکي و تنهايي		به تاريکي چو درماند روان اوحدي تنها
زبانش را سخنگويي، ضميرش را سخن‌زايي		به لطف خود فزون گردان، به جود خود زيارت کن