در آن ايام کز من دور شد بخت

در آن ايام کز من دور شد بخت شاعر : اوحدي مراغه اي سراسر کار من بي‌نور شد سخت در آن ايام کز من دور شد بخت تنم پر تب، دلم پرتاب ميکرد مرا دولت ز خود پرتاب ميکرد چو عنقا رفته، عزلت گير گشته در ايام جواني پير گشته نه دانش را وقوفي درعلاجم نه قوت را مجالي در مزاجم وز آن پشتم چو دال اندر کشيده تب ربعم به سال اندر کشيده نه خوردم دست ميداد و نه خفتم چه شبها اندرين معني که گفتم! چراغ دوده‌ي علم وطهارت فلک بر من بدين سان دور ميکرد گزيده...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

در آن ايام کز من دور شد بخت

شاعر : اوحدي مراغه اي

سراسر کار من بي‌نور شد سخت		در آن ايام کز من دور شد بخت
تنم پر تب، دلم پرتاب ميکرد		مرا دولت ز خود پرتاب ميکرد
چو عنقا رفته، عزلت گير گشته		در ايام جواني پير گشته
نه دانش را وقوفي درعلاجم		نه قوت را مجالي در مزاجم
وز آن پشتم چو دال اندر کشيده		تب ربعم به سال اندر کشيده
نه خوردم دست ميداد و نه خفتم		چه شبها اندرين معني که گفتم!
چراغ دوده‌ي علم وطهارت		فلک بر من بدين سان دور ميکرد
گزيده ميوه‌ي باغ الهي		گرامي گوهر درياي شاهي
که دارد رتبت پنجاه يوسف		وجيه دين و دولت شاه يوسف
که عقل از خلقت او گشته خيره		نصيرالدين طوسي را نبيره
نمودار بزرگان سلف او		به اصل ارباب دانش را خلف او
سرور خلق و سر الوالدينست		زمين را از شکوهش زيب و زينست
« فهذالشبل من تلک الاسود»		گر از آباي او محروم بودي
نزايد دوده‌ي اولاد آدم		جهانداري، که مانندش به عالم
شکوه يوسفي اندر جبينش		به پيروزي عزيز مصر بينش
ميان انجمن چون نجم ثاقب		چنين فرخنده‌اي، با آن مناقب
ز هر نوعي شفيعان راست ميکرد		ز من ده نامه‌اي در خواست ميکرد
ز ناگه التماسي رخ نمودش		نشسته با رفيقاني، که بودش
ز شعرت دفتري بايد که بينيم		که ما چون همسران باهم نشينيم
سخن چون کهنه شد خواننده کش گشت		کهن افسانها لختي ترش گشت
برون کن رشته‌ي گوهر ز گنجت		درين فکرت نميخواهيم رنجت
بگو ده نامه‌اي شيرين، که ديرست		دل از ده نامهاي کهنه سيرست
سماطي در کش از لوزينه‌ي او		حديثي تازه کن از سينه‌ي نو
ترا داريم، وقت ديگران خوش		قلم در گفتهاي ديگران کش
که: صاحب قدرتي، هر کس که خواند		نموداري برون کن، تا بداند
محبت را نبويي جامه‌اي ساز		ز بهر نام خود ده نامه‌اي ساز
اجابت کردم و گفتم: به ديده		سخن چون شد ازو يکسر شنيده
چو ديدم سر دولت در سر او		در آن عذري نياوردم بر او
اشارت سوي نوک خامه کردم		اساس گفتن ده نامه کردم
دلي از محنت و اندوه مرده		به ذهني تيره و طبعي فسرده
که از ذوقش به سر ميگشت خامه		بگفتم در محبت چند نامه
بپوشند آن خطاهايي که دانند		به استظهار آن کو را چو خوانند
بزرگان خرده بر خردان نگيرند		مگر عذرم بزرگان در پذيرند
کسي بايد کزو بهتر بگويد		که گويد عيب او؟ خود گر بگويد
چو در تب گفته شد تبخاله‌اي بود		ز بستان ضمير اين لاله‌اي بود