اي پدر، خود پز اين سرشته‌ي تو

اي پدر، خود پز اين سرشته‌ي تو شاعر : اوحدي مراغه اي تو بهي باغبان کشته‌ي تو اي پدر، خود پز اين سرشته‌ي تو سر خر به، که پاي بيگانه حارس بوستان در خانه که نداري جزين پس افگندي هم به علم خودش بده پندي باغبان راست غصه‌اي گر هست باغ بين را چه غم که شاخ شکست؟ که پشيمان شوي در آخر کار نقد خود را به دست کس مسپار کبک داند نهفتن خايه طفل را نيست بهتر از دايه به گزافش کهن کني، نه رواست طفل کو نورس جهان خداست مرغ آن بام و شمع اين بومست ...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي پدر، خود پز اين سرشته‌ي تو

شاعر : اوحدي مراغه اي

تو بهي باغبان کشته‌ي تو		اي پدر، خود پز اين سرشته‌ي تو
سر خر به، که پاي بيگانه		حارس بوستان در خانه
که نداري جزين پس افگندي		هم به علم خودش بده پندي
باغبان راست غصه‌اي گر هست		باغ بين را چه غم که شاخ شکست؟
که پشيمان شوي در آخر کار		نقد خود را به دست کس مسپار
کبک داند نهفتن خايه		طفل را نيست بهتر از دايه
به گزافش کهن کني، نه رواست		طفل کو نورس جهان خداست
مرغ آن بام و شمع اين بومست		زان جهان نورسيده معصومست
ورنه زحمت کشي و رنج بري		گر نگه داشتيش، گنج بري
کشته‌ي خويش را تو خوار مدار		کشته‌ي تست، اگر گلست ار خار،
حلق خود چون کمان مکن در بند		به کمانخانها مهل فرزند
گر کمان از دويست من سازد		کي پسر تير راست اندازد؟
اين کمان لايق تبر باشد		هيزمست اين ،کمان دگر باشد
چون کند پهلوان به هيزم جنگ؟		خصم با او چو گشت تنگاتنگ
که کند دشمن خود از پي باز؟		بجز از دستهاي تيرانداز
چون تواني که بر نشانه زني؟		تير خود زين کمان چار مني
شانه و دوش خويش پر قلاب		چکني؟ چون نه دزدي و قلاب
کز دو دستش دو شانه بيرون جست		بس کمانکش ز خانه بيرون جست
نه کماني کشيدن از خارا		رمي فرمود مصطفي ما را
به بزرگي قويتر از مشتي		شده از زخم زه هر انگشتي
تير شايد گذاشت بر پنگان؟		کي ز انگشت هم چو بادنگان
تا خدنگ ترا گشاد بود		شست بايد که خوش نهاد بود
تا نگردد ز جنگ فرسوده		شانه و سينه نرم و آسوده
در چنين منجنيق سنگ نهند		در کماني سبک خدنگ نهند
مگر آنجاکمان بيندازي		تير نتوان که اندرو سازي
که به دوشش کشيد نتواني		تا به گوشش کشيد چون داني؟
به سر دشمنان نشايد برد		تيغ بي‌اسب نيک و بازوي گرد
بس که بر سينها نشيند چست		تير بي‌مرکب از کماني سست
کز قفاي کمان رود چون زه		پسرت گر قفا خورد زان به
شب چرا ميرود؟ که ريشش نيست		ساده رخ نزد آنکه خويشش نيست
نيستند از حساب بيگانه		مرد بي‌ريش و دختر خانه
دانش آموزش و فصاحت و خط		به شنايش چه ميبري چون بط؟
چکني پيش بنگيان خراب؟		کودک خويش را برهنه در آب
ورنه، بگذار و بد مکن روزش		گر تو دانسته‌اي، بياموزش
که شکستند مهر معصومان		بر سر و فرق اين چنين شومان
سنگ شايد کز آسمان آيد		تير خود چيست کز کمان آيد؟
نزود در قفاي کودک کس		هر که او را درست باشد پس
در جهان نيست صاحب دردي		غم مردي نميخورد مردي
در بزرگي ادب کجا ورزند؟		اکثر کودکان چو زين طرزند
مردمي را ز دور گردي نيست		زان سبب بوي نيمه مردي نيست
پيشه کاران راست مردانند		بهتر از پيشه نيست، گردانند