رامشگر اين ترانه‌ي خوش

رامشگر اين ترانه‌ي خوش شاعر : جامي دستان زن اين سرود دلکش رامشگر اين ترانه‌ي خوش کن مانده به چنگ غم گرفتار، بر عود سخن چنين کشد تار از تاب حرارت تموزي، روزي به هواي نيمروزي يعني که به سايه‌ي مغيلان ره برده به خيمه‌ي ذليلان مي‌کرد به هر طرف نگاهي برساخت از آن نظاره گاهي ز ايشان در و دشت گشته معمور ناگاه بديد قومي از دور صد خيمه و بارگاه بر پاي کردند به يک زمان در آن جاي با جمع ستارگان يکي ماه ز آن خيمه گه‌اش نمود ناگاه ز...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

رامشگر اين ترانه‌ي خوش

شاعر : جامي

دستان زن اين سرود دلکش		رامشگر اين ترانه‌ي خوش
کن مانده به چنگ غم گرفتار،		بر عود سخن چنين کشد تار
از تاب حرارت تموزي،		روزي به هواي نيمروزي
يعني که به سايه‌ي مغيلان		ره برده به خيمه‌ي ذليلان
مي‌کرد به هر طرف نگاهي		برساخت از آن نظاره گاهي
ز ايشان در و دشت گشته معمور		ناگاه بديد قومي از دور
صد خيمه و بارگاه بر پاي		کردند به يک زمان در آن جاي
با جمع ستارگان يکي ماه		ز آن خيمه گه‌اش نمود ناگاه
ز آن مرحله رو به دشت کردند		کز خيمه هواي گشت کردند
يکديگر را تمام ديدند		آن دم که به پيش هم رسيدند
با او ز زنان قوم خيلي		مسکين مجنون چه ديد؟ ليلي!
بي‌خود برجست و بي‌خود افتاد		چشمش چو بر آن سهي‌قد افتاد
ليلي به سرش دويد حالي		شد کالبدش ز هوش خالي
خونابه فشان ز سينه‌ي ريش		بنهاد سرش به زانوي خويش
زود آوردش به خواب خيزي		ز آن خواب خوش از گلاب‌ريزي
بردند ملال يکدگر را		ديدند جمال يکدگر را
هر در سخن که بود سفتند		هر راز کهن که بود گفتند
کس سوخته‌دل مباد ازين داغ		در وقت وداع کاندرين باغ
کامروز ميان صد غم و سوز		مجنون گفتا که:«اي دل‌افروز!
من بعد کي و کجات بينم؟»		بگذاشتي اندر اين زمين‌ام،
خواهم هم ازين زمين گذشتن		گفتا که: «به وقت بازگشتن
از ديدن من به کام باشي»		گر زآنکه درين مقام باشي،
چون مرده‌تني ز جان جدا ماند		اين رفت ز جاي و او به جا ماند
از منزل خويشتن نجنبيد		بر موجب وعده‌اي که بشنيد
ننشست درخت‌وار از پاي		در حيرت عشق آن دلاراي
مرغان به سرش نشسته لختي		مي‌بود ستاده چون درختي
مو رفته چو شاخه‌هاش در هم		يک‌جا چو درخت پاش محکم
مرغي به سرش گرفت خانه		عهدي چو گذشت در ميانه
از گوهر بيضه شد مرصع		مويش چو بتان مشک‌برقع
مرغان سرود عشق پرداز		برخاست ز بيضه‌ها به پرواز
ليلي به ديار خويش برگشت		يک‌چند براين نسق چو بگذشت
وز ناقه فروگرفت محمل،		آمد چو به آن خجسته‌منزل
ديدش ز حساب عقل بيرون		آمد به سر رميده مجنون
نمد به وجود خويشتن باز		هر چند نهفته دادش آواز
بنگر به وفا سرشته‌ي خويش!		زد بانگ بلند کاي وفا کيش!
بيهوده به سوي من چه آيي؟		گفتا :«تو که‌اي و از کجايي؟
کام دل و رونق روانت!		گفتا که: «منم مراد جانت!
اينجا شده پاي‌بست اويي»		يعني ليلي که مست اويي
در من زده آتشي جهان‌سوز		گفتا: «رو! رو! که عشقت امروز
ديگر نشوم شکار صورت!		برد از نظرم غبار صورت
معشوقي و عاشقي برون ماند		عشق‌ام کشتي به موج خون راند
از صبر و قرار ماند تنها		ليلي چو شنيد اين سخن‌ها
بنشست و به هاي‌هاي بگريست		دانست يقين، که حال او چيست
در ورطه‌ي عشق ما فتاده!		گفت: «اي دل و دين ز دست داده!
افتاده به جاودان‌بلايي!		ناديده ز خوان ما نوايي!
وز دور جمال هم ببينيم»		مشکل که دگر به هم نشينيم
ماتم گري فراق برداشت		اين گفت و ره وثاق برداشت
مي‌رفت و به آب ديده مي‌گفت:		از سينه به ناله درد مي‌رفت
سرچشمه‌ي عيش، ناگوارست		«دردا! که فلک ستيزه کارست
دور از غم روزگار بوديم		ما خوش خاطر دو يار بوديم
وز يکديگر جدا فتاديم		از دست خسان ز پا فتاديم
من دور از وي، چو موي باريک		او دور از من، به مرگ نزديک
من، کرده به تنگناي غم خوي		او، کرده به وادي عدم روي
افتاده به خون و خاک، بي من		او، بر شرف هلاک، بي من
ناچيزتر از خيال، بي او		من، درصدد زوال، بي او
دل بنهادم به هجر جاويد»		امروز بريدم از وي اميد
بر نيت کوچ، بست محمل		اين گفت و شکسته دل ز منزل
منزل به نشيمن دگر کرد		مجنون هم ازين نشيمن درد
بار خود از آن زمين به در برد		چون وعده‌ي دوست را به سر برد
با گور و گوزن گشت دمساز		برخاست چنانکه بود از آغاز

رامشگر اين ترانه‌ي خوش

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته