اي فتي فتوي غدرت ندهم

اي فتي فتوي غدرت ندهم شاعر : خاقاني کافت غدر هلاک امم است اي فتي فتوي غدرت ندهم اينت بنياد که جان را حرم است غدر نقابي بنياد وفاست کافت نقب زن از صبح‌دم است صبح حشر است مزن نقب چنين کاخرش دست بريدن الم است غدر چون لذت دزدي است نخست سرخي عضو دليل ورم است ورم غدر کند رويت سرخ هرچه صحبت شمري هم سقم است تا تو بيمار نفاقي به درست که تو را حبل متين معتصم است خانه در کوي وفا گير و بدان گرچه امروز وفا در عدم است من وصيت به وفا مي‌کنمت...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي فتي فتوي غدرت ندهم

شاعر : خاقاني

کافت غدر هلاک امم است		اي فتي فتوي غدرت ندهم
اينت بنياد که جان را حرم است		غدر نقابي بنياد وفاست
کافت نقب زن از صبح‌دم است		صبح حشر است مزن نقب چنين
کاخرش دست بريدن الم است		غدر چون لذت دزدي است نخست
سرخي عضو دليل ورم است		ورم غدر کند رويت سرخ
هرچه صحبت شمري هم سقم است		تا تو بيمار نفاقي به درست
که تو را حبل متين معتصم است		خانه در کوي وفا گير و بدان
گرچه امروز وفا در عدم است		من وصيت به وفا مي‌کنمت
آن چنان کن که شعار کرم است		دوستي کم کن و چون خواهي کرد
گرنه در چشم وفاي تو نم است		هرکه را دوست براند تو مخوان
منوازش که سزاي ستم است		وانکه را دوست به انصاف بزد
سرفرازش مکن ار شاه جم است		وانکه را دوست بيفکند از پاي
مپذير ار همه ز اهل حرم است		وانکه را دوست به تهمت رد کرد
منشان ار همه شاخ ارم است		شاخ کو برکند آن را به ستيز
برمکن گر همه خار قدم است		و آن گلي کو بنشاند به حسد
قدر نشناسد کافر نعم است		هر خسي کو به کسي مردم شد
ني که ادريس نشاند قلم است		گل که عيسيش طرازد مرغ است
که خداوندش از آن دل خرم است		لطف در حق رهي چندان کن
اسقفان خوش‌دل و عيسي دژم است		نه حواري صفت است آنکه از او
عامه گويد که ز مهتر چه کم است		کهتري را که تو تمکينش دهي
کاستخوان خواره‌ي شير اجم است		سگ سگ است راچه بياغالندش
گرچه نااهل خريدار دم است		باد در سبلت نااهل مدم
ظن برد کو نه رهي، ابن‌عم است		تو غرورش دهي او چيره شود
ايمه مخدوم چه جاي خدم است		بيش بر جاي خدم ننشيند
بيدق از خدمت شه محتشم است		کهتر از فر مهان نامور است
هر پيمبر به خدا محترم است		هر فروتر به بزرگي است عزيز
که يکي لا و هزارش نعم است		مهتر ار چه بزند بنوازد
بحر تند است و گهربخش هم است		گه کند تندي و گه بخشش از آنک
که درشتي صفت فحل رم است		مهتر آن به که درشت است نه نرم
مار نرم است و سراپاي سم است		خارپشت است کم آزار و درشت
که بر او تکيه‌گه روستم است		از درشتي است سفن قائم تيغ
ساده رنگ است ولي پيچ و خم است		آب نرم است ولي خائن طبع
لاجرم گاه محک گه حکم است		سنگ در عين درشتي است امين
سنگ را بچه‌ي خور در شکم است		آب را سنگ است اندر بر از آنک
فرق کن کاين ملک است آن حشم است		جملةالامر سري را ز سفينه
خاصه کانفاس سران مغتنم است		غصه مفزاي سران را به ستيز
برمزن دوش که ما را چه غم است		بي‌سران را سر و گردن مفراز
آدمي هست که شيطان شيم است		پس مگو کايمه همه آدمي‌اند
که دل خرد بزرگ از همم است		در بزرگي جسدشان منگر
تا عصا کان ز شبان غنم است		از خلال ملکان فرق بکن
زان که با خواب در او بهم است		نبرد ديده بسي ناز چراغ
تاش محراب ز بدر الظلم است		ديده قبله ز چراغي چکند
چه غم کوره و سندان و دم است		کاوه را چون فر افريدون يافت
او چه محتاج به نيل و بقم است		عيسي از معجزه برسازد رنگ
که نه از مه ضو و نز مشک شم است		مه و مشک‌اند مهان کهتر کيست
آري آري عدوي مشک نم است		اين غران خصم سرانند به طبع
گله‌شان از پي نفي تهم است		زيردستان گله بر عکس کنند
لرزه و دل سبکي بر علم است		بيني آن زخم گران بر سر کوس
گرچه اين قاعده‌ي مرتسم است		شکل شاگرد غلامانه مکن
عقل کاستاد سراي قدم است		زانکه شاگرد غلامي نکند
عرب اقليم ستان عجم است		به ادب زي که به شمشير ادب
بر سر افسر کسري رقم است		حرز جان ساز ادب کاين کلمه
به ادب خاصه‌ي بيت الحرم است		نه کبوتر که امان يافت ز تيغ
نسخت طاعت رب النسم است		ادب صحبت خلق از سر صدق
شمنان را که هواي صنم است		هم نمودار سجود صمد است
که ستودن به علوم و حکم است		به تنعم جهلا را مستاي
که ز اسباب همه مدح و ذم است		ياد کردي به هنر جاه بس است
شرف شمس به واو قسم است		شمس را خوان بره نيست شرف
کو به ميزان سخن يک درم است		بشنو اين نکته که خاقاني گفت
کژدم اعمي و مار اصم است		از بدان نيک حذر دار که بد

اي فتي فتوي غدرت ندهم

تازه های مقالات

بیشترین بازدید هفته