| که همه مسخ شدند و همه هست | | سيزده جنس نهاده است نبي |
| ديگري پيل که شد فسق پرست | | ز آن يکي خرس که بد خنثي طبع |
| خوک شد چون ز خري کردن جست | | من خري ديدم کو مسخ نبود |
| چون به بنگاه خسان دل دربست | | بود اول خر و آخر شد خوک |
| پشهاي آمد و شد پيلي مست | | سفلهاي بود سفيهي شد دون |
| در بدي سفلهتر از خود سست | | بتر خلق بدي دان که به طبع |
| چون دل از مولد کم کاست گسست | | تا مقر ساخت به شه زور ظلم |
| گرچه بد بود در آن، مولد پست | | نيک بد گشت در اين منزل بد |
| ظالمي گشت سپيدي در دست | | احمقي بود سياهي در دل |
| درج آيد چو دقايق شد شصت | | ظلم خيزد چو طبيعت شد حمق |
| شهر زوري که به بغداد نشست | | چون پس از حمق عوان طبع شود |
| يک باره فتنهي دو هوائي فرو نشست | | خاقانيا چه مژده دهي کز سواد ملک |
| و آن را که روزگار فرود برد گشت پست | | آن را که کردگار برآورد، شد بلند |
| زان تير کز کمان کمينه کسي بجست | | گفتند خسته گشت فريدون و جان سپرد |
| واندر برم ز گريهي شادي نفس ببست | | من کاين سخن شنيدم کردم هزار شکر |
| کو بال آن ستارهي راجع فرو شکست | | من خاک آن، عطارد پران چار پر |
| از لاف آفتاب او خلق باز رست | | نحسي که داشت چون مه نخشب مزوري |