چون زمان، عهد سنائي درنوشت

چون زمان، عهد سنائي درنوشت شاعر : خاقاني آسمان چون من سخن گستر بزاد چون زمان، عهد سنائي درنوشت خاک شروان ساحري ديگر بزاد چون به غزنين ساحري شد زير خاک طوطي نو زين کهن منظر بزاد بلبلي زين بيضه‌ي خاکي گذشت مبدع فحل از دگر کشور بزاد مفلقي فرد از گذشت از کشوري پنجم اقليم آيتي ديگر بزاد از سيوم اقليم چون رفت آيتي چون سرآمد صبح صادق خور بزاد چون به پايان شد رياحين، گل رسيد افتاب از دامن خاور بزاد ماه چون در حيب مغرب برد سر سلجق عهد...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

چون زمان، عهد سنائي درنوشت

شاعر : خاقاني

آسمان چون من سخن گستر بزاد		چون زمان، عهد سنائي درنوشت
خاک شروان ساحري ديگر بزاد		چون به غزنين ساحري شد زير خاک
طوطي نو زين کهن منظر بزاد		بلبلي زين بيضه‌ي خاکي گذشت
مبدع فحل از دگر کشور بزاد		مفلقي فرد از گذشت از کشوري
پنجم اقليم آيتي ديگر بزاد		از سيوم اقليم چون رفت آيتي
چون سرآمد صبح صادق خور بزاد		چون به پايان شد رياحين، گل رسيد
افتاب از دامن خاور بزاد		ماه چون در حيب مغرب برد سر
سلجق عهد از بهين گوهر بزاد		جان محمود ار به گوهر باز شد
چون فرو شد بهمن، اسکندر بزاد		در فلان تاريخ ديدم کز جهان
از قضا موسي پيغمبر بزاد		يوسف صديق چون بربست نطق
شافعي آخر شب از مادر بزاد		اول شب بوحنيفه درگذشت
ايت روز از مهين اختر بزاد		گر زمانه آيت شب محو کرد
گر شکوفه فوت شد، نوبر بزاد		تهنيت بادا که در باغ سخن
ور زهابي خورد خاک، اخضر بزاد		گر شهابي برد چرخ، اختر گذاشت
دانه‌اي در خورد و پس گوهر بزاد		آن مثل خواندي که مرغ خانگي
مرد قياس شاه نو از کارکن کنند		دولت نو است و کار نو و کارکن نو است
کزادگان ذخيره ازين يک سخن کنند		از من رسان به کارکن شاه يک سخن
چونان مکن که ياد وزير کهن کنند		گو عدل کن چنان که همه ياد تو کنند
به دست مرد جز اين نيست کب نطفه براند		خداي داند معني ميان نطفه نهادن
ز برزگر چه برآيد جز آنکه تخم فشاند		از آفتاب وهوا دان که تخم يابد بالش
در آزمايش معني به اصل باز بخواند		حلال زاده‌ي صورت چه سودمند که فعلش
سزد که داورش الا حلال زاده نداند		حرام زاده‌ي صورت که دارد آيت معني
ببين که لل رشن به آب تيره چه ماند		به آب تيره توان کرد نسبت همه لل
رياضتش به کمالي که واجب است رساند		درافرينش نفسي که بد ز مايه‌ي ناقص
چو يافت صحبت آتش نه درد سر بنشاند		نه گل به نسبت خاکي نخست درد سر آرد
دگر خاص درگاه سلطان نشايد		که گفت آنکه خاقاني سحرپيشه
که ديو آبدار سليمان نشايد		بلي راست گفت او و پي بردم آن را
مريد سبک دل گران جان نشايد		گراني ببردم ز درگاهش ايرا
کان حرص کب رخ برد آهنگ جان کند		خاقانيا ز نان طلبي آب رخ مريز
با آدمي مطالبه‌ي نان همان کند		آدم ز حرص گندم نان ناشده چه ديد
پي سوده‌ي سان شود و جان زيان کند		بس مور کو به بردن نان ريزه‌اي ز راه
بر سوزن خميده چو يک پاره نان کند		آن طفل بين که ماهيکان چون کند شکار
جان را ز حرص در سر کار دهان کند		از آدمي چه طرفه که ماهي در آب نيز