اي ريزه‌ي روزي تو بوده

اي ريزه‌ي روزي تو بوده شاعر : خاقاني از ريزش ريسمان مادر اي ريزه‌ي روزي تو بوده با تنگي آب و نان مادر خو کرده به تنگناي شروان جز آن خداي و آن مادر زير صلف کسي نرفته در سايه‌ي دوکدان مادر افسرده چو سايه و نشسته محبوس به آشيان مادر اي باز سپيد چند باشي روزي خوري از دهان مادر شرمت نايد که چون کبوتر از بي‌پدري نشان مادر تا کي چو مسيح بر تو بينند تا چند ز خانه جان مادر يک ره چو خضر جهان بپيماي افتاده بر آستان مادر اي در يتيم...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

اي ريزه‌ي روزي تو بوده

شاعر : خاقاني

از ريزش ريسمان مادر		اي ريزه‌ي روزي تو بوده
با تنگي آب و نان مادر		خو کرده به تنگناي شروان
جز آن خداي و آن مادر		زير صلف کسي نرفته
در سايه‌ي دوکدان مادر		افسرده چو سايه و نشسته
محبوس به آشيان مادر		اي باز سپيد چند باشي
روزي خوري از دهان مادر		شرمت نايد که چون کبوتر
از بي‌پدري نشان مادر		تا کي چو مسيح بر تو بينند
تا چند ز خانه جان مادر		يک ره چو خضر جهان بپيماي
افتاده بر آستان مادر		اي در يتيم چون يتيمان
خود نوحه کن از زبان مادر		مدبر خلفي به خويشتن بر
حق دل جانفشان مادر		با اين همه هم نگاه مي‌دار
بهر دل مهربان مادر		با غصه‌ي دشمنان همي ساز
کارند به سر زمان مادر		مي‌ترس که آن زمان درآيد
بجز از دست ادب دانه مخور		مهترا بلبل انسي پس از اين
جز ز جوي دل فرزانه مخور		في‌المثل تو خود اگر آب خوري
مرد خوان باش غم خانه مخور		به سفر سفره گزين خوان چه مخواه
غصه‌ي عالم ويرانه مخور		حصه‌اي زين دل آبادتر است
حض خرگوش به پيمانه مخور		عاقل شير دلي باده مگير
آب کون سگ ديوانه مخور		ز آب آن ميوه که روباه خورد
از اباحت دم فرغانه مخور		عارفانه بزي اندر ره شرع
آب و نان از در بيگانه مخور		آشناي دل بيگانه شدي
غم مبر انده افگانه مخور		مادر روزي ار افگانه فکند
موي چون نيست غم شانه مخور		آز چون نيست در سفله مزن
يار يارا زن و بهنانه مخور		همچنين در پي ياران مي‌باش
نان ترکان خورم آن خانه مخور		گفتي ار من به معسکر برسم
به ادب نان خور و ترکانه مخور		نان ترکان مخور و بر سر خوان
الحق خيال توست به جاي تو حق شناس		من خدمت تو کردم و تو حق شناس نه
بر دل هزار منت و بر ديده صد سپاس		از ده خيال تو که به ده شب به تو رسيد