فرزند بمرد و مقتدا هم

فرزند بمرد و مقتدا هم شاعر : خاقاني ماتم ز پي کدام دارم فرزند بمرد و مقتدا هم يا تعزيت امام دارم بر واقعه‌ي رشيد مويم کز خدمتش احترام دارم سلطان ائمه عمدة الدين پس جاه بتر دشمن زو نيک‌تر انديشم چون جاه پديد آرد دشمن که بد انديشد بر سود منم ز آن بد چون نيک درانديشم دشمن به بدي گفتن جاهم به زبان آرد کرد شفاعت علت و زايد نجات، بيم خاقانيا نجات مخواه و شفا مبين واندر نجات مهلکه‌ي هر سيه گليم کاندر شفاست عارضه‌ي هر سپيد کار خواهي...

چهارشنبه، 3 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

فرزند بمرد و مقتدا هم

شاعر : خاقاني

ماتم ز پي کدام دارم		فرزند بمرد و مقتدا هم
يا تعزيت امام دارم		بر واقعه‌ي رشيد مويم
کز خدمتش احترام دارم		سلطان ائمه عمدة الدين
پس جاه بتر دشمن زو نيک‌تر انديشم		چون جاه پديد آرد دشمن که بد انديشد
بر سود منم ز آن بد چون نيک درانديشم		دشمن به بدي گفتن جاهم به زبان آرد
کرد شفاعت علت و زايد نجات، بيم		خاقانيا نجات مخواه و شفا مبين
واندر نجات مهلکه‌ي هر سيه گليم		کاندر شفاست عارضه‌ي هر سپيد کار
خواهي شفاي عارضه مشنو شفا مقيم		خواهي نجات مهلکه منگر نجات بيش
دور از شفا نشين که شفائي است بس سقيم		نفي نجات کن که نجاتي است بس خطر
آن را شفا مخوان که شقائي است بس عظيم		رو کاين شفا شفا جرف است از سقر تورا
سنت نجات دان که صراطي است مستقيم		قرآن شفا شناس که حبلي است بس متين
جنات‌بان نه جات دهد نه ره سليم		تا زين نجات جا طلبي در ره نجات
وز دين حديث ران که نجاتي است آن قديم		از حق رضا طلب که شفائي است آن بزرگ
ناجي راستي شوي اي باژگونه تيم		ترسم تو بس نجات تو و درد تو شفاست
زر اول آفتاب دهد پس کف کريم		راه ابتدا خداي نمايد پس انبيا
شير کرم فرستد و او يا در يتيم		دريا به دست ابر به طفلان مهد خاک
کجا يارم که نزل دون فرستم		به مجلس کو نزيل جود خويش است
به يونس فلس ماهي چون فرستم		اگرچه ماهي از يونس شرف يافت
قبا اطلس، کلاه اکسون فرستم		چه مرغم کز پي شهباز شيبت
قبا از ازرق گردون فرستم		کلاه از زرکش خورشيد سازم
اين چراغ يقين که من دارم		برد بيرون مرا ز ظلمت شک
اين دو تن عقل و دين که من دارم		کعب همت به ساق عرش رساند
اين دو صف در کمين که من دارم		خيل غوغاي آز بشکستند
اين دو شير عرين که من دارم		خود سگي کردنم نفرمايند
کس ندارد چنين که من دارم		قدما گرچه سحرها دارند
اين کرامات بين که من دارم		کنم از شوره خاک شيره‌ي پاک
اين دل نازنين که من دارم		نبرد ذل برآستان ملوک
اين رخ شرمگين که من دارم		نه ز سردان خورم طپانچه‌ي گرم
جم نديد اين نگين که من دارم		حسبي الله مراست نقش نگين
فلک است اين زمين که من دارم		تخم همت ستاره بر دهدم
اينست گنج مهين که من دارم		دل مرا در خرابه‌اي بنشاند
اينت گنج مهين که من دارد		همتم سر ز تاج در دزدد
که چه شاهي است اين که من دارم		من که خاقانيم ندانم هم