آب حيات منست خاک سر کوي دوست شاعر : سعدي گر دو جهان خرميست ما و غم روي دوست آب حيات منست خاک سر کوي دوست فتنه در آفاق نيست جز خم ابروي دوست ولوله در شهر نيست جز شکن زلف يار مرهم عشاق چيست زخم ز بازوي دوست داروي مشتاق چيست زهر ز دست نگار گوش من و تا به حشر حلقه هندوي دوست دوست به هندوي خود گر بپذيرد مرا باد نيارد ربود گرد من از کوي دوست گر متفرق شود خاک من اندر جهان روز قيامت زنم خيمه به پهلوي دوست گر شب هجران مرا تاختن آرد اجل نامه...