شادي به روزگار گدايان کوي دوست

شادي به روزگار گدايان کوي دوست شاعر : سعدي بر خاک ره نشسته به اميد روي دوست شادي به روزگار گدايان کوي دوست ننشيند از کشيدن خاطر به سوي دوست گفتم به گوشه‌اي بنشينم ولي دلم داني طريق چيست تحمل ز خوي دوست صبرم ز روي دوست ميسر نمي‌شود کارش به هم برآمده باشد چو موي دوست ناچار هر که دل به غم روي دوست داد تا با درخت گل بنشينم به بوي دوست خاطر به باغ مي‌رودم روز نوبهار اي باد خاک من مطلب جز به کوي دوست فردا که خاک مرده به حشر آدمي کنند ترسد...