| وگرنه ره عافيت پيش گير | | اگر مرد عشقي کم خويش گير |
| که باقي شوي گر هلاکت کند | | مترس از محبت که خاکت کند |
| مگر حال بروي بگردد نخست | | نرويد نبات از حبوب درست |
| که از دست خويشت رهايي دهد | | تو را با حق آن آشنايي دهد |
| وز اين نکته جز بي خود آگاه نيست | | که تا با خودي در خودت راه نيست |
| سماع است اگر عشق داري و شور | | نه مطرب که آواز پاي ستور |
| که او چون مگس دست بر سر نزد | | مگس پيش شوريده دل پر نزد |
| به آواز مرغي بنالد فقير | | نه بم داند آشفته سامان نه زير |
| وليکن نه هر وقت بازست گوش | | سراينده خود مينگردد خموش |
| بر آواز دولاب مستي کنند | | چو شوريدگان مي پرستي کنند |
| چو دولاب بر خود بگريند زار | | به چرخ اندر آيند دولاب وار |
| چو طاقت نماند گريبان درند | | به تسليم سر در گريبان برند |
| که غرق است از آن ميزند پا و دست | | مکن عيب درويش مدهوش مست |
| مگر مستمع را بدانم که کيست | | نگويم سماع اي برادر که چيست |
| فرشته فرو ماند از سير او | | گر از برج معني پرد طير او |
| قوي تر شود ديوش اندر دماغ | | وگر مرد لهوست و بازي و لاغ |
| به آواز خوش خفته خيزد، نه مست | | چه مرد سماع است شهوت پرست؟ |
| نه هيزم که نشکافدش جز تبر | | پريشان شود گل به باد سحر |
| وليکن چه بيند در آيينه کور؟ | | جهان پر سماع است و مستي و شور |
| که چونش به رقص اندر آرد طرب؟ | | نبيني شتر بر نواي عرب |
| اگر آدمي را نباشد خرست | | شتر را چو شور طرب در سرست |