| نشان خدمت آمد عقد زنار | | نظر کردم بديدم اصل هر کار |
| ز هر چيزي مگر بر وضع اول | | نباشد اهل دانش را مول |
| درآ در زمرهي «اوفوا بعهدي» | | ميان در بند چون مردان به مردي |
| اگر چه خلق بسيار آفريدند | | به رخش علم و چوگان عبادت |
| تو را از بهر اين کار آفريدند | | ز ميدان در ربا گوي سعادت |
| به سان قرةالعين است احوال | | پدر چون علم و مادر هست اعمال |
| مسيح اندر جهان بيش از يکي نيست | | نباشد بيپدر انسان شکي نيست |
| خيال خلوت و نور کرامات | | رها کن ترهات و شطح و طامات |
| جز اين کبر و ريا و عجب و هستي است | | کرامات تو اندر حق پرستي است |
| همه اسباب استدراج و مکر است | | در اين هر چيز کان نز باب فقر است |
| شود صادر هزاران خرق عادت | | ز ابليس لعين بي سعادت |
| گهي در دل نشيند گه در اندام | | گه از ديوارت آيد گاهي از بام |
| در آرد در تو کفر و فسق و عصيان | | هميداند ز تو احوال پنهان |
| بدو ليکن بدينها کي رسي تو | | شد ابليست امام و در پسي تو |
| تو فرعوني و اين دعوي خدايي است | | کرامات تو گر در خودنمايي است |
| نيايد هرگز از وي خودنمايي | | کسي کو راست با حق آشنايي |
| مکن خود را بدين علت گرفتار | | همه روي تو در خلق است زنهار |
| چه جاي مسخ يک سر نسخ گردي | | چو با عامه نشيني مسخ گردي |
| که از فطرت شوي ناگه نگونسار | | مبادا هيچ با عامت سر و کار |
| نگويي در چه کاري با چنين عمر | | تلف کردي به هرزه نازنين عمر |
| خري را پيشوا کردي زهي ريش | | به جمعيت لقب کردند تشويش |
| از اين گشتند مردم جمله بدحال | | فتاده سروري اکنون به جهال |
| فرستاده است در عالم نمونه | | نگر دجال اعور تا چگونه |
| خر او را که نامش هست جساس | | نمونه باز بين اي مرد حساس |
| شده از جهل پيشآهنگ آن خر | | خران را بين همه در تنگ آن خر |
| به چندين جا از اين معني نشان کرد | | چو خواجه قصهي آخر زمان کرد |
| علوم دين همه بر آسمان شد | | ببين اکنون که کور و کر شبان شد |
| نميدارد کسي از جاهلي شرم | | نماند اندر ميانه رفق و آزرم |
| اگر تو عاقلي بنگر که چون است | | همه احوال عالم باژگون است |
| پدر نيکو بد، اکنون شيخ وقت است | | کسي کارباب لعن و طرد و مقت است |
| که او را بد پدر با جد صالح | | خضر ميکشت آن فرزند طالح |
| خري را کز خري هست از تو خرتر | | کنون با شيخ خود کردي تو اي خر |
| چگونه پاک گرداند تو را سر | | چو او «يعرف الهر من البر» |
| چه گويم چون بود «نور علي نور» | | و گر دارد نشان باب خود پور |
| چو ميوه زبده و سر درخت است | | پسر کو نيکراي و نيکبخت است |
| نداند نيک از بد بد ز نيکو | | وليکن شيخ دين کي گردد آن کو |
| چراغ دل ز نور افروختن بود | | مريدي علم دين آموختن بود |
| ز خاکستر چراغ افروخت هرگز | | کسي از مرده علم آموخت هرگز |
| ببندم بر ميان خويش زنار | | مرا در دل همي آيد کز اين کار |
| که دارم ليک از وي هست عارم | | نه زان معني که من شهرت ندارم |
| خمولم بهتر از شهرت به بسيار | | شريکم چون خسيس آمد در اين کار |
| که بر حکمت مگير از ابلهي دق | | دگرباره رسيدالهامم از حق |
| همه خلق اوفتند اندر مهالک | | اگر کناس نبود در ممالک |
| چنين آمد جهان والله اعلم | | بود جنسيت آخر علت ضم |
| عبادت خواهي از عادت بپرهيز | | وليک از صحبت نااهل بگريز |
| عبادت ميکني بگذر ز عادت | | نگردد جمع با عادت عبادت |