بيا، که بي‌تو به جان آمدم ز تنهايي

بيا، که بي‌تو به جان آمدم ز تنهايي شاعر : فخرالدين عراقي نمانده صبر و مرا بيش ازين شکيبايي بيا، که بي‌تو به جان آمدم ز تنهايي بيا، که چشم مرا بي‌تو نيست بينايي بيا، که جان مرا بي‌تو نيست برگ حيات بيا، که بي‌تو ندارد دو ديده بينايي بيا، که بي‌تو دلم راحتي نمي‌يابد تو را چه غم؟ که تو خو کرده‌اي به تنهايي اگر جهان همه زير و زبر شود ز غمت نهاني از همه عالم ز بسکه پيدايي حجاب روي تو هم روي توست در همه حال به گاه جلوه، مگر ديده‌ي تماشايي عروس...