| خوشتر از روي دلبران به جمال | | حبذا صفهي سراي کمال |
| خجل از ذوق او نعيم وصال | | طيره از زلف او رياض بهشت |
| هشتمين بوستان صف نعال | | هفتمين طارم آستانهي او |
| جام گيتينما به استقلال | | هر يک از جام قبهي نورش |
| سر بسر نور آفتاب مثل | | سايهي اين سراي جانافزا |
| مشتمل بر نعيم و جاه و جلال | | خوان اين مجلس جهان آراي |
| آفرينش طفيل و خلق عيال | | بر در فيض اين سراپرده |
| دو جهان را هميشه برگ و نوال | | وز سر خوان اين خزانهي نور |
| عاشقان را محرک آمال | | نغمات صداي ايوانش |
| مرده زنده کنند در همه حال | | نفحات رياض بستانش |
| هيچ بيمار جز نسيم شمال | | در هواي درست او نبود |
| هيچ تر دامني جز آب زلال | | در درون رياض او نرود |
| هر چه بيني درين جهان اشکال | | صورت سايهي درختانش |
| هر چه يابي زمان زمان ز احوال | | جنبش موج آب حيوانش |
| ميزند در هواي او پر و بال | | تا سرايي چنين بديد ملک |
| بر درش چرخ ميزند همه سال | | تا صرير درش شنود فلک |
| نقش بندان کارگاه خيال | | در نيابند نقش اين خانه |
| هم نيابد درون خانه مجال | | عقل اگر چه ز خانه بيرون نيست |
| از پي عقل و العقول عقال | | نام اين خانه مينيارم گفت |
| تا ببيني عيان به ديدهي حال | | خود تو از پيش چشم خود برخيز |
| بر سرير سعادت و اقبال | | خويشتن را درون اين حضرت |
| ساقي آورد جام مالامال | | مطرب آغاز کرد ساز طرب |
| از مي وصل و بيخبر ز وصال | | چون عراقي همه جان سرمست |