طاب روح‌النسيم بالاسحار

طاب روح‌النسيم بالاسحار شاعر : فخرالدين عراقي اين دورالنديم بالانوار طاب روح‌النسيم بالاسحار نيم مستيم کو کرشمه‌ي يار؟ در خماريم، کو لب ساقي؟ چهره‌اي کو؟ که جان کنيم نثار طره‌اي کو؟ که دل درو بنديم به کف آريم جان نوش گوار خيز، کز لعل يار نوشين لب نيم مستان عشق را ز خمار که جزين باده بار نرهاند تا به روز آيد آخر اين شب تار در سر زلف يار دل بنديم بر فروزيم ذره‌وار عذار ز آفتابي که کون ذره‌ي اوست شايد آن لحظه گر کنيم اقرار چون...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

طاب روح‌النسيم بالاسحار

شاعر : فخرالدين عراقي

اين دورالنديم بالانوار		طاب روح‌النسيم بالاسحار
نيم مستيم کو کرشمه‌ي يار؟		در خماريم، کو لب ساقي؟
چهره‌اي کو؟ که جان کنيم نثار		طره‌اي کو؟ که دل درو بنديم
به کف آريم جان نوش گوار		خيز، کز لعل يار نوشين لب
نيم مستان عشق را ز خمار		که جزين باده بار نرهاند
تا به روز آيد آخر اين شب تار		در سر زلف يار دل بنديم
بر فروزيم ذره‌وار عذار		ز آفتابي که کون ذره‌ي اوست
شايد آن لحظه گر کنيم اقرار		چون که همرنگ آفتاب شويم
«ليس في‌الدار غيرنا ديار»		کاشکار و نهان همه ماييم
جام گيتي‌نماي را به کف آر		ور نشد اين سخن تو را روشن
خواه يکصد شمار و خواه هزار		تا ببيني درو، که جمله يکي است
بر زبانش چنين رود گفتار		هر پراگنده‌اي، که جمع شود
آشکارا نگشتي اين اسرار		گر عراقي زبان فرو بستي
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
ام شموس تهللت بغمام؟		اکوس تلاء لات بمدام
در هم آميخت رنگ جام و مدام		از صفاي مي و لطافت جام
يا مدام است و نيست گويي جام		همه جام است و نيست گويي مي
هر دو يکسان شدند نور و ظلام		چون هوا رنگ آفتاب گرفت
کار عالم از آن گرفت نظام		روز و شب با هم آشتي کردند
يا کدام است جام و باده کدام؟		گر نداني که اين چه روز و شب است؟
چون مي و جام فهم کن تو مدام		سريان حيات در عالم
چون شب و روز فرض کن، وسلام		انکشاف حجاب علم يقين
جمله ز آغاز کار تا انجام		ور نشد اين بيان تو را روشن
تا ببيني به چشم دوست مدام		جام گيتي‌نماي را به کف آر
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
عالم اندر تفش هويدا شد		آفتاب رخ تو پيدا شد
حسن رويت بديد و شيدا شد		وام کرد از جمال تو نظري
ذوق آن چون بيافت گويا شد		عاريت بستد از لبت شکري
روي خورشيد ديد و دروا شد		شبنمي بر زمين چکيد سحر
باز چون جمع گشت دريا شد		بر هوا شد بخاري از دريا
لاجرم عين جمله اشيا شد		غيرتش غير در جهان نگذاشت
هم از آن روي بود کو ما شد		نسبت اقتدار و فعل به ما
که به ما هرچه بود پيدا شد		جام گيتي‌نماي او ماييم
بر من امروز آشکارا شد		تا به اکنون مرا نبود خبر
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
همه عالم گرفته مالامال		ما چنين تشنه و زلال وصال
در وصاليم و بي‌خبر ز وصال		غرق آبيم و آب مي‌جوييم
در بدر مي‌رويم، ذره مثال		آفتاب اندرون خانه و ما
گرد هر کوي بهر يک مثقال		گنج در آستين و مي‌گرديم
چند باشيم اسير ظن و خيال؟		چند گرديم خيره گرد جهان؟
کز نهاد خودم گرفت ملال		در ده، اي ساقي، از لبت جامي
تا چو سايه رخ آورم به زوال		آفتابي ز روي خود بنماي
دي و فرداي ما شود همه حال		تا ابد با ازل قرين گردد
گر چه باشد به نزد عقل محال		در چنين حال شايد ار گويم
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
بي‌رخت چشم عاشقان روشن		اي به تو روز و شب جهان روشن
به جمال تو چشم جان روشن		به حديث تو کام دل شيرين
عالم تيره ناگهان روشن		شد به نور جمال روشن تو
مي‌کند دم به دم جهان روشن		آفتاب رخ جهانگيرت
کز يقين مي‌شود گمان روشن		ز ابتدا عالم از تو روشن شد
آفتاب رخت عيان روشن		مي‌نمايد ز روي هر ذره
خويشتن را ز خود نهان روشن؟		کي توان کرد در خم زلفت
سر توحيد اين بيان روشن		اي دل تيره، گر نگشت تو را
تا ببيني همان زمان روشن		اندر آيينه‌ي جهان بنگر
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
عاشقي کو؟ که بشنود آواز		مطرب عشق مي‌نوازد ساز
هر زمان زخمه‌اي کند آغاز		هر نفس پرده‌اي دگر ساز
که شنيد اين چنين صداي دراز؟		همه عالم صداي نغمه اوست
خود صدا کي نگاه دارد راز؟		راز او از جهان برون افتاد
هم تو بشنو، که من نيم غماز		سر او از زبان هر ذره
سخن سرش از سخن پرداز		چه حديث است در جهان؟ که شنيد
کردم اينک سخن برت ايجاز		خود سخن گفت و خود شنيد از خود
که حقيقت کند به رنگ مجاز		عشق مشاطه‌اي است رنگ آميز
بترازد به شانه زلف اياز		تا به دام آورد دل محمود
عشق مي‌گويد اين سخن را باز		نه به اندازه‌ي تو هست سخن
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
تا بهم بر زند وجود و عدم		عشق ناگاه برکشيد علم
شر و شوري فکند در عالم		بي‌قراري عشق شورانگيز
مي‌نمايد جمال او هردم		در هر آيينه حسن ديگرگون
گه برآيد به صورت آدم		گه برآيد به کسوت حوا
گاه غمگين کند دل خرم		گاه خرم کند دل غمگين
مهر را از هلاک يک شبنم		گر کند عالمي خراب چه باک؟
جز خطي در ميان نور و ظلم		مي‌نمايد که هست و نيست جهان
بشناسي حدوث را ز قدم		گر بخواني تو اين خط موهوم
تا بداني بقدر خويش تو هم		معني حرف کون ظاهر کن
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
در فضاي تو کاينات سراب		اي رخت آفتاب عالمتاب
کي به چشم تو اندر آيد خواب؟		در نيايد به چشم تو دو جهان
سايه‌اي در عدم سراي خراب		پيش ازين بي‌رخت چه بود جهان؟
سايه از نور مهر يافت خضاب		ز استوا مهر طلعت تو بتافت
ما چه باشيم در ميان؟ درياب		مهر چون سايه از ميان برداشت
ظاهر و باطن اوست در همه باب		اول و آخر اوست در همه حال
در نيايد بجز يکي به حساب		گر صد است، ار هزار، جمله يکي است
باز چون حل شود چه گويند آب؟		برف خوانند آب را، چو ببست
لاجرم نام او کنند گلاب		آب چون رنگ و بوي گل گيرد
مي‌کند عشق لحظه لحظه خطاب		بر زبان فصيح هر ذره
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
خوش بود، خاصه رايگان ديدن		روي جانان به چشم جان ديدن
آشکارا همه نهان ديدن		خوش بود در صفاي رخسارش
عکس رخسار او عيان ديدن		جز در آيينه‌ي رخش نتوان
روي او را بدو توان ديدن		بوي او را بدو توان دريافت
خاصه رخساره‌اي چنان ديدن		ديدن روي دوست خوش باشد
نتواني همه نهان ديدن		خود گرفتم که در صفاي رخش
در رخ او يکان يکان ديدن		مي‌توان آنچه هست و بود و بود
دل گم گشته ناگهان ديدن!		در خم زلف او، چه خوش باشد
مي‌تواني به چشم جان ديدن		اندر آيينه‌ي جهان باري
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
يارب، آن روي نازنين چه خوش است؟		يارب، آن لعل شکرين چه خوش است؟
با رخش حسن هم قرين چه خوش است ؟		با لبش ذوق هم نفس چه نکوست؟
سخن لعل شکرين چه خوش است؟		از خط عنبرين او خواندن
بوسه زن بر لبش، ببين چه خوش است؟		ور ز من باورت نمي‌افتد
در ميان گمان يقين چه خوش است؟		مهر جانان به چشم جان بنگر
عشق با يار هم چنين چه خوش است ؟		من ز خود گشته غايب ، او حاضر
در ميان دل حزين چه خوش است ؟		آنکه اندر جهان نمي گنجد
عاشقي جان در آستين چه خوش است ؟		تا فشاند بر آستان درش
دلم امروز هم برين چه خوش است؟		در جهان غير او نمي‌بينم
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين
جان او جلوه‌گاه خود سازد		بي‌دلي را، که عشق بنوازد
تن او را ز غصه بگدازد		دل او را ز غم به جان آرد
که به معشوق هم نپردازد		به خودش آنچنان کند مشغول
آن گهي عشق با خود آغازد		چون کند خانه خالي از اغيار
روي خود را به حسن بترازد		زلف خود را به رخ بيارايد
با رخ خويش عشق‌ها بازد		بر لب خويش بوس‌ها شمرد
ناگهي از درون برون تازد		چون درون را همه فرو گيرد
دل او را به لطف بنوازد		با عراقي کرشمه‌اي بکند
به جهان اين سخن دراندازد		تا به مستي ز خويشتن برود
جان و جانان و دلبر و دل و دين		که همه اوست هر چه هست يقين