| قسم من زان گل همه خار آمدست | | لعل گلرنگت شکربار آمدست |
| صد جهان جانش خريدار آمدست | | گو لبت بر من جهان بفروش ازانک |
| نرگس تو پارهيي کار آمدست | | پاره دل زانم که در دل دوختن |
| در خم زلفت گرفتار آمدست | | دل نميبينم مگر چون هر دلي |
| زين سبب گويي جگر خوار آمدست | | پستهي شورت نمک دارد بسي |
| پستهي شورت شکربار آمدست | | ني خطا گفتم ز شيريني که هست |
| آن دو لب يک دانه نار آمدست | | چشمهي نور است روي او وليک |
| کان شکر لب تلخ گفتار آمدست | | زان شکر لب شور در عالم فتاد |
| درج لعل در شهوار آمدست | | چشمه نوشش که چشم سوز نيست |
| کافتابش عاشق زار آمدست | | عاشقا روي چو ماه او نگر |
| پاي کوبان ذره کردار آمدست | | دست بر سر پيش رويش آفتاب |
| با چنان رويي به بازار آمدست | | بر همه عالم ستم کردست او |
| کان سيه گر چون ستمکار آمدست | | آري آري روشن است اين همچو روز |
| گر سوي مغرب پديدار آمدست | | خون جان ماست آن خون ني شفق |
| بي رخ او قسم عطار آمدست | | آنچه در صد سال قسم خلق نيست |