| اگر خواهي که يابي روشنايي | | دلا در راه حق گير آشنايي |
| مينديش آن زمان تا خود کجايي | | چو مست خنب وحدت گشتي اي دل |
| مشو غافل همي زن دست و پايي | | در افتادي به درياي حقيقت |
| تو ميدان آن نفس از خود برايي | | وگر نفس و هوا عقلت ربايد |
| کشي در چاه محنتها بلايي | | وگر همچون که يوسف خود پسندي |
| به هر آتش که خود خواهي درآيي | | چو ابراهيم بتبشکن بينديش |
| به بند سوزن اي مسکين چرايي | | تبرا کن دل از هستي چو عيسي |
| درين ره گر بورزي پارسايي | | شوي بر طور سينا همچو موسي |
| به نزد اهل دل تا بر سر آيي | | برو عطار مسکين خاک ره شو |