کبک بس خرم خرامان در رسيد

کبک بس خرم خرامان در رسيد شاعر : عطار سرکش و سرمست از کان در رسيد کبک بس خرم خرامان در رسيد خون او از ديده در جوش آمده سرخ منقاروشي پوش آمده گاه مي‌گنجيد پيش تيغ در گاه مي‌بريد بي‌تيغي کمر بر سر گوهر فراوان گشته‌ام گفت من پيوسته در کان گشته‌ام تا توانم بود سرهنگ گهر بوده‌ام پيوسته با تيغ و کمر بس بود اين آتش خوش حاصلم عشق گوهر آتشي زد در دلم سنگ ريزه در درونم خون کند تفت اين آتش چو سر بيرون کند سنگ را خون کرد و بي‌تأخير کرد ...

شنبه، 6 فروردين 1390

تخمین زمان مطالعه:

موارد بیشتر برای شما

کبک بس خرم خرامان در رسيد

شاعر : عطار

سرکش و سرمست از کان در رسيد		کبک بس خرم خرامان در رسيد
خون او از ديده در جوش آمده		سرخ منقاروشي پوش آمده
گاه مي‌گنجيد پيش تيغ در		گاه مي‌بريد بي‌تيغي کمر
بر سر گوهر فراوان گشته‌ام		گفت من پيوسته در کان گشته‌ام
تا توانم بود سرهنگ گهر		بوده‌ام پيوسته با تيغ و کمر
بس بود اين آتش خوش حاصلم		عشق گوهر آتشي زد در دلم
سنگ ريزه در درونم خون کند		تفت اين آتش چو سر بيرون کند
سنگ را خون کرد و بي‌تأخير کرد		آتشي ديدي که چون تأثير کرد
هم معطل هم مشوش مانده‌ام		در ميان سنگ و آتش مانده‌ام
دل پر آتش مي‌کنم بر سنگ خواب		سنگ ريزه مي‌خورم در تفت و تاب
بنگريد آخر به خورد و خواب من		چشم بگشاييد اي اصحاب من
با چنين کس از چه بايد جنگ کرد		آنک بر سنگي بخفت و سنگ خورد
زانک عشق گوهرم بر کوه بست		دل در اين سختي به صد اندوه خست
ملکت آن چيز باشد برگذر		هرک چيزي دوست گيرد جز گهر
جان او با کوه پيوسته مدام		ملک گوهر جاودان دارد نظام
نيستم يک لحظه با تيغ و کمر		من عيار کوهم و مرد گهر
زان گهر در تيغ مي‌جويم مدام		چون بود در تيغ گوهر بر دوام
نه ز گوهر گوهري‌تر يافتم		نه چو گوهر هيچ گوهر يافتم
پاي من در سنگ گوهر در گلست		چون ره سيمرغ راه مشکل است
دست بر سر پاي در گل کي رسم		من به سيمرغ قوي دل کي رسم
يابميرم يا گهر آرم به چنگ		همچو آتش برنتابم سوز سنگ
مرد بي‌گوهر کجا آيد به کار		گوهرم بايد که گردد آشکار
چند لنگي چندم آري عذر لنگ		هدهدش گفت اي چو گوهر جمله رنگ
تو به سنگي بازمانده بي‌گهر		پا و منقار تو پر خون جگر
تو چنين آهن دل از سوداي سنگ		اصل گوهر چيست سنگي کرده رنگ
هست بي سنگ آنک در رنگي بود		گر نماند رنگ او سنگي بود
زانک مرد گوهري سنگي نخواست		هرک را بوييست او رنگي نخواست