| شرح فضل او برون از حصر بود | | احمد حنبل امام عصر بود |
| زود پيش بشر حافي آمدي | | چون ز فکر و علم خالي آمدي |
| در ملامت کردنش بشتافتي | | گر کسي در پيش بشرش يافتي |
| از تو داناتر نخيزد آدمي | | گفت آخر تو امام عالمي |
| پيش اين سر پا برهنه ميدوي | | هرک ميگويد سخن مينشنوي |
| گوي بردم در احاديث و سنن | | احمد حنبل چنين گفتي که من |
| او خدا را به زمن داند وليک | | علم من زو به بدانم نيک نيک |
| يک زمان انصاف ره بينان نگر | | اي ز بيانصافي خود بيخبر |