| با مريدان شد برون از خانقاه | | شيخ بوبکر نشابوري به راه |
| کرد ناگه خر مگر بادي رها | | شيخ بر خر بود بياصحابنا |
| نعرهاي زد، جامه بر هم ميدريد | | شيخ را زان باد حالت شد پديد |
| هيچ کس في الجمله نپسنديد ازو | | هم مريدان هم کسي کان ديد ازو |
| کاخر اينجا در که کرداي شيخ حال | | بعد از آن کرد آن يکي از وي سال |
| بود از اصحاب من بگرفته راه | | گفت چنداني که ميکردم نگاه |
| گفتم الحق کم نيم از بايزيد | | بود هم از پيش و هم از پس مريد |
| با مريدانم ز جان برخاسته | | هم چنين که امروز خويش آراسته |
| درروم در دشت محشر سرفراز | | بيشکي فردا خوشي در عز و ناز |
| کرد خر اين جايگه بادي رها | | گفت چون اين فکر کردم، از قضا |
| خر جوابش ميدهد، چند از گزاف | | يعني آن کو ميزند اين شيوه لاف |
| جاي حالم بود و حالم زان فتاد | | زين سبب چون آتشم در جان فتاد |
| از حقيقت دور دوري ماندهاي | | تا تو در عجب و غروري ماندهاي |
| حاضر از نفسي، حضورت را بسوز | | عجب بر هم زن، غرورت رابسوز |
| در بن هر موي فرعوني دگر | | اي بگشته هر دم از لوني دگر |
| صد نشان از تو نفاقي ماندست | | تا ز تو يک ذره باقي ماندست |
| با دو عالم دشمني باشد ترا | | از مني گر ايمني باشد ترا |
| گر همه شب در شبي روشن شوي | | گر تو روزي در فناي تن شوي |
| تا به ابليسي نگردي مبتلا | | من مگو اي از مني در صد بلا |