شنا در رقابتهای المپیک

انگلیسی ها اولین مردمانی بودند که در جامعه مدرنیته علاقه زیادی به ورزش داشتند و در تلاش بودند تا مهارتها و ورزشهای مختلف را به خوبی فرا گیرند. ورزش مفرح شنا نیز جزو همین مهارتهایی است که بریتانیاییها علاقه زیادی به آن نشان میدادند که این علاقه تا امروز هم ادامه داشته.
از سال 1837 رقابتهای قهرمانی شنا در شهر لندن به طور منظم در شش استخر مجهز برای مسابقات و زیر نظر فدراسیون ملی شنا انگلستان انجام می شده .
به مرور زمان پس از آنکه این ورزش در میان مردم عادی جا افتاد، ورزشگاهها و استخرهای حرفه ای زیادی برای این ورزش ساخته شد.
در سال 1880 در آغاز کار حرفه ای انجمن شنا نام "آکادمی آماتور های شنای بریتانیا" را روی آن گذاشتند که حدود 300 نفر عضو داشت.
در سال 1896 شنای مردان به طور رسمی به لیست رقابتهای المپیک ملحق شد که نخستین بار در دو قالب 100 متر و 1500 متر شنای آزاد برگزار شد.
خیلی زود پس از این ماجرا و محبوبیت سر سام آور و وحشتناک شنا ، قالبهای مختلفی از شنای آزاد به رشته های این ورزش اضافه شد مثل: شنای پروانه ، شنای کرال سینه و کرال پشت و در نهایت شنای مختلط.
اولین مسابقات پیشرفته شنا ی المپیک در سال 1900 در پاریس برگزار شد که شامل سه نوع متفاوت شنا میشد: شنای با مانع شنای استقامت شنای 4000 متر این مورد آخری طولانی ترین مسابقات شنا را شامل میشود ، البته این سه رشته شنا پس از آن هرگز در رقابتهای المپیک مورد استفاده قرار نگرفت.
به دلایل مختلفی در دوره های ابتدایی برگزاری مسابقات شنای المپیک زنان حضور نداشتند. در سالهای 1896 و 1906 زنان حق حضور در این بازیها را نداشتند و اولین بار بارون دو کابرتین (Baron de Cabortin) پایه گذار حضور زنان در بازیهای شنا بود و در سال 1912 اولین گروه شناگران زن در المپیک حاضر شدند که البته هنرنمایی درخور توجه و قابل اعتنایی داشتند. در سالهای بعد رقابتهای شنا به 32 دور (16 دور برای مردان و 16 دور برای زنان) تقسیم شد. در رده بندی شنای معلولین این شرایط فرق داشت، به شکلی که ادوار مسابقات به دسته های 22 تایی برای مردان و زنان تقسیم شد. در بخش بعدی این مقاله در خصوص شنای کهن و باستانی و خاستگاه اصلی این ورزش مفرح بیشتر خواهیم گفت.
ارسال مقاله توسط کاربر محترم سایت: hasan119