تاریخچه شمشیربازی
شمشیر مهمترین اسلحه بشر، طی چندین هزار سال بوده است. در دوران باستان و در تمدنهای بزرگی همچون ایران، روم، یونان و مصر، جنگجویان و دلاورمردان در مبارزات خود از شمشیر بیشترین استفاده را میکردند و برای قدرت یافتن در مبارزه به آموزش فنون شمشیربازی زیر نظر مربیان و استادان با تجربه میپرداختند.
در معابد مصر باستان نقشهای برجستهای بر روی سنگ وجود دارد که تاریخ آن 1190 سال قبل از میلاد مسیح باز میگردد و شمشیربازهایی را در حال شمشیر زدن و مسابقه نشان میدهد. در بیشتر مجسمهها و حجاریهای مربوط به تمدنهای باستانی، جنگاورانی مسلح به شمشیرهای گوناگون دیده میشوند. این شمشیرها بیش از کشف آهن ، از جنس مفرغ و برنز و اغلب به شکل کوتاه و پهن ساخته میشدند. با کشف آهن ، شمشیرها وزن بیشتری پیدا کردند و انواع شمشیرهای کوتاه و بلند و پهن و کج به دست جنگاوران نقاط مختلف جهان افتاد. اما با گذشت زمان به تدریج از وزن شمشیرها کاسته شد و به استحکام آن افزوده گردید تا جنگجویان بتوانند با سهولت بیشتری از آن استفاده کنند و کمتر خسته شوند.
در موزه ژاپن مجموعهای از شمشیرهای قدیمی نگهداری میشود که حدود دو هزار سال از زمان ساختن آنها میگذرد. در این گنجینه شمشیری وجود دارد به نام روزانازینو که توسط پرنس پامانومیگوتو آخته شده است. البته در افسانهها آمده است که لبه تیغ شمشیر به اندازهای آخته شده که با یک ضربه سطح چمن باغ ملکه را صاف میکردهاند. در این کشور، همچنین ورزشی با سابقه چند هزارساله متداول است به نام کندو که در آن به کمک قطعه چوبی بلند از جنس نی خیزران، به حمله و دفاع میپردازند و این در حقیقت شیوهای برای آموزش فنون و اصول شمشیربازی و مهارت یافتن در آن است. در مسابقات امروزی کندو شرکت کنندگان از لباس محلی و ماسک توری مخصوص استفاده میکنند تا بدن و ناحیه سر و صورت آنها در برابر ضربههای حریف آسیب نبیند.
ولی با این تفاصیل کهنترین آثار در دنیای قدیم از ایام سلطنت پادشاه ساراگون قدیم به جای مانده است. از آن زمان تا قرن 12 و 13 شمشیری که دارای تیغه برنزی باشد دیده نشده است. ورزش شمشیربازی در ابتدای قرن چهارم میلادی در اروپا متولد شده است. کشور آلمان پیشقدم این ورزش بوده است و در ابتدای قرن پانزدهم، شمشیربازی از آلمان به ایتالیا راه یافت و در قرن بعدی در اروپا متداول گردید و مدارس شمشیربازی به آموزش علاقمندان این ورزش پرداختند. البته انگیزه اصلی برای کسب مهارت در شمشیربازی آن بود که افراد خود را مهیای دوئل (جنگ تن به تن) کنند. در اواخر قرن هفدهم میلادی که بسیاری از کشورها دوئل را ممنوع اعلام کردند ، زمینه بسیار بیشتری برای گسترش شمشیربازی به عنوان یک ورزش فراهم شد و باشگاههای زیادی تأسیس شد تا به تربیت شمشیربازان بپردازند. در اواخر قرن نوزدهم این ورزش به قدری در اروپا متداول بود که حتی قبل از تصویب مقررات مربوط به آن، جزو برنامه رسمی اولین دوره بازیهای المپیک (آتن- 1896) قرار گرفت. فدراسیون جهانی شمشیربازی تأسیس و شروع به کار کرد.
ورزش شمشیربازی برای نخستین بار توسط میرمهدی ورزنده (پدر ورزش نوین ایران) در ایران معرفی و در دارالمعلمین ورزش تدریس شد. ورزنده چند سالی در ترکیه نزد سلیم سری استانبولی شمشیربازی را فرا گرفته بود. پس از آن در مدرسه نظام آن روز این ورزش تعلیم داده شد و گسترش یافت. در سال 1328 سه نفر از جوانان ایرانی که برای تحصیل به اروپا رفته بودند با ورزش شمشیربازی آشنا شدند و پس از بازگشت به ایران کوشش فراوانی در گسترش هر چه بیشتر این ورزش به عمل آوردند و سرانجام موفق شدند فدراسیون شمشیربازی ایران را تأسیس نمایند. این سه نفر عبارت بودند از ابتهاج ، نیرنوری و بصیر. آندره ماراتزی اولین مربی خارجی بود که از کشور ایتالیا برای آموزش شمشیربازی به ایران آمد. ماراتزی ، با وجود آنکه حدود 70 سال سن داشت اما تلاش و کوشش بسیاری در آموزش جوانان ایران نمود. در سال 1325 مربی دیگری از ایتالیا به نام ساریلو به ایران آمد و به مدت 10 سال در خدمت شمشیربازان ایرانی و آشنا کردن آنها با شیوههای پیشرفته این ورزش بود. اما در آن زمان مکان مشخصی برای تمرین شمشیرزنها وجود نداشت و زیرزمین خاکی یک ساختمان در خیابان فلسطین کنونی در تهران که محل باشگاه ایران بود، مورد استفاده دوستداران شمشیربازی قرار میگرفت. در سال 1345 اولین دوره مسابقات بینالمللی جوانان در ایران و در تالار ورزشی تازه تأسیس هفتتیر (واقع در ضلع شمالی پارک شهر تهران) برگزار شد. در این مسابقات، پیرفری رئیس فدراسیون بینالمللی شمشیربازی هم حضور یافت و با کمک او بود که سه شمشیرباز برجسته ایران (شاپور زرنگار، بیژن زرنگار و عباس افضلی) برای گذراندن دوره عالی مربیگری عازم فرانسه شدند و در مؤسسه ملی ورزش فرانسه به فرا گرفتن اصول و فنون پیشرفته این ورزش پرداختند. این سه نفر پس از بازگشت به عنوان مربیان تیم ملی مشغول به کار شدند. در سال 1347 سالن ویژهای برای ورزش شمشیربازی در قسمت شمالی ورزشگاه امجدیه بنا گردید و به این ترتیب شمشیربازی در ایران شکل تازهای به خود گرفت. در نتیجه گسترش و توجه بیشتر به شمشیربازی، تیم ملی مردان و زنان ایران در بازیهای آسیایی تهران به مقام قهرمانی و مدالهای فراوان دست یافت. در اواخر سال 1358 با تصمیم سازمان تربیت بدنی ایران فعالیت شمشیربازها متوقف شد و این وقفه ده سال به طول انجامید. از چهرههای صاحب نام در شمشیربازی ایران میتوان به آقایان شاپور زرنگار ، بیژن زرنگار ، پیروز آدیت ، پرویز الماسی ، سرژیک آسادوریان ، اصغر پاشاپور ، اسفندیار زرنگار ، حمید فتحی ، منوچهر شفاهی ، احمد اسکندرپور ، اسماعیل پاشاپور و خانمها گیتی محبان ، مهوش شفاهی ، مریم آچک ، ژیلا الماسی و مریم شریعتزاده اشاره کرد.
منبع:www.vesalsport.com
ارسال مقاله توسط کاربر محترم سایت: hasan119
در معابد مصر باستان نقشهای برجستهای بر روی سنگ وجود دارد که تاریخ آن 1190 سال قبل از میلاد مسیح باز میگردد و شمشیربازهایی را در حال شمشیر زدن و مسابقه نشان میدهد. در بیشتر مجسمهها و حجاریهای مربوط به تمدنهای باستانی، جنگاورانی مسلح به شمشیرهای گوناگون دیده میشوند. این شمشیرها بیش از کشف آهن ، از جنس مفرغ و برنز و اغلب به شکل کوتاه و پهن ساخته میشدند. با کشف آهن ، شمشیرها وزن بیشتری پیدا کردند و انواع شمشیرهای کوتاه و بلند و پهن و کج به دست جنگاوران نقاط مختلف جهان افتاد. اما با گذشت زمان به تدریج از وزن شمشیرها کاسته شد و به استحکام آن افزوده گردید تا جنگجویان بتوانند با سهولت بیشتری از آن استفاده کنند و کمتر خسته شوند.
در موزه ژاپن مجموعهای از شمشیرهای قدیمی نگهداری میشود که حدود دو هزار سال از زمان ساختن آنها میگذرد. در این گنجینه شمشیری وجود دارد به نام روزانازینو که توسط پرنس پامانومیگوتو آخته شده است. البته در افسانهها آمده است که لبه تیغ شمشیر به اندازهای آخته شده که با یک ضربه سطح چمن باغ ملکه را صاف میکردهاند. در این کشور، همچنین ورزشی با سابقه چند هزارساله متداول است به نام کندو که در آن به کمک قطعه چوبی بلند از جنس نی خیزران، به حمله و دفاع میپردازند و این در حقیقت شیوهای برای آموزش فنون و اصول شمشیربازی و مهارت یافتن در آن است. در مسابقات امروزی کندو شرکت کنندگان از لباس محلی و ماسک توری مخصوص استفاده میکنند تا بدن و ناحیه سر و صورت آنها در برابر ضربههای حریف آسیب نبیند.
ولی با این تفاصیل کهنترین آثار در دنیای قدیم از ایام سلطنت پادشاه ساراگون قدیم به جای مانده است. از آن زمان تا قرن 12 و 13 شمشیری که دارای تیغه برنزی باشد دیده نشده است. ورزش شمشیربازی در ابتدای قرن چهارم میلادی در اروپا متولد شده است. کشور آلمان پیشقدم این ورزش بوده است و در ابتدای قرن پانزدهم، شمشیربازی از آلمان به ایتالیا راه یافت و در قرن بعدی در اروپا متداول گردید و مدارس شمشیربازی به آموزش علاقمندان این ورزش پرداختند. البته انگیزه اصلی برای کسب مهارت در شمشیربازی آن بود که افراد خود را مهیای دوئل (جنگ تن به تن) کنند. در اواخر قرن هفدهم میلادی که بسیاری از کشورها دوئل را ممنوع اعلام کردند ، زمینه بسیار بیشتری برای گسترش شمشیربازی به عنوان یک ورزش فراهم شد و باشگاههای زیادی تأسیس شد تا به تربیت شمشیربازان بپردازند. در اواخر قرن نوزدهم این ورزش به قدری در اروپا متداول بود که حتی قبل از تصویب مقررات مربوط به آن، جزو برنامه رسمی اولین دوره بازیهای المپیک (آتن- 1896) قرار گرفت. فدراسیون جهانی شمشیربازی تأسیس و شروع به کار کرد.
ورزش شمشیربازی برای نخستین بار توسط میرمهدی ورزنده (پدر ورزش نوین ایران) در ایران معرفی و در دارالمعلمین ورزش تدریس شد. ورزنده چند سالی در ترکیه نزد سلیم سری استانبولی شمشیربازی را فرا گرفته بود. پس از آن در مدرسه نظام آن روز این ورزش تعلیم داده شد و گسترش یافت. در سال 1328 سه نفر از جوانان ایرانی که برای تحصیل به اروپا رفته بودند با ورزش شمشیربازی آشنا شدند و پس از بازگشت به ایران کوشش فراوانی در گسترش هر چه بیشتر این ورزش به عمل آوردند و سرانجام موفق شدند فدراسیون شمشیربازی ایران را تأسیس نمایند. این سه نفر عبارت بودند از ابتهاج ، نیرنوری و بصیر. آندره ماراتزی اولین مربی خارجی بود که از کشور ایتالیا برای آموزش شمشیربازی به ایران آمد. ماراتزی ، با وجود آنکه حدود 70 سال سن داشت اما تلاش و کوشش بسیاری در آموزش جوانان ایران نمود. در سال 1325 مربی دیگری از ایتالیا به نام ساریلو به ایران آمد و به مدت 10 سال در خدمت شمشیربازان ایرانی و آشنا کردن آنها با شیوههای پیشرفته این ورزش بود. اما در آن زمان مکان مشخصی برای تمرین شمشیرزنها وجود نداشت و زیرزمین خاکی یک ساختمان در خیابان فلسطین کنونی در تهران که محل باشگاه ایران بود، مورد استفاده دوستداران شمشیربازی قرار میگرفت. در سال 1345 اولین دوره مسابقات بینالمللی جوانان در ایران و در تالار ورزشی تازه تأسیس هفتتیر (واقع در ضلع شمالی پارک شهر تهران) برگزار شد. در این مسابقات، پیرفری رئیس فدراسیون بینالمللی شمشیربازی هم حضور یافت و با کمک او بود که سه شمشیرباز برجسته ایران (شاپور زرنگار، بیژن زرنگار و عباس افضلی) برای گذراندن دوره عالی مربیگری عازم فرانسه شدند و در مؤسسه ملی ورزش فرانسه به فرا گرفتن اصول و فنون پیشرفته این ورزش پرداختند. این سه نفر پس از بازگشت به عنوان مربیان تیم ملی مشغول به کار شدند. در سال 1347 سالن ویژهای برای ورزش شمشیربازی در قسمت شمالی ورزشگاه امجدیه بنا گردید و به این ترتیب شمشیربازی در ایران شکل تازهای به خود گرفت. در نتیجه گسترش و توجه بیشتر به شمشیربازی، تیم ملی مردان و زنان ایران در بازیهای آسیایی تهران به مقام قهرمانی و مدالهای فراوان دست یافت. در اواخر سال 1358 با تصمیم سازمان تربیت بدنی ایران فعالیت شمشیربازها متوقف شد و این وقفه ده سال به طول انجامید. از چهرههای صاحب نام در شمشیربازی ایران میتوان به آقایان شاپور زرنگار ، بیژن زرنگار ، پیروز آدیت ، پرویز الماسی ، سرژیک آسادوریان ، اصغر پاشاپور ، اسفندیار زرنگار ، حمید فتحی ، منوچهر شفاهی ، احمد اسکندرپور ، اسماعیل پاشاپور و خانمها گیتی محبان ، مهوش شفاهی ، مریم آچک ، ژیلا الماسی و مریم شریعتزاده اشاره کرد.
منبع:www.vesalsport.com
ارسال مقاله توسط کاربر محترم سایت: hasan119
