آلفارمئو پانديون

پس از دو سال غيبت «برتونه» در ميادين بين المللي، سرانجام اين مرکز طراحي، اتومبيل «آلفارومئو پانديون کانسپت» را که يک مدل مفهومي محسوب مي شود معرفي کرد. اين اتومبيل زيبا با داشتن طول 4620، عض 1971، ارتفاع 1230 و فواصل اکسل هاي 2850 ميلي متر از پيشرانه 8 سيلندر خورجيني4/7 ليتري و 450 اسب بخاري ساخت آلفارومئو سود مي برد.
«پانديون» نخستين خودروي اسپرت مفهومي محسوب مي گردد که توسط «مايک رابينسون» به عنوان مدير طراحي کمپاني برتوئه معرفي گرديد و نامش Pandion Haliaetus از دنياي حيوانات و يک شاهين دريايي گرفته شده که در مناطق ساحلي زندگي مي کند که حتي مکانيزم بازشدن درهايش نيز نظير حرکات بال همين شاهين است. البته اين نخستين باري نيست که استوديوي طراحي برتوئه از چنين اسامي حيرت آوري براي خودروهايش استفاده مي کند و پيش از اين در سال هاي Corvair Testudo 1963 و Carabo 1968، Alfa Romeo Canguro 1964 و Delfino 1983 ديده شده است. فلسفه طراحي اين مدل نيز بر پايه سخن «رابينسون» يعني پوست و استخوان (Skin & Frame) است تا يک محصول دست ساز در قالب محصولات اسپرت ايتاليايي طراحي شود. در طراحي اين سوپر اسپرت کانسپت از جلو پنجره V شکل و دماغه T شکل استفاده شده و چراغ هاي جلو به صورت کاملاً گيرا در زير ابروهاي جلو و دو نوار باريک LED سفيد يخي در طرفين بالا و پايين و چپ و راست و جلو پنجره و سپر قرار گرفته اند. درپوش موتور هم به حالت کشيده و روي سپرها حالت برآمده دارد که در ادامه تا شيشه جلو و سپس اين شيشه تا عقب ادامه دارد، زيرا تمامي بخش سقف شيشه اي است. شيشه هاي کناري از قوس چرخ جلو تا چرخ عقب ديده مي شوند و حالت پانوراما دارند. حتي در بخش عقب اين اسپرت 202 اثري از شيشه نيست و به دليل دست يافتن با بهترين ضريب آيروديناميک از ستوني بسيار نازک سود برده شده است. بخش عقبي نيز تيغ شکل و تيز بوه و در ميان قطعات تکه تکه کامپوزيت که از عقب خودرو به بيرون زده و تداعي کننده پرهاي بالاي شاهين هستند حفره هاي خالي و در طرفين بالا و چپ و راست سيستم چراغ هاي عقب نمايان شده است. نکته جالب تر آن که در عقب پانديون چيزي شبيه سپر کامل وجود ندارد و در چپ و راست نوعي اسپويلر دو تکه نصب گرديده که از آن دواگزو دوبل خارج شده است.

درها به شکل جالبي از يک لولا نصب شده در بخش عقبي شاسي به صورت قيچي شکل باز مي شوند و بايد آن را شاهکار برتوئه دانست. البته پيش از اين چنين سبک باز شدن درهايي از برتوئه در سال 1968 روي آلفارومئو کارابور، سال 1970 لانچيا استراتوس، 1972 لامبورگيني کانتاش و نهايتاً سال 2007 در فيات بارچتا ديده شده بود که نظر بسياري را به خود معطوف کرده بود. سبک بازشدن اين درهاي 3/5 متري به عقب و به حالت چرخشي 90 درجه است. اما در محيط داخلي کابين برتوئه به قول طراحانش از نوعي کدگذاري و طراحي الگوريتمي استفاده کرده که نهايتاً سبب گرديده فضاي مناسبي براي سرنشينان عقب و جلو به صورت 2+2 فراهم شود. صندلي ها هم به رنگ آبي درياي هستند، همچنين در داخل اتاق 4 نمايشگر LCD وجود دارد که 2 عدد در جلو و 2 عدد در عقب قرار گرفته اند که در LCDهاي جلو نشان دهنده تصوير عقب خودرو از دوربين هايي هستند که جاي آينه هاي کناري براي بالا بردن ضريب ايمني را فرا گرفته اند. در هر حال طراحي که مدير جديد برتوئه آن را اجرا کرده به نظر نمي آيد تا سال ها و شايد هيچ وقت مبدل به يک خودروي در حال حرکت در خيابان ها شود. اما پس از دو سال غيبت نشان داد که هنوز هم مدير جديد دپارتمان طراحي اين کمپاني به دنبال ادامه دادن راه جيوواني و نوچيو برتوئه است تا همچنان شاهکارهاي بزرگ طراحي صنعتي را به وجود آورند.

منبع: ماهنامه نوآور / شماره 70