آفت کش ها

آفت کش ها، مواد دفع کننده ي آفاتي هستند که يا براي انسان عامل مولد بيماري اند و يا به مواد غذايي و محصولات کشاورزي خسارت وارد مي کنند. آفت کش ها را مي توان بر اساس نوع آفاتي که نابود مي کنند به حشره کش ها، جونده کش ها، قارچ کش ها و يا علف کش ها تقسيم کرد. بسياري از اين سموم علاوه بر آثار سودمندشان مي توانند براي سلامت انسان مضر باشند، بنابراين بايستي در مصرف آنها روش هايي را بکار برد که از آثار مفيدشان استفاده کرد و آثار مضرشان را به حداقل رسانده يا بطور کلي آنها را فاقد آثار زيانبخش نمود. در مورد آثار زيانبار آفت کش ها و خطرات احتمالي آنها نگراني هاي زيادي وجود دارد، چرا که مشخص شده هر کس در زندگي روزمره ي خود به نحوي در معرض اثر آفت کش ها قرار مي گيرد. يک فرد ممکن است به دو صورت در معرض سموم ضد آفات قرار گيرد، يکي به صورت کوتاه مدت و محدود و ديگري به صورت مستمر و طولاني مدت، حالت اول مي تواند به مسموميت حاد و شديد منجر شود آثارش بلافاصله بعد از قرار گرفتن در معرض سم آشکار شود. نوع دوم حالتي است که به مسموميت مزمن منجر مي شود، به اين صورت که فاصله ي اولين تماس با سم و بروز اولين آثار مسموميت، زماني طولاني است و مسموميت حاصله، از نوع مزمن و در نتيجه استمرار تماس با مواد شيميايي است که با مقادير کم ولي به طور مداوم و روزانه صورت مي گيرد و آثار و علائم حاد و شديد بوجود نمي آورد.
آفت کش ها ممکن است از راه دهان (دستگاه گوارش) يا تنفسي يا از طريق پوست وارد بدن شوند. در مسموميت هاي حاد که در محل کار اتفاق مي افتد، مهمترين راه جذب سم، معمولاً پوست بدن است، در حالي که در مسموميت هاي اتفاقي و يا عمدي (خود کشي) غالباً سم از راه دهان وارد بدن مي شود. مسموميت هاي عادي که در افراد معمولي ديده مي شود، بيشتر به علت آلودگي هوا يا آميخته شدن آب آشاميدني و غذا با آفت کش هايي است که در کشاورزي و بهداشت به کار مي روند.
منبع: مجله World Health
منبع: نشريه پيام پزشک، شماره 55..