تعطيلات رمي «قسمت دوم»

بيرون ساختمان يک خبرگزاري آمريکايي
آقاي هنسي به طرف پنجره رفته واز بالا به خيابان نگاه مي کند وجو را مي بيند که از يک تاکسي خارج شده وبا سرعت کرايه را مي پردازد. هنسي سپس پشت ميزش، نشسته و روزنامه هاي صبح را مرور مي کند. تيتر گزارش روزنامه «رم آمريکن» که همراه با عکسي از پرنسس چاپ شده، اين است: «پرنسس«آن» بيمار شد: کنفرانس مطبوعاتي لغو گرديد. » روزنامه ديگري- اين يکي به ايتاليايي-گزارشي درهمين زمينه نوشته وعکسي هم از پرنسس چاپ کرده است. جو وارد دفتر خبرگزاري مي شود وبه طرف ميز منشي مي رود.
يک خبرنگار: سلام جو.
منشي: صبح بخير جو.
جو: سلام عزيزم. (جرعه اي از قهوه منشي مي نوشد)
منشي: آقاي هنسي دنبالت مي گشت.
جو: او... هو...
جو نان روي ميز منشي را بر مي دارد، تکه اي از آن را مي کند وبه او مي دهد وباقي را براي خودش نگه مي دارد.
جو: خيلي ممنون عزيز.
تقه اي به در پشت سر منشي مي زند.
صداي هنسي (از داخل اتاق، عصباني): بيا تو.
جو خودش را آماده کارزار کرده. نگاهي نگران با منشي ردوبدل مي کند وسپس با اعتماد به نفس وارد دفتر هنسي مي شود.
جو با دهان پر، در را مي بندد و به طرف ميز هنسي مي رود.
جو: دنبالم مي گشتي ؟
هنسي: آدم الان سر کار مي ياد؟
جو(معصومانه): کي، من؟
هنسي: توي اين دفتر، ماکارمونو ساعت هشت ونيم صبح شروع مي کنيم؛ ماموريت هامونو مي گيريم و...
جو: من مال خودمو ديشب گرفتم.
هنسي: که چه کار کني؟
جو: مصاحبه با پرنسس، يازده وچهل وپنج.
هنسي (حيرت زده): رفتي و انجام دادي؟!
جو: معلومه، تازه برگشتم. (لقمه اي ديگر در دهان فرو مي برد)
هنسي: به، به ، به؛ خيلي عذر مي خوام.
جو (پشتش را مي کند که از اتاق خارج شود): نه، خواهش مي کنم.
هنسي (جلويش را مي گيرد): ا... خيلي خيلي جالبه.
جو (دوباره سعي مي کند راهش را باز کند وبرود): نه، کارمهمي نبود.
هنسي: خب بگو ببينم؛ پرنسس همه سؤال هاي توي فهرستو جواب داد؟
جو: معلومه که جواب داد. (توي جيب هايش را مي گردد) همين جا، پيشمه...
هنسي: ا... خودتو اذيت نکن؛ يه کپي اش را اينجا دارم. (نگاهي به ورق کاغذ مي اندازد) نظر والا حضرت راجع به ايده يک «فدراسيون اروپايي» چي بود؟
جو: نظرش خيلي مساعد بود.
هنسي: جداً؟
جو که احساس کرده بايد با پروبال دادن به حرف هايش، آنها را باورپذير تر کند، متفکر به ميز تکيه مي دهد.
جو: خب، معتقد بود که دو تا تأثير مهم خواهد داشت.
هنسي: دوتا؟
جو: ا... يکي مستقيم، يکي غيرمستقيم.
هنسي: به به، واقعاً درخشانه.
جو: طبيعتاً فکر مي کرد که غير مستقيمش به اندازه مستقيمش... مستقيم خواهد بود. يعني منظور، بلافاصله ثمر نمي ده. البته بعداً چرا، ولي خب، خدا مي دونه
هنسي: که اين طور، اظهار نظر هوشنمدانه ايه! مي دوني، اين بروبچه هاي درباري خوب سرتو شيره مي مالن؛ بيشتر از اونچه فکرشو مي کني حاليشونه. (دوباره نظري به کاغذ مي اندازد) عقيده ش درباره آينده روابط دوستانه بين ملت ها چي بود؟
جو: جوان ها.
هنسي: چي فرمودين؟
جو: پرنسس اعتقاد داشت که (عصبي دور ميز قدم مي زند و درگوشه اي از آن مي نشيند) جوان هاي دنيا بايد راهو بازکنن براي يه ... (از بس دستپاچه شده، يکي از وسايل روي ميز هنسي را به طرفي پرت مي کند)... دنياي بهتر.
هنسي: به به، به به (دوباره آن وسيله را سرجايش مي گذارد) ارژيناله. راستي بگو ببينم، چي تنش کرده بود؟
جو (ميخکوب مي ماند): اوه، منظورت اينه که چه لباسي پوشيده بود؟
هنسي (نخودي مي خندد): آره ديگه، معمولاً«چي تنش کرده بود»، معناش همون «چه لباسي پوشيده بوده». (جو، بي قرار وآرام، يقه اش را صاف و صوف مي کند و دوباره از روي ميز بلند مي شود) اِ... قضيه چيه، اينجا به نظرت يه کمي... گرم نيست؟
جو(بر مي گردد جلوي ميز ): نه، نه، فقط چون با عجله خودمو رسوندم اينجا...
هنسي: خب، طبيعي هم هست، وقتي آدم يه همچين داستاني روسر هم کرده باشه... گفتي خاکستري پوشيده بود؟
جو: نه، من اينو نگفتم.
هنسي: خب، اون معمولاً خاکستري مي پوشه.
جو: اون خب، يه چيزي تو مايه هاي خاکستري بود.
هنسي: فکر مي کنم لباسي روکه مي گي بشناسم، هموني که يقه طلايي داره...
جو: خودشه، خودشه (هنسي، متبسم با تأکيد حرف او عقب مي کشد)خودشه. نمي دونستم چطوري توصيفش کنم ولي همونه که تو گفتي.
هنسي: فکر مي کنم تو خيلي خوب توصيفش کردي. (در حالي که به جلو يله مي دهد، حالت چهره و لحنش تغيير مي کند. سپس ناگهان از جا بر مي خيزد) به دليل آن که والا حضرت ساعت سه صبح امروز ناغافل بيمار شده اند. وبا تب شديد به بستر رفته اند، همه قرارهايشان براي امروز، يک جا لغو شده اند!
جو (مستأصل): يک جا؟!
هنسي: بله جناب آقاي برادلي، يک جا.
جو (آب دهانش را با صداي بلند قورت مي دهد): درواقع به اين راحتي نمي شه باور کرد.
هنسي: مخصوصاً که جنابعالي، همين الان پيشش بودي... ولي آقا جون قضيه رو پيچيده ترش نکنيم (روزنامه را بالا مي گيرد) خبرش تيتر اول همه روزنامه هاي رُمه . (روزنامه را دستش مي دهد)
جو: خيلي خب بابا، خواب موندم. اينم براي هر کسي مي تونه اتفاق بيفته!
امکان داره يه خورده بهتر از اوضاع دنيا باخبر بشي (با اشاره به گزارش روزنامه) اتفاقات کوچولويي که جذابيت همگاني داره (جو نگاهي به روزنامه انداخته وچشمش روي عکس پرنسس خيره مي ماند. همان زني است که درآپارتمانش خوابيده، ولي حالا اينجا درلباسي باشکوه و گردنبند وتاج سرديده مي شود) وامکان داره در آينده جلوي اين چاخان پاخان ها وحقه سر هم کردن ها ودروغ به هم بافتن هاي چهار ستاره تو بگيره! (و در حالي که جو همچنان مبهوت به عکس خيره مي ماند) اگه جاي تو بودم، مي رفتم دنبال يه شغل ديگه، مثلاً کاسه بشقاب فروشي...
جو: اين پرنسسه!
هنسي: بله جناب آقاي برادلي (به عکس اشاه مي کند) ايشون پرنسس «آن» هستن. نه عمه منه، نه «دوروتي لامور» ونه مادام «چيان کاي شک». خوب نگاش کن (جو با ناباوري چشم هايش را مي بندد) شايد يه روز بالاخره باهاش مصاحبه بکني!
جو (به آقاي هنسي نگاه مي کند): اخراجم؟
هنسي: نه، اخراج نيستي. وقتي اخراجت مي کنم که ديگه درباره ش سؤال نکني! ... (جونگاهي به عکس و نگاهي به هنسي انداخته و بالافاصله، روزنامه به دست، از دفتر خارج مي شود) ... خودت بفهمي که اخراجي! (جو به انتهاي دفتر خبرگزاري مي رود و هنسي سرش را تکان مي دهد و تازه متوجه مي شود جو از دفترش خارج شده) اين مردک ديوانه اس...
جو دري ديگر را باز مي کند وبا احتياط آن را مي بندد و در گوشه اي شروع مي کند شماره گرفتن با يک تلفن ديواري. کسي از در ورودي وارد مي شود و جو لحظه اي صبر مي کند تا مرد دور شود که بعد بتواند پشت تلفن حرفش را بزند.
«جوانيِ» پير که در اتاقک سرايداري اش نشسته، گوشي را بر مي دارد. به زبان ايتاليايي با جو خوش و بش مي کند.
جو: «جواني»، جو برادلي هستم. ببين، خوب گوش کن؛ ازت مي خوام خودتو با عجله به اتاق من برسوني وببيني کسي اونجا خوابيده يانه.
جواني(شوخ وشنگ): آها! بگو ببينم آقا جو، من نگاه مي کنم (به ايتاليايي) تو صبرکن. (باز چند کلامي به ايتاليايي)
درحالي که جو بي صبرانه منتظر است. «جواني» از اتاقکش خارج مي شود. لحظاتي بعد بر مي گردد، نيشش بازاست. مي نشيند.
جواني: آقا جو!
جو (با صداي بلند): بعله؟! (صدايش را پايين مي آورد) اِ، دوستت دارم... حالا گوش کن...
جواني: آقا جو، گفتي تفنگ، نه!
جو: آره تفنگ، چاقو، هرچي! ولي هيشکي نه مي ره تو، نه مياد بيرون! کاپيتو؟ (فهميدي؟ )
جواني: باشه (بر مي خيزد تا سفارشات جو را عملي کند)
جوبرادلي، نگاهي ديگر به روزنامه مي اندازد، آن را درجيب مي گذارد ودوباره راه مي افتد به طرف دفتر هنسي. منشي متعجب سرش را بالا مي کند وجو با اشاراتي به او اطمينان خاطر مي دهد. وارد دفتر هنسي مي شود.
هنسي: هنوز اينجايي؟
جو (وسط اتاق رفته، به يک طرف ميز تکيه مي دهد): يه گفت وگوي درست وحسابي با اين خانم چقدر مي ارزه؟
هنسي: منظورت والا حضرته؟
جو: آره، منظورم عمه ام يا دوروتي يا مادام نيست. چقدر مي ارزه؟
هنسي: چه اهميتي براي تو داره؟ فوقش بتوني...
جو: آره، مي دونم، ولي حالا اگر بتونم، چقدر مي ارزه؟
هنسي: خب، يه مقدار حرف هاي کلي درباره وضعيت دنيا، مي تونه دويست وپنجاه تايي بيارزه. البته نظراتش درباره لباس وغيره، خيلي بيشتر، شايد هزار تايي.
جو: دلار؟
هنسي: دلار.
جو: منظورم نظراتش درباره همه چيزه (لحنش ناگهان تغيير کرده، به طرف ميز هنسي مي رود) «حسرت هاي خصوصي و پنهان (دستش در هوا به يک تيتر خيالي روزنامه اشاره مي کند) يک شاهزاده خانم»؛ خصوصي ترين درونياتش همان گونه که به خبرنگار ما در يک (روي ميز هنسي، بيشتر وبيشتربه او نزديک مي شود) گفت وگوي اختصاصي، خصوصي وشخصي اظهار داشته (هنسي با دهان باز، حيران، نگاهش مي کند) نمي شه چاپش کرد، مي شه؟ فکرکردم تو خوشت نمياد.
جو به طرف در رفته، در را باز کرده وآن را محکم مي بندد. صداي در آقاي هنسي را از بهت وحيرت بيرون مي کشد.
هنسي (انگار بخواهد بيدار شود، سرش را محکم تکان مي دهد): بيا اينجا! (جو، خرسند، بر مي گردد) مسائل عاطفي که فراموش نمي شه هان؟
جو: عملاً ازهمين ديدگاه عاطفي ...
هنسي: با عکس.
جو (متفکر، مکثي مي کند): اونم مي شه؛ چقدر مي دي؟
هنسي: اون داستان بخصوص براي هر سرويس خبري، پنج هزار دلار قيمت داره. ولي بگو ببينم آقاي برادلي، البته اگه لايعقل نيستي، چطوري مي خواي ترتيب اين مصاحبه محشر و بدي؟
جو (با حالت محرمانه): خيال دارم در پوشش يک دماسنج وارد اتاقي که بستريه بشم. گفتي پنج هزار تا؟ (دستش را دراز مي کند) بزن قدش واميدوارم رو حرفت بموني. (هنس دستش را مي فشارد)
هنسي (جوبي صبرانه به طرف در مي رود، ولي هنسي جلويش را مي گيرد): البته حواست هست که والا حضرت امروزو استراحت مي کنه و فردا عازم آتنه.
جو: آره.
هنسي: آهان، ضمناً مي خواستم باهات يه شرط کوچولويي هم ببندم؛ پونصد تا شرط مي بندم که تو دست خالي برمي گردي. (جو روزنامه را از جيب خارج مي کند و دوباره نگاهي درست و حسابي به صفحه اولش مي اندازد)براي چي داري به اون نگاه مي کني؟
جو: اوه، فقط مي خواستم ببينم ساعت چنده؟
هنسي: هان؟!
جو: منظورم، مي خواستم ببينم امروز، چه روزيه. (روزنامه را جمع مي کند) باشه، بستم!
هنسي (دستش را دراز مي کند): حالا باهات دست مي دم. (جو تأملي مي کند و سپس دستش را مي فشارد. هنسي مي خندد وجو لبخندي مي زند). خب بذار ببينم، پونصد تا اينجا وبنابراين اين يکي شرطو هم که باختي، بايد هزاردلار بسلفي! (مي خندد)طفلکِ هالو! عملاً تو مشتم دارمت!
جو: دوساليه که تو مشتت هستم، ولي ديگه تموم شد. (در حالي که هنسي خنده اش ادامه دارد به ميز تکيه مي دهد) اون شرطو مي برم وبا پولش واسه خودم يه بليت رفت به نيويورک مي خرم.
هنسي: آره، آره، ادامه بده، دوست دارم آه وناله تو بشنوم!
جو: وبعد وقتي توي يه دفتر خبري واقعي کار کنم، به تو فکر مي کنم که اينجا تنها نشستي وهيچ کس هم ديگه حاضر نيست برات تره خورد کنه.
هنسي (جلويش را دم در مي گيرد وبا لحني تمسخرآميز ): به اميد ديدار...!
بيرون آپارتمان جو، «جواني»، تفنگي بر دوش، به تقليد از قراول ها ، جلوي در آپارتمان قدم مي زند ونگهباني مي دهد. تعدادي بروبچه روي راه پله هانشسته اند و دستش مي اندازند. دنبالشان مي دود و دورشان مي کند، ولي بچه ها دوباره بر مي گردند وداد مي زنند وبه ريشش مي خندند. در حالي که بچه ها روي راه پله ها نشسته اند، جو از در ورودي وارد حياط شده وطوري که با بچه ها تماس پيدا نکند از پله ها بالا مي رود و بازيگوشانه با روزنامه اش به پس کله يکي از آنها مي زند.
جواني (در حالي که جو به بالاي پله ها رسيده): مشکلت چيه؟
جو: همه چي رو به راهه «جواني»؟
جواني (با افتخار به او اطمينان خاطر مي دهد): گوش کن اينجا رو جو؛ اِ... هيچ کس نيامد، هيچ کس نرفت؛ اصلاً هيچ کس.
جو: عالي شد! خيلي ممنون. (مي خواهد وارد آپارتمانش شود که مکثي مي کند و رو به «جواني») اوه ... اِ... «جواني»... اِ(دستش را روي شانه اش مي گذارد و او را به گوشه اي مي کشد) دوست داري يه خورده پول گيرت بياد؟
جواني: پول؟
جو: آره («جواني» به ايتاليايي پاسخ مثبت مي دهد) خب، با خوب کسي طرف شدي. حالا نگاه کن، من توي معامله اي افتادم که توش پول وپله اس؛ بهم قرض بده، دوبرابر شو دو روزه بهت پس مي دم.
جواني (مشکوک): دو برابر پولم؟
جو: خب آره اولش به يه سرمايه کوچيکي احتياج دارم که معامله رو راه بندازه. حالا اگه فقط يه خورده پول بهم قرض بدي، منم...
جواني (چيزي به ايتاليايي مي گويد): تو اجاره فرداتو هم به من بدهکاري.
جو: آره، مي دونم، مي دونم.
جواني: ... و تازه انتظار داري بهت پولم قرض بدم؟
جو: آره...
جواني(با تأکيد): نه خير! (حرف هايي به زبان ايتاليايي) نه!
جو(روزنامه را به طرفش مي گيرد): فردا پشيمون مي شي!
جو وارد آپارتمانش مي شود و پرنسس «آن» را مي بيند که هنوز خواب است. در را آهسته مي بندد، زنجيرش را هم مي اندازد. لحظه اي مي ايستد ونگاهش مي کند وسپس تخت را دور مي زند و به طرفي مي رود که صورت«آن» قابل رؤيت است. بالاي سرش مي ايستد وبه چهره اش نگاه مي کند و بعد دوباره به عکس روزنامه نگاه مي کند تا مقايسه شان کند. کنارش مي نشيند وطره مويش را پس مي زند تا صورتش را بهتر ببيند. عکس را کنار چهره اش نگه مي دارد، ولي دست «آن» هنوز جلوي بخشي از صورتش را گرفته است. دستش را قلقلک مي دهد و «آن» دستش را با بي قراري پس مي کشد. جو به او نزديک تر مي شود.
جو(آهسته): والا حضرت؟
آن(ناله اي مي کند): اُم م...
جو: والا حضرت؟
آن(آهي مي کشد): بله... چيه؟
جو خوشحال از جا بر مي خيزد؛ ديگر مطمئن شده که واقعاً خودش است. روزنامه را در جيبش مي گذارد و تخت را دور مي زند. ساعت شماطه دار را از روي تخت برداشته وروي گنجه قرار مي دهد. بالش را سر جايش مي گذارد، روتختي را صاف مي کند و دوباره به طرف «آن» بر مي گردد. با احتياط دست چپ «آن» را دور گردن خودش انداخته وسپس دستش را زير سر وپاهايش قرار داده وبا دقت، او را همراه با پتو و ملافه اش به طرف ديگر تخت منتقل مي کند. مي خواهد او را روي تخت بگذارد که متوجه مي شود جهت را اشتباه گرفته. ناگهان از بيرون صداي آژير پليس به گوش مي رسد ولحظه اي ميخکوب مي ماند وسپس، در حالي که «آن» را بالا گرفته، با دست ديگرش بالش را برداشته وسر ديگر تخت قرار مي دهد وبعد آرام«آن» را زمين مي گذارد. «آن» به خوابش ادامه مي دهد وجو به طرف پنجره مي رود و به خيابان نگاه مي کند وچشمش به اتومبيل هاي پليس مي افتد که سر کوچه مي پيچند. نگاهي مضطرب به «آن» مي اندازد وبه داخل اتاق بر مي گردد.
آن(کش وقوسي مي رود): دکتر بوناچوون عزيز.
جو(مردد است که چه عکس العملي بايد نشان دهد): هان؟ (ولي بلافاصله تصميم مي گيرد وارد بازي شود) اوه، آها، آره... خب، حالت بهتره؛ خيلي بهتره ... چيزي هم احتياج داري؟
آن: هوم؟ خيلي چيزها...
جو: مثلاً چي؟ مي توني به دکتر بگي.
آن: خيلي چيزها...
جو: هرچي دلت تنگت مي خواد مي توني با دکتر جونت درميون بذاري. «آن» با چشم هاي بسته، کش وقوسي در تختخواب مي رود ودست هايش را از هم باز مي کند.
آن: خواب ديدم... خواب ديدم...
جو: آره، خب چه خوابي ديدي؟ (ومچ «آن» را در دست مي گيرد؛ انگار دکتر ي نبض مريضش را بگيرد)
آن: خواب ديدم توي خيابون خوابيده ام و... جواني آمد به طرفم، ... بلند قد و چهارشانه بود (صورتش را بالا مي گيرد) وباهام خيلي بد جنسي کرد.
جو: واقعاً؟ (مچ دستش را رها مي کند)
آن: اووم... (سرحال، دست هايش را جلوي چشمش مي گيرد)محشر بود...
«آن» دست هايش را از هم باز مي کند وباز هم کش وقوس مي رود. دراز کشيده وسرش بالاست وگويي هنوز کاملاً به هوش نيامده؛ نگاهش به سقف اتاق مي افتد و لوله هاي آبي را مي بيند که از رو کشيده اند وبلافاصله متوجه مي شود که آن چه مي بيند با آن تزيينات وکنده کاري هاي اتاق خواب سفارت تفاوت دارد. سپس به جو نگاهي مي اندازد که بالاي سرش ايستاده. چشم هايش را مي بندد، لبخندي مي زند وسپس دوباره بازشان مي کند و در حالي که همچنان به جو خيره مانده، نگاهش جدي مي شود.
جو(شاد وشنگول): صبح بخير.
آن(با لحني محتاطانه ونگران): دکتر بوناچوون کجاست؟
جو(بي خيال): اِ... متأسفانه کسي رو با اين اسم نمي شناسم.
آن(حيران): مگه همين الان باهاش حرف نمي زدم؟
جو: نه متأسفانه.
«آن» يکدفعه وحشت مي کند وتازه متوجه موقعيتش مي شود.
آن: اتفاقي ... اتفاقي برام افتاده؟
جو: نه.
آن (اطمينان خاطر پيدا کرده): چيزيم نيست، مي تونم از جام بلند شم؟
جو: آره (به طرفش خم مي شود) هيچ چيت نيست.
جو بالشش را بالا مي گيرد وبه او کمک مي کند تکيه دهد. «آن» درتمام اين مدت به او خيره نگاه مي کند و هنوز به حرف هايش اعتماد ندارد. جو به گنجه پايين تخت تکيه مي دهد.
آن: خيلي ممنون (جو لبخندي مي زند. «آن» نگاهي به پيژامه اي که به تن کرده مي اندازد وسپس به جو نگاه مي کند) اينها مال شماس؟
جو سرش را به علامت تأييد تکان مي دهد. «آن» که وحشت وجودش را گرفته اطراف خود را وارسي مي کند.
جو: چيزي گم کردي؟
آن (که خيالش راحت شده متبسم): نه، نه. (وسعي مي کند با لبخندي، نگراني اش را محو کند) مي شه محبت کنين و بگين من... من کجام؟
جو: خب، اينجا همون جاييه که به طور مسخره اي اسمشو آپارتمان من گذاشتن.
آن (مضطرب، نيم خيز مي شود): منو به زور اينجا آوردين؟
جو: نه، نه، نه (متبسم) اتفاقاً برعکس...
آن: من همه شبو اينجا... تنها بودم؟
جو(متبسم): اگه منو به حساب نيارين، آره.
آن(با لحن جدي): خب پس من همه شبو اينجا با شما بودم.
جو (بلافاصله وسط حرفش مي دود تا سوءتفاهمات را برطرف کند): اوه، خب. نمي دونم کلمه ها مو درست انتخاب کردم يا نه، ولي... از طرفي، راستشو بخواين، آره.
«آن» سرش را متفکر پايين مي اندازد؛ اما پس از لحظاتي، در حالي که اطمينان خاطر پيدا کرده که خب اتفاقي هم نيفتاده، مي خندد.
آن (دستش را دراز مي کند): حال شما چطوره؟
جو (دست مي دهد): حال شما چطوره؟
آن: شما؟
جو: برادلي، جو برادلي هستم.
آن: خوشبختم.
جو: تصورشو هم نمي تونين بکنين که چقدر از آشنايي با شما خوشحالم.
آن (به صندلي اي که سمت چپش قرار دارد، اشاره مي کند): مي تونين بشينين.
جو: خب. خيلي ممنون (روي تخت مي نشيند؛ «آن» پاهايش را عقب مي کشد و مثل آهويي وحشت زده نگاهش مي کند) اسم شما چيه؟
آن(تأملي مي کند وبا من و من): اِ... مي تونين منو آنيا صدا بزنين.
جو: خيلي ممنون آنيا (شاد وسر حال از جا بر مي خيزد تا به طرف ميز برود) يه فنجون قهوه ميل دارين؟
آن: ساعت چنده؟
جو: اوه؟ حدود يک ونيم.
آن(وحشت زده): يک ونيم! (از تخت بيرون مي پرد وبه طرف در مي رود) بايد لباس بپوشم و برم!
جو (خيلي راحت و طبيعي به آماده کردن قهوه ادامه مي دهد): چرا؟ چه عجله اي دارين؟ وقت زياده.
آن: اوه نه، وقت نيست و تا همين جاش هم به اندازه کافي براتون دردسر ايجاد کردم.
جو: دردسر؟ (متبسم) شما اون چيزي نيستين که من اسمشو مي ذارم دردسر.
آن (از اين تعريف خوشش آمده): نيستم؟
جو(به طرف حمام مي رود): من حمامو براتون آماده مي کنم.
در حالي که جو داخل حمام مي شود وشيرهاي آب سرد وگرم وان را باز مي کند، «آن» لباس هايش را از روي ميز جمع مي کند وبغل مي گيرد. جو حوله اي هم برايش آماده مي کند واز حمام خارج شده وبه او اشاره مي کند که داخل شود.
جو: بفرمايين.
«آن» با احتياط وارد حمام مي شود وموقع بستن در بلافاصله بر مي گردد تا مطمئن شود که جو بيرون ايستاده و به اندازه کافي با او فاصله دارد. به محض آن که پرنسس در حمام را مي بندد، جو به طرف در آپارتمان مي رود و بي سروصدا زنجيرش را بر مي دارد واز در خارج شده وازپله ها پايين مي رود. جو وارد آتليه اي مي شود که عده اي در آن مشغول کارروي مجسمه اي هستند. از يکي از آنها به زبان ايتاليايي اجازه مي خواهد تا از تلفنشان استفاده کند. جو تشکر مي کند وشماره اش را مي گيرد. در حالي که منتظر است طرف مقابل گوشي را بردارد، روزنامه را از جيب در آورده ودوباره نگاهي به عکس مي اندازد.
در استوديوي عکاسي ايروينگ رادويچ، تلفن زنگ مي زند. ايروينگ به پشت دراز کشيده، يک دوربين عکاسي در دست دارد و کنارش يک لگن پر از آب است که امواج ريزي از طرف سقف رويش ايجاد مي شود. به پاي ايروينگ سيمي بسته شده که به يک چوپ ماهي گيري ختم مي شود که در دست مدلي است که بالاي نيم طبقه اي بالکن مانند در استوديو نشسته و پاهايش نيز از آنجا آويزان است.
ايروينگ (دوربينش را نشانه مي رود): خب، آماده؟ رفتيم... (يک عکس مي گيرد)خوب بود. همين کارمو راه ميندازه. (خودش را به پشت عقب مي کشد. به طرف تلفن مي رود) الو؟
جو(بي صبرانه): ايروينگ! چرا تلفنو جواب نمي دي؟ (بالحني آرام تر) ببين، جو هستم. ايروينگ، مي توني تا پنج دقيقه ديگه خودتو برسوني اينجا؟
ايروينگ: اوه، نه، الان نمي تونم جو، خيلي کار دارم... تا خرخره تو کار غرق ام.
جو، حالا چه جور خبري هست؟
جو: گوش کن ايروينگ، پشت تلفن نمي تونم توضيح بدم. با يه کلمه عوضي، تمام اين بساط به هم مي خوره وضايع مي شه. ازاون خبرهاي صفحه اوليه، اين کل چيزيه که مي تونم بهت بگم؛ مي تونه يه بحران سياسي باشه، مي تونه يه رسوايي پرسروصدا... نمي دونم کدومه ولي هر چي هست خيلي مهمه وبايدم همراه با عکس باشه!
ايروينگ: ولي من الان نمي تونم بيام جو، خيلي سرم شلوغه، (نگاهي به مدل مي اندازد و با صدايي آهسته تر) نيم ساعت ديگه هم با فرانچسکا تو کافه روکا قرار دارم.
زني نظافتچي با سطل و وسيله زمين شويي، وارد آپارتمان جو مي شود؛ وسايلش را داخل آپارتمان گذاشته، در را مي بندد وبا ديدن تختخواب به هم ريخته، غر مي زند. به سوي پنجره مي رود و پرده ها را مي کشد. صداي آب که به گوشش مي خورد، با عجله به طرف حمام مي رود، درش را باز مي کند و «آن» را مي بيند که تازه از وان بيرون آمده وحوله بزرگي دور خود پيچيده است. «آن» که غافلگيرشده، با ديدن زن نظافتچي که دست به کمر زده و دم در حمام ايستاده، جيغ کوتاهي مي کشد وخودش را بيشتر مي پوشاند.
«آن» سعي مي کند به زبان ايتاليايي معذرت خواهي کند و در را ببندد، ولي زن نظافتچي گوشش بدهکار نيست وانگشتش را به طرفش تکان مي دهد وبه زبان ايتاليايي سرزنشش مي کند وقاطعانه از او مي خواهد از حمام خارج شود.
نظافتچي: کاپيتو؟
آن: نو، کاپيتو، نمي فهمم.
نظافتچي: نمي فهمي؟
«آن» به طرف داخل حمام عقب مي کشد و نظافتچي، چند کلمه ديگر ايتاليايي بلغور مي کند.
جو پلکان خانه را با سرعت پيموده وارد آپارتمانش مي شود. به اطراف نگاهي مي اندازد. از«آ» خبري نيست، ولي آپارتمانش تميز وتختش مرتب شده. در رو به بالکن را باز مي بيند و وارد بالکن مي شود و «آن» را پيدا مي کند که کناري ايستاده به شهر نگاه مي کند.
جو: آها، اينجايين! («آن» رويش را به طرف جو بر مي گرداند)
آن: به آدم هاي اون پايين نگاه مي کردم. (متبسم، به ساختمان هاي اطراف نظر مي اندازد) زندگي تو همچين جايي بايد خيلي بامزه باشه.
جو: آره، لحظات خوبي داره. مي تونم در مورد تک تک اين آپارتمان ها حکايت هاي خاص خودشونو تحويلتون بدم.
آن (برمي گردد و بالحني جدي): حالا بايد برم.
جو: هان؟
آن: فقط صبر کردم ازتون خداحافظي کنم.
جو: خداحافظي؟ ولي ما که تازه به هم آشنا شديم. چطوره صبحونه اي با هم بخوريم؟
آن: نه، ببخشين، وقت ندارم.
جو: حتماً قرار مهمي دارين که بدون غذا خوردن مي خواين برين؟
آن: آره واقعاً هم مهمه.
جو (پشت او راه مي افتد به طرف داخل آپارتمان): خب، هر جا مي رين، منم باهاتون ميام.
آن: نه، مسئله اي نيست، خودم مي رم، ممنون؛ راحت آدرسو پيدا مي کنم (داخل آپارتمان مي شوند) خيلي ممنون که گذاشتين اينجا بخوابم.
جو: اوه، قابلي نداره؛ فکرشو هم نکنين.
آن: خيلي لطف کردين (به کاناپه اشاره مي کند) حتماً خيلي بد خوابيدين.
جو: نه، نه. هميشه روش مي خوابم.
در حالي که جو در را باز مي کند، «آن» لبخند مي زند.
آن (که پايش را از در آپارتمان بيرون گذاشته، بر مي گردد تا با جو دست بدهد): خداحافظ آقاي برادلي.
جو(دست مي دهد): خداحافظ.
جو متوجه شده «آن» راه را نمي داند و با دست، راه خروجي را نشانش مي دهد.
جو: اوه، مستقيم که رفتين جلو، از پله ها برين پايين.
آن» از پله ها پايين مي رود وجو نيز وارد آپارتمان شده ودر را مي بندد و دوباره خود را به بالکن مي رساند و «آن» را نگاه مي کند که درحال پايين رفتن از راه پله هاست. سپس بلافاصله داخل آپارتمانش شده و از در خارج مي شود. هنوز پله ها را نپيموده که «آن» مکثي کرده وبه بالا وعقب سرش نگاهي مي اندازد. جو که با سرعت دنبالش افتاده، تقريباً با او سينه به سينه مي شود.
جو (در حالي که روي پله ها به هم برخورده اند): خب، دنياي کوچيکيه.
آن: آره. راستي داشت يادم مي رفت؛ مي شه يه خورده پول به من قرض بدين؟ در همين حال «جواني» سرش را ازپنجره ساختمان روبه روي پله ها بيرون آورده و به آنها نگاه مي کند.
جو: اوه، حتماً باشه، ولي ديشب که پولي همراتون نداشتين، هان؟
آن: اُم م...
جو (دستش را که توي جيبش مي کند، چشمش به «جواني» مي افتد که آنها را نگاه مي کند) چقدر... چقدر مي خواستين؟ (معذب به بالاي سرش ، به «جواني» نگاه مي کند)
آن: راستش نمي دونم چقدر احتياج دارم. شما چقدر دارين؟
جو: خب، (نگاهي سريع به طرف «جواني» مي اندازد): اين هزار ليره، چطوره با هم نصفش کنيم؟
آن: هزار تا؟! واقعاً مي تونين از خيرش بگذرين؟
جو: هزار لير مي کنه حدود يک دلار وپنجاه سنت!
آن: اوه، خب، ترتيبشو مي دم که براتون پس بفرستن؛ آدرستون چيه؟
جو: ا... پنجاه و يک، ويلا مارگوتا (متبسم) جو برادلي، خداحافظ؛ وخيلي ممنون. «آن» از پله ها پايين مي رود.
جو از بالاي پله ها شاهد دور شدن «آن» است. و در همان حال نگاه هايي با «جواني» رد وبدل مي کند. «آن» که به پايين پله هامي رسد، جو نيز دنبالش راه مي افتد. «جواني» با نگاه تعقيبشان مي کند.
جواني: آ... دوبرابر پولم، هان؟ تو به من مي گي، پولمو دو برابر مي کني... (جو به طرفش دست تکان مي دهد ومطمئنش مي کند) فردا، فردا، فردا... اين طوري؟! (جو از ديد خارج شده ولي «جواني»حرف هايش را تکرار مي کند)اِ... فردا... «آن» وارد کوچه وخيابان هاي پر از ازدحام شهر مي شود واز جلوي موتور سيکلتي که از کوچه اي فرعي پيچيده، جاخالي مي دهد. گويي اندکي ترس برش داشته و با حيرت به آن همه جنب وجوش و فعاليت نگاه مي کند. سپس اعتماد به نفس خود را بازيافته واز شور زندگي در پيرامونش لذت مي برد. جو که از فاصله واز لابه لاي آدم ها، چشم به او دارد، دنبالش مي کند. «آن» وارد بازارچه اي شده وخودش را با نگاه کردن به اجناس وفروشنده هاي پرسروصدا، سرگرم مي کند. «آن» که جلوي دکه اي مي ايستد، جو عقب مي کشد وبلافاصله فروشنده اي به او گير مي دهد ومي خواهد هندوانه بزرگي را به او قالب کند. جوسرش را به طرف فروشنده تکان مي دهد و بيشتر حواسش به «آن» است که دم دکه اي، يک جفت کفش را امتحان مي کند وپولش را به زن فروشنده مي پردازد. فروشنده هندوانه به اصرارش ادامه مي دهد وجو سرانجام براي آرام کردنش هندوانه را از او مي خرد. بنابراين هندوانه به دست «آن» را تعقيب مي کند که پايين خيابان ديگري توقف کرده وبه چشمه «فونتانا دي تروي» نگاه مي کند؛ عمارت باشکوهي که با مجسمه هاي زيبا تزيين شده وجلويش حوضچه اي قرار دارد. «آن» به راهش در خيابان کنار چشمه ادامه مي دهد وجلوي آرايشگاهي که طرح هايي از مدل هاي موي زنانه به شيشه اش چسبانده، توقف مي کند. سپس با ديدن مدل موي زني که از کنارش رشد شده، لبخند مي زند وتصميم مي گيرد وارد آرايشگاه شود. جو خود را به آرايشگاه مي رساند و وقتي متوجه مي شود که «آن» براي چه منظوري وارد آنجا شده، نيشش باز مي شود.
داخل آرايشگاه، «آن» جلوي آينه اي بزرگ نشسته، موهاي بلندش را بالا گرفته و آرايشگر در حال محکم کردن روکش دور گردنش است.
آرايشگر (با انگليسي دست وپا شکسته): عجب موهاي... اِ قشنگي دارين.
سپس چند کلامي ديگر به زبان ايتاليايي صحبت مي کند.
آن: فقط کوتاهش کنين، مرسي.
آرايشگر: فقط کوتاه کنم؟ (قيچي اي را از کنار گوشش بر مي دارد) خب پس، اِ... کوتاه، هان؟ (کمي از قسمت پايين موهايش را در دست مي گيرد)
آن: بالاتر.
آرايشگر: بالاتر؟ (بالاتر مي رود) اينجا؟
آن: بيشتر.
آرايشگر: اينجا؟
آن: باز هم بيشتر.
آرايشگر(بي صبرانه): کجا؟
آن(به موهايش در قسمت شانه اشاره مي کند): اينجا.
آرايشگر: اينجا (تيغه هاي قيچي اش را عصبي به هم مي زند) خانم مطمئنين؟
آن(با تأکيد): کاملاً مطمئنم، متشکرم.
آرايشگر(موهاي «آن» در دست دور صندلي مي چرخد): همه ش؟
آن: همه ش.
جو هندونه به دست، دم در آرايشگاه، کنار پرده مهره اي ايستاده و به آنها نگاه مي کند. آرايشگر، معذب شروع به کوتاه کردن موي «آن» مي کند. جو نگاهي به اطرافش مي اندازد و سپس در خيابان به سمت پايين مي رود. «آن» در سالن آرايشگاه نشسته و موهايش صورتش را پوشانده است.
آرايشگر (موهاي «آن» را کنار مي زند تا چشم هايش را ببيند): مطمئنين؟
آن(با تأکيد): بله.
آرايشگر (موهاي «آن» را رها مي کند که دوباره توي صورتش مي افتد): باشه ...
و شروع مي کند دور تا دور کوتاه کردن موها.
آرايشگر: همه برن! کوتاه! کوتاه! (عرق روي پيشاني اش را با يقه آستينش پاک مي کند)
در کوچه مقابل چشمه، جو تلفني عمومي پيدا مي کند. يک نفر به زبان ايتاليايي با تلفن مشغول است وجو با هندوانه اش، بي صبرانه منتظر مي ماند، سپس چشمش به تعدادي بچه مي افتد که روي مجسمه چشمه در حال بازي اند؛ به طرفشان مي رود و هندوانه را به پسر بچه اي مي دهد.
در آرايشگاه، آرايشگر آخرين قيچي را به موهاي «آن» مي زند.
آرايشگر: اينم رفت!
سپس فاصله مي گيرد و هر دو نتيجه کار را مورد بررسي قرار مي دهند؛ «آن» هم زمان سرش را آهسته ازاين سو به آن سو مي چرخاند.
بيرون، جو تعدادي دانش آموز آمريکايي را مي بيند که نزديک چشمه حرف مي زنند وبازي مي کنند. به يکي از آنها که دوربيني حمل مي کند نزديک مي شود و مؤدبانه کاري مي کند که بتواند نگاهي به دوربينش بيندازد.
جو: عجب دوربين خوشگل کوچولويي به گردنت آويزون کردي. خيلي قشنگه. اّم م خب، ايرادي نداره يه لحظه دوربينتو ازت قرض بگيرم، هان؟
سعي مي کند دوربين را از دور گردن دختر بچه در بياورد، ولي نمي تواند.
دختر دانش آموز (دستش را بالا مي برد، مربي اش را صدا مي زند): خانم وبر!
جو: بهت پسش مي دم... فقط دو دقيقه!
دختر دانش آموز دومي (در مقابل جو مقاومت مي کنند): نه، اين دوربين منه! مربيشان نزديک شده ونگاه بدبينانه اي به جو مي اندازد. مربي، دختر بچه را دور مي کند وجو معذب وناراحت سرش را در دستانش مي گيرد. در آرايشگاه يک نفر موهاي «آن» را که کف سالن ريخته جارو مي کند. آرايشگر موهاي «آن» را شانه مي زند.
آرايشگر: نکنه آواز خوني؟ هنرمندي، ها؟ نقاش ...؟ آهان، فهميدم شما، مانکن! («آن» که از اين نوع توصيفات خوشش آمده، لبخند مي زند) مانکن، هان؟
آن: متشکرم.
آرايشگر (چند کلامي به زبان ايتاليايي ): فينيتو. عالي شد.
آن: اوه.
آرايشگر، دور«آن» چرخي مي زند وبه او درآينه نگاه مي کند.
آرايشگر: شما بدون موي بلند، خوشگل تر. حالا شيک تر، هان؟ شيک تر؟
«آن» سرش را مي چرخاند وبه انتهاي موهايش دست مي کشد.
آن: بله، اين دقيقاً همون چيزيه که مي خواستم.
آرايشگر: گراتزي... خب، چرا شما به مجلس مهماني امشب نيامد؟ خودتان خواهيد ديد، خيلي خوب... روي يه قايق در رودخانه تيبر، رودخانه تيبر، کنار سنت آنجلو. (با لحني شاعرانه) نور مهتاب، موسيقي، رمانتيکو! خيلي خيلي... (فرهنگ لغات انگليسي اش ته مي کشد) خيلي ... خواهش، شما آمد؟
آن: خيلي دلم مي خواست، ولي نمي تونم.
آرايشگر (توي ذوقش خورده): اوه.
«آن» بر مي خيزد وپولي از جيبش در مي آورد.
آرايشگر: ولي، ولي، دوست شما، فکر مي کنم شما را نشناخت.
آن: آره، آره، منم فکر مي کنم نشناخت! (دستمزدش را مي پردازد)
آرايشگر: اوه، خيلي ممنون.
آن: منم از شما ممنونم.
در حالي که «آن» از سالن آرايشگاه خارج مي شود، آرايشگر نيز به دنبالش بيرون مي رود و از در گاهي سالن:
آرايشگر: آه. سينيورينا ، بعد از ساعت نُه، من اونجام... مهماني روي رودخانه يادتون نره. آنجلوي مقدس. اگه شما بياين، زيباترين دختر مهماني خواهيد بود!
آن: لبخند مي زند، هم خوشش آمده وهم تعجب کرده): خيلي ممنون، خداحافظ.
آرايشگر: خداحافظ.
«آن» دور مي شود. جو که طرف ديگر ميدان ايستاده، «آن» را مي بيند و تعقيبش مي کند. «آن» از کنار ويترين مغازه اي عبور مي کند. لحظه اي مي ايستد، انعکاس تصوير خود را در شيشه مي بيند ومدل موي جديدش را چک مي کند. جو دنبالش مي رود تا اين که به «پلکان اسپانيايي» مي رسد. در حالي که «آن» مکثي مي کند تا از لابه لاي اتومبيل ها خود را به آن سوي خيابان برساند، جو نيز مي ايستد و منتظر مي ماند. آن از بستني فروشي دوره گرد بستني مي خرد و پولش را مي پردازد.
آن: اِ... (نمي داند کلمه اي که به زبان ايتاليايي براي بستني به کار مي برد، درست است يا نه) جلاتو؟
فروشنده: (به تأييد سر تکان مي دهد): جلاتو.
بستني فروش خم مي شود تا با قاشقکش بستني «آن» را آماده کند و درهمين حال جو آن طرف خيابان ايستاده و تماشا مي کند.
آن(بستني را مي گيرد): متشکرم. (پولش را مي پردازد)
بستني فروش (از پشت صدايش مي زند): سينيوريتا. (باقي پولش را پس مي دهد وچند کلامي به ايتاليايي حرف مي زند)
آن: اوه! گراتزي.
«آن» بستني اش را ليس مي زند ودور مي شود. از جلوي دکه گل فروشي رد مي شود وگل ها نظرش را جلب مي کنند.
گل فروش (به زبان ايتاليايي، چند شاخه گل به او تقديم مي کند): اين (چند کلام ايتاليايي) خانم زيبا. (چند کلام ديگر به ايتاليايي وشاخه هاي گل را به طرفش گرفته وبا اصرار مي خواهد گلي به او بفروشد. «آن» دستش را تکان مي دهد و تشکر مي کند ولي فروشنده نيز دست وسرش را تکان مي دهد وچند کلامي ديگر به ايتاليايي صحبت مي کند)... پنج هزار لير!
آن (سعي دارد گل ها را به او برگرداند): پول ندارم.
گل فروش: نه؟
آن: نه (مرد با چند کلامي ديگر به ايتاليايي جوابش مي دهد): متأسفم، واقعاً پول ندارم.
گل فروش (به ايتاليايي): اگه شما نه... اِ!
آن: نگاه کنين (پولش را بيرون مي آورد، به او نشان مي دهد. مرد فروشنده با اکراه گل ها را پس مي گيرد) متأسفم.
گل فروشي که دلش براي «آن» سوخته، شاخه گلي بيرون مي کشد و به او مي دهد. «آن» پولي به طرفش مي گيرد، ولي مرد دستش را تکان مي دهد و به ايتاليايي مي گويد که مي تواند پول را براي خودش نگه دارد.
آن: گراتزي، گراتزي. (و دور مي شود)
جو از آن سوي خيابان نگاهش مي کند. «آن» روي هره اي که کنار پله ها قرار دارد مي نشيند وبستني اش را مي خورد. جو به نقطه مقابلش مي رود و ازقاب تصوير خارج مي شود و سپس از پشت سر«آن» واز وسط پله ها، پايين مي آيد و به طرفش مي رود؛ ولي از کنارش عبور کرده و به اطراف خود نظري مي اندازد و وانمود مي کند که تازه او را ديده است.
جو: بَه، شما هستين؟
آن (سرش را بالا کرده، لبخند مي زند): بله، آقاي برادلي!
جو (نگاهي به موهايش مي اندازد): شايد هم...؟
آن: خوشتون مياد؟
جو (کنارش مي نشيند): آره... خيلي زياد. خب، قرار ملاقات مهمتون، همين بود؟
آن: آقاي برادلي ، بايد اعترافي به شما بکنم.
جو: اعتراف؟
آن: آره، من... ديشب از مدرسه فرار کرده ام.
جو: اوه، مشکلتون چي بود؟ با معلم مسئله اي داشتين؟
آن: نه، از اين جور چيزها نبود.
جو: ولي خب، آدم همين طوري که از مدرسه فرار نمي کنه.
آن: خب، اول قرار بود يکي دو ساعت باشه... اونها ديشب يه چيزي به خوردم دادن تا خوابم ببره.
جو (لبخند مي زند. تازه به حقيقت قضاياي ديشب پي مي برد): اوه، مي فهمم.
آن (به خيابان مقابلش نگاه مي کند، بستني اش را تمام مي کند، دست هايش را به هم مي مالد): حالا بهتره يه تاکسي بگيرم وبرگردم.
جو: خب، ببينين، قبل از اين که اين کارو بکنين، چرا يه فرصتي در اختيار خودتون نمي ذارين؟
آن (نا مطمئن سرش را تکان مي دهد): اين خودش شايد بکنه يه ساعت ديگه.
جو (با شوروشوق): به سيم آخر بزنين، يه روز کاملو در اختيار خودتون بذارين!
آن: مي تونم کارهايي رو انجام بدم که هميشه دلم مي خواسته.
جو: مثل چي؟
آن: اوه، تصورشو هم نمي تونين بکنين... دوست دارم، دوست دارم تمام روز فقط کارهايي رو انجام بدم که خودم دوست دارم.
جو: کارهايي مثل کوتاه کردن مو يا خوردن بستني؟
آن: آره، يا اين که مثلاً دوست دارم توي يه کافه کنار خيابون بشينم و يا به ويترين مغازه نگاه کنم، زير بارون راه برم! (جو با ترديد به آسمان صاف وآبي نگاه مي کند) خوش بگذرونم يا يه کار فوق العاده انجام بدم. فکر مي کنين توقع زيادي دارم؟
جو: نه، خيلي هم خوبه. ببينين چي بهتون مي گم، چرا همه اين کارها رو با هم نکنيم؟
آن: ولي مگه شما کار ندارين؟
جو: کار؟ (از جا بلند مي شود)نه! امروزو تعطيلش مي کنيم!
آن(شوخ وشنگ): حتماً دلتون مي خواد يه عالمه کارهاي ديوانه وار بکنين.
جو(دستش را مي گيرد): چرا که نه؟ اولين آرزويي که بر آورده مي کنيم، نشستن توي يه کافه کنار خيابونه. همين جلو يه جاي خوب مي شناسم. (خيلي محترمانه به او کمک مي کند از جا بلند شود) اسمش هست کافه روکا.
جو و «آن» پشت ميزي درکافه روکا نشسته اند وبه عبور ومرور اتومبيل ها وآدم ها نگاه مي کنند. جو نشسته و تماشا مي کند، البته «آن» چيزي هم مي خورد.
جو: آدم هاي توي مدرسه وقتي مدل موي جديدتونو ببينن، چه واکنشي نشون مي دن؟!
آن(مي خندد): از خنده روده بر مي شن. اگه بدونن شبو توي آپارتمان شما گذروندم چي فکر مي کنن؟!
جو: خب، شما اينو به اطرافيانت نگو، منم اين موضوع رو به کسي نمي گم.
آن(لبخند مي زند): باشه، هر دو قول مي ديم.
جو: خب، حالا دوست داري چه بنوشي؟
آن(خيلي راحت): لطفاً شامپاني.
جو(يکه خورده و به من من مي افتد): گارسون، اِ...
گارسون (بين«آن» و جو خم مي شود): سينور؟
جو: شامپاني... (به زبان ايتاليايي مي گويد) خب، اِ... شامپاني براي سينيورا و اِ... قهوه سرد براي من.
گارسون به ايتاليايي چيزي مي گويد، تعظيمي کرده ومي رود.
جو: با اين شامپاني سر ظهر، حتماً زندگي خاصي هم توي اون مدرسه دارين؟!
آن: شامپاني فقط در موقعيت هاي استثنايي...
جو: مثلاً؟
آن: آخرين بارش سالگرد پدرم...
جو: ازدواجش؟
آن: نه، ... (مي ماند چه بگويد) چهلمين ساگرد... اُم م... کاري که مي کنه.
جو: چهل ساله مشغول يه کاره؟ عجب... (با کنجکاوي بيشتر) خب، چه کار مي کنه؟
آن: (فکر مي کند وسپس محتاطانه): خب، شايد اسمشو بتونيم بذاريم... روابط عمومي.
جو: اوه، خب، خيلي کار سختيه.
آن: آره من يکي دوست ندارم از اين کارها بکنم.
جو: ولي خودش که دوست داره؟
آن: گاهي از زبونش شنيده ام که شکوه وشکايت مي کنه.
جو: خب، چرا کارشو ول نمي کنه؟
آن: آدم هايي که به اين جور کارها مشغولن، تقريباً هيچ وقت ولش نمي کنن، مگر اين که براي سلامتيشون ضرر داشته باشه و نتونن ادامه بدن.
جو(گارسون نوشابه ها را روي ميزشان مي گذارد): اوه... پس به سلامتيش بنوشيم.
آن: (گارسون يک ني در کنار ليوانش مي گذارد): آره، خيلي ممنون. راستي شما چه کار مي کني؟
جو(حالا نوبت اوست که به لکنت بيفتد): اوه... من... تو کار فروش ام.
آن: واقعاً؟ چه جالب.
جو: اِ... آره.
آن: خب، چي مي فروشين؟
جو لحظاتي خشکش مي زند و سپس با شنيدن صداي اسبي که از خيابان مي گذرد، سرش را بالا کرده وبه طرف «آن» بر مي گردد.
جو: اِ... کود و موادشيميايي وخلاصه از اين جور چيزها.
آن» ظاهراً مجاب نشده. ني را در دهان مي گذارد و پوشش آن را فوت مي کند. جو به پرواز پوشش ني روي ميز نگاه مي کند. جو به «آن» که مي خندد و خيلي راضي وخوشحال به نظر مي رسد، لبخند مي زند. سرو کله ايروينگ پيدا مي شود که به طر ف ميزشان مي رود. جو از جا برخاسته و با او دست مي دهد.
جو(به ايروينگ): ايروينگ! نمي دوني چقدر از ديدنت خوشحالم!
ايروينگ(بالحني شوخ): چطور، مگه کيف پولت پيشم مونده بود؟!
جو(بي آن که بخندد): اِ... يه صندلي براي خودت پيدا کن و بيا کنار مابشين.
ايروينگ: خيال نداري معرفيم کني؟
جو: اِ... آره، اين يکي از بهترين دوست هاي من ، ايروينگ رادويچه، («آن» دستش را دراز مي کند ودست مي دهند) آنيا، ايروينگ.
ايروينگ (هنوز دست «آن» را در دست دارد): آنيا... ؟
آن: اسميت.
ايروينگ (سرحال، صندلي از ميز کناري بر مي دارد تا رويش بنشيند): اوه، سام عليک اسميتي!
آن: (مؤدبانه) خوشبختم.
در حالي که جو صندلي اش را به صندلي «آن» نزديک تر کرده، «آن» نگاهي جدي به جو مي اندازد که نشان مي دهد ازلحن زيادي صميمانه ايروينگ يکه خورده. ايروينگ نيز که تحت تأثير ادب وشخصيت «آن» قرار گرفته سري به طرف جو تکان مي دهد.
ايروينگ(مي نشيند): هي، تا حالا کسي بهت نگفته که عين دو نيمه سيب... (جو از زير ميز، لگدي به پاي ايروينگ مي زند. ايروينگ از درد به خود مي پيچد) آي! (جو يواشکي با انگشتش به طرف «آن» اشاره مي کند. ايروينگ که گيج شده از جا بر مي خيزد) خب، اِ... ظاهراً بهتره که من برم.
جو: اوه، ايروينگ، اصلاً اين کارو نکن. بشين (آرامش مي کند) با ما باش، با ما باش...
ايروينگ(ترديد دارد): خب، اِ... باشه. تا وقتي که فرانچسکا از راه برسه.
ايروينگ نوشابه اي سفارش مي دهد.
آن: آقاي ... اِ... رادويچ، شما داشتين يه چيزي درباره دو نيمه سيب وغيره مي گفتين...
جو: اِ... دو نيمه سيب يه اصطلاح آمريکاييه که معمولاً به کسي مي گن که جذاب باشه.
ايروينگ که از اين توصيف جو يکه خورده، مبهوت نگاهي به جو مي اندازد.
ايروينگ (خطاب به جو): هان؟!
آن: اوه، ... (وقبل از آن که جو به حرفش ادامه دهد، مؤدبانه)متشکرم.
ايروينگ(لحن او نيز مؤدبانه شده): خواهش مي کنم، قابلي نداره.
ايروينگ خيال دارد سؤالي از جو بپرسد که دو زن از کنار ايروينگ مي گذرند و خيلي صميمانه با او خوش وبش مي کنند.
ايروينگ(به «آن» که ظاهراً از اين گونه روابط سر در نمي آورد): دختر عموهام بودن.
آن: آقاي برادلي همين الان داشت در مورد کارش بهم توضيح مي داد.
ايروينگ: اِ! خيلي دوست داشتم توضيحاتشو بشنوم.
آن: شما چه کار مي کنين؟
ايروينگ: کار منم توي همون مايه هاي (جو شروع مي کند به سرفه کردن وليوانش را نزديک ايروينگ مي برد) جوئه. فقط من عکس...
جو ليوانش را روي ايروينگ خالي مي کند. در حالي که «آن» سعي دارد او را خشک کند، ايروينگ با عصبانيت از جا بر مي خيزد.
جو: ايروينگ، خيلي خيلي متأسفم!
ايروينگ (به زور جلوي خودش را گرفته): چي... چي کار داري مي کني؟!
جو: معذرت مي خوام ايروينگ.
ايروينگ (به جو): ببين، من اشاره و کنايه، حاليمه! (تعظيم کوتاهي مي کند، لبخندمي زند و دستش را به طرف «آن» دراز مي کند) همين طرف ها مي بينمتون.
آن: اوه، بفرمايين بشينين، هنوز نوشابه تونو نخوردين.
جو: آره، بيا بشين نوشابه تو بخور واين قدر سخت نگير...
ايروينگ، با شک و ترديد به جو نگاه مي کند ونمي داند به او اعتماد بکند يا نه.
جو: ازت معذرت مي خوام، بشين پسر خوب. گارسون نوشابه ايروينگ را روي ميز مي گذارد.
ايروينگ(مي نشيند): مي دوني... (مکثي مي کند تا صندلي اش را تمييز کند) موندم توي کارهات...
جو(سعي مي کند مسئله اي را به ايروينگ بفهماند که نمي تواند با صداي بلند توضيح دهد): فقط مواظب باش تا دوباره نوشابه تو نريزي...
ايروينگ: نريزم؟! کي ريخت، من يا تو؟
جو: تو.
ايروينگ: من؟!
جو(در حالي که خنده اش گرفته): آره.
ايروينگ (به «آن»): اين آدم خل وچل رو از کجا پيداش کردين؟ (لبخندي به «آن» مي زند وتازه به ياد لحن ورفتار مؤدبانه «آن» مي افتد)شما خوبي... به سلامتي، (مکثي مي کند و نگاهي به «آن» و جو مي اندازد) واقعاً که اگه به خاطراون مو نبود... قسم مي خورم که... (جو با پا به صندلي ايروينگ فشاري مي آورد وايروينگ پخش زمين مي شود . «آن» شوکه، جيغي مي کشد. دو مرد به زبان ايتاليايي جملاتي بلغور مي کنند وکمکش مي کنند از جا برخيزد)
ايروينگ (به دو مردي که کمکش کرده اند): متشکرم.
جو (در حالي که به اتفاق «آن» برخاسته اند تا به ايروينگ کمک کنند): چرا سُر خوردي؟
ايروينگ: سُر خوردم؟!
جو: آره همه ش داري بلا سرخودت مياري!
ايروينگ (از کوره در مي رود): من سُر خوردم؟!
جو: آره!
ايروينگ: من بلا سر خودم ميارم؟! من نبودم که سُر خوردم!
جو به اين بهانه که مي خواهد گردن ايروينگ را معاينه کند، او را از «آن» دور مي کند.
جو(خطاب به ايروينگ): ... اينجات ظاهراً بد جور رگ به رگ شده.
ايروينگ (بازويش را مي کشد): ول کن، مهم نيست رگ به رگ شده باشه.
جو (به طرف ساختمان کافه اشاره مي کند): بهتره بري اونجا و خودتو تر و تميز کني.
ايروينگ (به اتفاق جو، راه مي افتد به طرف کافه): خب، آره، بريم.
جو پشتش را به «آن» کرده و در حالي که دستش را طوري دورشانه ايروينگ انداخته که انگار به کمک نياز دارد، به طرف در کافه مي رود.
جو(به آن): با اجازه يه دقيقه از حضورت مرخص مي شيم.
آن(ايستاده، مستأصل): آره، حتماً... خيلي متأسفم.
جو ايروينگ را به انتهاي کافه هدايت مي کند و در حالي که ايروينگ به جروبحثش ادامه مي دهد، جو کماکان دستش را دور شانه ايروينگ نگه مي دارد.
ايروينگ: صبر کن ببينم، صبر کن ببينم؛ ببين جو منظورت ازاين کارها چيه؟
دستتو هم از دوشم بردار!
جو (به گوشه دنجي در کافه رسيده اند): هنوز مجوز عکاسي داري؟
ايروينگ: اين حرف ها چه ربطي به مجوز داره؟
جو: داري؟
ايروينگ: آره، دارم! ولي تو چه نقشه اي برام کشيدي؟
جو: (در حالي که ايروينگ سعي دارد خودش را از دستش خلاص کند): گوش کن. براي پنج هزار دلار حاضري چه کار کني؟
ايروينگ (آرام گرفته): پنج هزار دلار؟
جو: آره (او را به طرف يک صندلي مي کشاند و خودش هم روي يکي ديگر مي نشيند وبا صدايي آهسته): خب، ببين، اون نمي دونه من کي ام و چه کاره ام... ببين ايروينگ گزارشي رو هم که مي خوام تهيه کنم براساس همين پنهان کاري بايد نوشته بشه؛ هيچ کس نبايد بفهمه من کي ام!
ايروينگ: حالا واقعاً خودشه...؟
جو (مضطرب نگاهي به اطرافش مي اندازد): هيس... عکس ها ي تو ارزش اين داستان پرماجرا رو دو برابر مي کنن.
ايروينگ (زمزمه کنان): «پرنسس با فقير فقرا نشست وبرخاست مي کند. »
جو: بيست وپنج درصد پول به تو مي رسه.
ايروينگ: واقعاً پنج هزار دلاره؟
جو: حداقل، هنسي باهام دست داده، بهم قول داده.
ايروينگ(توي ذهنش حساب مي کند): ... هفت، پنج مي کنه، مي کنه هزار و پونصد دلار!
جو (قاطعانه): مي کنه هزار ودويست وپنجاه دلار.
ايروينگ (پس ازمکثي کوتاه): باشه، حالا تو بزن قدش.
جو (درحال برخاستن با او دست مي دهد): خب حالا سي هزار لير بهم قرض بده!
ايروينگ: سي... مي کنه پنجاه دلار! مگه مي خواي تاج جواهر نشون بخري؟
جو: اين خانم اونجا نشسته و داره چيزي مي خوره که من پولشو ندارم. بايد سرشو گرم کنيم، مگه نه؟
ايروينگ (پول را به او مي دهد): اينو بگير ولي شنبه بايد بهم بدي.
جو: باشه، خب فندک کجاست؟ (ايروينگ فندکش را بيرون مي کشد) حالا کارو شروع کنيم...
ايروينگ وجو از کافه خارج مي شوند وبه طرف ميزي که «آن» پشتش نشسته مي روند ومي ايستند وگارسون را نگاه مي کنند که ميز را تميز مي کند.
آن (صداي آنها را که از کافه بيرون آمده اند شنيده وبه جو لبخند مي زند): بهتر شدين؟
ايروينگ: هان؟
آن(به ايروينگ): گوشتون.
ايروينگ (در حالي که جو مي نشيند، گوشش را مي گيرد): گوشم؟ اوه، اِ... آره، جو خوبش کرد (مي نشيند واز جيبش بسته سيگاري بيرون آورده وبه او تعارف مي کند) اِ... سيگار ميل دارين؟
آن: بله، لطفاً (يکي بر مي دارد و به جو لبخند مي زند) شما باور مي کنين، ولي اين اولين سيگاريه که مي کشم.
جو(با شيطنت به ايروينگ): آهان، اولين؟
آن: اهوم.
ايروينگ (به طرف جو سرتکان مي دهد): اوه.
جو: نه، اِ... سيگار کشيدن توي مدرسه، هان؟
ايروينگ: اولين سيگارتون... (دريچه کوچکي را از بالاي سر فندک بر مي دارد وچرخ کوچکي را مي پيچاند، پس از وقفه اي، فندک را روشن مي کند) ماسماسک کار مي کنه.
ايروينگ سيگار «آن» را روشن مي کند و «آن» دودش را بيرون مي دهد.
جو: خب، نظرت چيه... خوبه؟
آن (سيگار را از لبش بر مي دارد و لبخند مي زند): هيچ تأثيري نداشت.
جو به گارسون که کنار ميز کناري ايستاده چند جمله به ايتاليايي مي گويد وپولي از جيبش در مي آورد.
ايروينگ (جاي صندلي اش را تغيير مي دهد تا در مقابل «آن» قرار بگيرد): اينجا مي تونم يه خورده پامو دراز کنم.
آن» پکي ديگر به سيگار مي زند. ايروينگ هم سيگاري براي خودش بيرون مي کشد.
جو: اينو من بر مي دارم، ايروينگ.
ايروينگ: آره، مي توني.
و دوباره فندک را مقابل «آن» نگه مي دارد ومنتظر مي ماند.
جو (پولي به گارسون مي پردازد): خب، بعدش چه کارکنيم؟ چطوري ترتيب يه برنامه کوچولو رو بديم؟
آن (به طرف جو): اوه خواهش مي کنم صحبت برنامه رو نکنين!
جو (پس از تشکر از گارسون، بلافاصله به «آن»): اوه، منظورم برنامه کاري نيست، نظرم يه برنامه تفريحيه.
آن(مي خندد): آره، فعلاً از اينجا بريم، هان؟
جو: ايروينگ تو نظرت چيه؟ آماده اي؟
«آن» سيگارش را دوباره به لبش گذاشته و ايروينگ زبانه اي را در بالاي فندک مي چرخاند.
ايروينگ: اوه، آره.
جو (همراه ايروينگ از جا بلند مي شود): خب راه بيفتيم.
«آن» سيگارش را خاموش مي کند و از جا بلند مي شود. در حالي که ايروينگ صندلي «آن» را عقب مي کشد، زني از پشت ميز نزديک شده و به ايتاليايي با او خوش وبش مي کند.
ايروينگ(که سيگار را از لب برداشته تا با تازه وارد سلام وعليک کند): فرانچسکا. اوه، ... اِ... اين.
آن: اسميتي.
جو: دختر بي نظيريه، ايروينگ (با فرانچسکا دست مي دهد) بي نظير... اِ... (ودست «آن» را مي گيرد و دور مي شوند)چائو.
ايروينگ (جو را صدا مي کند): جو!
فرانچسکا: کجا مي ري به اين زودي؟
ايروينگ: عزيزم، يه کاربرام پيش اومده. امشب باهات تماس مي گيرم. ايروينگ به آن سوي خيابان مي دود تا خود را به «آن» برساند.
منبع: فيلم نگار شماره 40