تعطيلات رمي «قسمت سوم»
فرودگاه
يک هواپيمايي بزرگ وچهار موتور با آرم سلطنتي در گوشه اي توقف مي کند. ژنرال وسفير در برج مراقبت ايستاده اند ونگران، شاهد صحنه هستند. پلکاني در انتهاي هواپيما باز مي شود وچند مرد يکي يکي از آن خارج مي شوند وچند مقام رسمي از آنها استقبال مي کنند. ناگهان سفير مثل ترقه از جا مي پرد و بعد، ژنرال نيز از جا بلند مي شود. به باند فرودگاه نگاه مي کنند و ده دوازده تايي مرد سياهپوش وکلاه به سر را مي بينند که به صف، از هواپيما دور مي شوند.
سفير: تو را خدا به اين جماعت نگاه کن! مثلاً قرار بود جلب نظر نکنن.
ژنرال: شما خودت «لباس شخصي» خواستي.
سفير ابروهايش را بالا برده و نگاهي سرزنش آميز به او مي اندازد.
در شهر، جو پشت موتور سيکلت و سپايي نشسته ومي راند؛ پرنسس پشت سرش نشسته ودستش را دورکمر جو حلقه کرده و در حالي که از کنار کوليزيوم مي گذرند، لبخند مي زند. وارد کوليزيوم مي شوند و راهنمايي به بخش هاي مختلف اين عمارت تاريخي اشاره کرده و توضيحاتي مي دهد. جو پشت سر آنها حرکت مي کند و بلافاصله ايروينگ نيز به آنها مي پيوندد. «آن» به حرف هاي راهنما گوش مي دهد. جو و ايروينگ-که سيگاري به لب مي گذارد-نگاهشان مي کنند. ايروينگ فندک را به طرف «آن» گرفته ومخفيانه اشاره اي به جو مي کند و جو نيز با ايما واشاره به او علامت مي دهد.
جو و «آن» سوار بر موتور سيکلت به کوچه و خيابان هاي رم بازگشته اند و ايروينگ نيز سوار براتومبيل کوچکي با سقف باز دنبالشان مي راند. ايروينگ خودش را به آنها مي رساند و در حالي که جو مناظر اطراف را به «آن» نشان مي دهد، ايروينگ از پشت اتومبيل عکس مي گيرد و بلافاصله پشت رل ماشين بر مي گردد. جو و «آن» وارد ميداني مي شوند که وسطش پاسباني ايستاده و ترافيک را کنترل مي کند. مأمور براي آنها سوت مي زند. ايروينگ کناري توقف مي کند و «آن» و جو نيز از موتور سيکلت پياده شده وجو به طرف پاسبان مي رود تا با او صحبت کند. ايروينگ نيز از اتومبيلش خارج شده و دوربين به دست مراقب آنهاست. «آن» که جو را سرگرم صحبت مي بيند، به طرف موتور سيکلت رفته وکنجکاو، دسته هاي آن را امتحان مي کند. ايروينگ از «آن» که محتاطانه دسته هاي موتوررا مي پيچاند، عکس مي گيرد. موتور ناغافل راه مي افتد و «آن» جيغي از سرترس مي کشد. جو سر برمي گرداند وسپس از پاسبان عذرخواهي کرده وبه دنبال «آن» مي دود. ايروينگ، مستأصل، نگاه مي کند. «آن» موتور را به طور زيگ زاگ در پياده رو مي راند و چند عابر را به وحشت مي اندازد. جو که در پي «آن» مي دود به طرفش داد مي زند که موتور را متوقف کند. «آن» که از شيطنتش لذت برده، مي خندد و جو نيز که خنده اش گرفته، خودش را به پشت موتور سيکلت مي رساند. موتور سيکلت دوباره از مسير خارج شده، سرپيچ وارد پياده رو شده، عابران زيادي را به وحشت مي اندازد.
جو(دستش را روي دسته هاي موتورمي گذارد): اجازه بده من برونم؛ اجازه بده من موتور و برونم.
آن(دستش را از روي دسته بر مي دارد وآنها را روي دست هاي جو مي گذارد): نه، نه، نه، خودم مي تونم.
موتور مستقيم به سوي اتومبيل ها مي راند و درست از بغل يک ماشين و يک دوچرخه رد مي کند. تراموايي در مسير حرکتش براي جلوگيري از تصادف، برايشان سوت مي کشد. ايروينگ به سختي راه خود را از لابه لاي ماشين ها باز مي کند و آبي که از شير آتش نشاني فواره مي زند، ديدش را مختل مي کند. «آن» وارد پياده رو مي شود و ازلابه لاي دکه ها عبور کرده ومستقيم توي دل نقاشي اي مي رود که فردي دارد به ديگران نشان مي دهد. سپس وارد کافه اي کنار خياباني مي شود ودرحالي که مشتري هابلند شده اند، از وسط ميزها زيگ زاگ مي زنند ونظم کافه را بر هم مي ريزند. «آن» به خرابکاري هايش ادامه مي دهد و اين بار داربستي را واژگون مي کند که کارگري با وسايلش روي آن مشغول کار است. بچه ها به طرف کارگر مي دوند تا کمکش کنند وسايلش را جمع کند و به اين وسيله راه را بر ايروينگ سد مي کنند.
«آن» ديوانه وار ميداني را دور مي زند و زني را به وحشت مي اندازد و زنبيل ميوه وسبزيجاتش را پخش زمين مي کند. سوت پليس به صدا در مي آيد و درهمان حال آژان ها توي ماشينشان مي پرند و به دو پليس موتورسيکلت سوار مي پيوندند و به تعقيب موتور «آن» و جو مي پردازند.
مدتي بعد «آن»، جو وايروينگ را در کلانتري مقابل يک قاضي مي بينيم. در مقابل قاضي، قربانيان مختلف شيطنت هاي «آن» و جو قرار دارند که هر يک شهادت خود را مي دهند واجناس و وسايل آسيب ديده خود را به عنوان مدرک رو مي کنند. «آن» و جو به پرسش هاي متعدد قاضي پاسخ مي دهند و سپس جو کارت شناسايي اش را به قاضي نشان مي دهد و سرش را هم ناشيانه عقب مي گيرد تا قاضي راحت تر بتواند عکسش را با قيافه اش مقايسه کند. قاضي نگاهي به بالاي کارت شناسايي جو مي اندازد که رويش نوشته شده: «سرويس خبري آمريکا». جو چيزي به قاضي مي گويد و دستش را دورگردن «آن» مي اندازد تا ظاهراً راحت تر قاضي را مجاب کند. ايروينگ وارد ماجرا مي شود و او نيز حرفي به قاضي مي زند، ولي قاضي گويا زياد تحت تأثير قرار نگرفته. جو به چيزي که قاضي روي ميزش به آن نظر دارد، اشاره مي کند. و اينجاست که قاضي واکنش مساعد نشان مي دهد. ايروينگ، «آن» و جو دست در دست از کلانتري خارج مي شوند؛ جو حرفي به آنها مي زند و از شاهد ها خداحافظي مي کند وآنها نيز با لبخندي بدرقه شان مي کنند.
هر سه نفر خندان از کلانتري خارج مي شوند، ولي نگاهشان به مأمور دم کلانتري مي افتد، بلافاصله قيافه اي جدي مي گيرند.
ايروينگ(در حالي که از کنار مأمور عبور مي کنند): اوه... ازاين به بعد تصميم دارم آدم سر به راهي بشم...
چند قدمي که دور مي شوند، مي ايستند و «آن» حيران از جو مي پرسد:
آن: منظورش از «سرويس خبري آمريکا» چي بود؟
جو: هان؟ اوه، خب مي دوني، کافيه که بگي خبرنگاري و هر مشکلي که داري، حل مي شه.
ايروينگ(مي خندد): آره. با موتور به کليسا رفتن وازدواج کردن هم از اون حرف هاس! جو، دروغگوي محشريه!
«آن» حيران به جو و ايروينگ نگاه مي کند.
شاهدها همگي به اتفاق ازکلانتري خارج مي شوند و به آنها تبريک مي گويند و در حال عبور با جو و«آن» دست مي دهند. مرد تنومندي گونه جو را مي بوسد و تبريک مي گويد و به طرف ايروينگ بر مي گردد، ولي تا ريش او را مي بيند منصرف مي شود و در عوض با او دست مي دهد.
ايروينگ(که يکه خورده، با دور شدن مرد و پيوستن به ديگران): چائو...
آن(به جو): زياد نگران نباش؛ ازت نمي خوام پايبند باشي!
جو: خيلي ممنون.
آن: احتاجي هم نيست زياد سپاسگذار باشي!
جو(لبخند مي زند): باشه! (وخوشحال وسر حال دور مي شوند)
آن(توقف مي کند): منم دروغگوي خوبي ام. اين طور نيست آقاي برادلي؟
جو: بهترين دروغگويي که تا به حال در زندگي ديده ام.
ايروينگ(با تأکيد): دست مريزاد!
آن: خيلي ممنون!
جو(به ساختماني در دور دست نگاه مي کند): با من بياين.
جو دست «آن» را مي گيرد و دور مي شوند. به ساختمان کوچک وتاريکي مي رسند. داخل شده و به طرف سنگ بزرگي بر ديوار که صورتکي بر رويش کنده کاري شده مي روند.
جو: «دهان حقيقت»، (خودش کناري مي ايستد و «آن» نيز طرف ديگرش. ايروينگ از پشت سر نگاهشان مي کند و سيگار ديگري بيرون مي کشد) روايتي هست که مي گويد اگر کسي آدم دروغگويي باشد، دستش را که اينجا بگذارد (به طرف دهان صورت کنده کاري شده اشاره مي کند)، دستش بلعيده مي شود.
آن: اوه عجب عقيده وحشتناکي!
جو: بذار ببينم با تو چي کار مي کنه.
«آن» نگران، سرش را بالا مي کند ولي چشمش که به جو مي افتد، تصميم مي گيرد امتحان کند. بنابراين دستش را به طرف دهان مجسمه ديواري مي برد.
ايروينگ فندکش را روشن مي کند و همچنان به آنها نگاه مي کند. «آن»دستش راجلوتر و جلوتر مي برد، ولي درآخرين لحظه جا مي زند ودستش را پس مي کشد.
آن: بذار ببينم شما چه کار مي کني.
جو ابتدا قيافه اي نگران به خود مي گيرد، ولي در نهايت جرئت اين کار را پيدا مي کند.
جو: حتماً.
جو يک قدم پيش مي گذارد و دستش را به طرف لب هاي دهان مي برد. «آن»که خيره به دست هاي جو نگاه مي کند، از هيجان به جلو خم مي شود. جو انگشت هايش را به درون دهان مي لغزاند وسپس دستش را تا مچ در دهان فرو مي برد. ولي ناگهان فريادي کشيده و گويي «دهان» دستش را گرفته باشد، عقب مي کشد. «آن» نيز جيغش به هوا مي رود وبه طرف جو رفته واو را از پشت مي گيرد ومي کشد. جو دستش را بيرون مي آورد که ظاهراً از مچ قطع شده و «آن» از وحشت جيغ مي زند وبا دستانش، صورتش را مي پوشاند . ولي جو بلافاصله متبسم، دستش را از آستين به بيرون سُر مي دهد.
جو مي خندد و «آن» بازيگوشانه به سر و سينه او مشت مي زند.
آن: حقه باز! هيچي ات نشده بود ودستت هم صحيح وسالم بود!
جو: ببخشين، مي خواستم سر به سرت بذارم. حالت خوبه؟
آن (هنوز مي خندد): دستت هيچي اش نشده بود.
جو (او را آرام مي کند): ببخشين، ببخشين... خوبي؟
آن (دوباره بر خود مسلط مي شود): آره.
جو: خب حالا ديگه بريم. (تا بر مي گردند، جو دوباره فريادي مي کشد و خودش را از «دهان» دور مي کند) مواظب باش!
«آن» جيغ زنان خودش را به بيرون ساختمان مي رساند. جو، خندان، دنبالش مي رود و ايروينگ نيز به دنبالشان. کمي بعد ايروينگ اتومبيلش را کنار خياباني کم رفت و آمد متوقف مي کند.
ايروينگ (به جو که ايستاده تا خودش را از توي اتومبيل بيرون بکشد): اون گوشه پارک مي کنم.
جو در کنار«آن» را بازمي کند و «آن» ازاتومبيل خارج مي شود. جو خودش مي خواهد از قست سقف اتومبيل خارج شود که مي بيند «آن» در را برايش نگه داشته، بنابراين خم مي شود و به زور از زير درگاهي در خود را به خيابان مي رساند. ايروينگ که دور مي شود، جو خودش را به «آن» مي رساند که در پياده رو، کنار ديوار عظيمي ايستاده که پوشيده از پلاک هاي کوچک وحکاکي شده است. کمي بالاتر به زني بر مي خورند که جلوي نيمکتي زانو زده و دعا مي خواند. زن از جا برخاسته، صليب مي کشد و دور مي شود.
آن: اين سنگ نوشته ها چي هستند؟
جو (کنار «آن» پهلو به پهلوي ديوار قدم بر مي دارد): خب، تک تک اين سنگ نوشته ها نمايانگر آرزويي هستن که برآورده شده. همه چيز از زمان جنگ و از وقتي شروع شد که در اينجا يک حمله هوايي صورت گرفت. مردي با چهار بچه اش توي خيابان گير افتادن. اونها دويدن و کنار اين ديوار، اونجا، پناه گرفتن (به پشت سرش اشاره مي کند) و براي اين که خدا کمکشان کند، دعا کردن. بمب ها نزديکشون فرود اومدن ولي هيچ کس صدمه اي نديد. بعداً، مرد دوباره به اينجا اومد و نخستين سنگ نوشته را به نام خود و بچه هايش در اينجا نصب کرد. از اون به بعد اين ديوار به نوعي زيارتگاه تبديل شد. آدم هايي که آرزوشون برآورده شده به اينجا ميان و يکي ديگه از همين پلاک ها نصب مي کنن.
آن (بر مي گردد و به ديوار نگاهي مي اندازد): عجب حکايت زيبايي!
جو (بازويش را مي گيرد وبه طرف ديوار مي برد): بعضي از سنگ نوشته ها رو بخون (ايروينگ کنار ديواري مي ايستد، دوربين به دست، سيگار ديگري روشن مي کند. «آن» جلوتر مي رود و لحظه اي به بعضي از پلاک ها نگاه مي کند) يه آرزو بکن («آن» چشمش را پايين انداخته وسرتکان مي دهد) به دکترمي گي چي آرزو کردي؟
آن (روي بر مي گرداند): به هر حال، شانس بر آورده شدنش خيلي کمه.
ايروينگ (به طرفشان مي رود): خب، حالا چي کار کنيم؟
آن (شادمانه): چيزهايي درباره يه جاي فوق العاده شنيده ام. مي گن يه قايق هست که مردم توي اون مي زنن وشادي مي کنن.
جو: آهان، منظورت قايق هاي باري کنار «سنت آنجلو» ئه.
آن (هيجان زده): آره! نمي شه امشب بريم اونجا؟
ايروينگ: هي، چرا که نه؟
جو: باشه، هر چي تو دوست داري.
آن: ونيمه شب که شد سوار «کدو» يم مي شم وبا کفش هاي بلورم از اينجا مي رم.
جو: واين، پايان قصه پريان خواهد بود. (به ايروينگ) خب، فکر مي کنم... اِ... ايروينگ حالا ديگه مجبوره بره.
ايروينگ: واقعاً؟
جو: خودت که مي دوني، جلسه مهمي هست که بايد در اون حضور داشته باشي...
ايروينگ (تازه دوزاري اش مي افتد): آهان، حضور...
جو: آره، نمي شه دست کم بگيريش.
ايروينگ: آره... اِ... (با«آن» دست مي دهد) پس بعداً مي بينمت، اسميتي.
آن: در حضور بزرگت موفق باشي.
ايروينگ (در حال دور شدن برايشان دست تکان مي دهد): آره، ممنون.
جو و «آن» صداي سم اسب هايي را مي شنوند. بر مي گردند و به درشکه اي که نزديک مي شود، نگاه مي کنند و به هم لبخند مي زنند وسري تکان مي دهند. جو به طرف درشکه چي سوت مي زند. درشکه مي ايستد وآنها به طرفش مي روند و سوار مي شوند.
شب-تاريکي
جو و «آن» در مسيرشان به سوي کشتي باري، موسيقي شاد مي شنوند. در حالي که «آن» ايستاده و به آدم هايي که مي زنند و شادماني مي کنند، نگاه مي کند، جو از بليت فروش، بليت ورود به جشن را مي خرد.
جو(به بليت فروش): گراتزي.
جو متبسم، به طرف آن بر مي گردد و به اتفاق به راهشان ادامه مي دهند. وارد مجلس جشن مي شوند. دو مرد که کت و شلور مشکي بر تن دارند وکلاهي بر سر(مأموران مخفي) به مردم نگاه مي کنند. يکي از آنها به پيست نظر مي اندازد و متوجه جو و «آن» مي شود. دو مرد حرف هايي به زبان ايتاليايي به يکديگر رد و بدل مي کنند و سپس يکي از آنها از پله ها پايين رفته واز پيست دور مي شود و ديگري به جست وجويش ادامه مي دهد. جو و «آن» در پيست هستند.
دسته موسيقي از نواختن باز مي ايستد. شرکت کنندگان در جشن کف مي زنند وآنها که در پيست بوده اند به تدريج پراکنده مي شوند. «آن» و جو نيز در گوشه اي مي نشينند.
آن(به جو): آقاي برادلي، مي بخشين اگه اينو مي گم، ولي من فکر مي کنم شما «مجلس گردان» خوبي هستين.
جو(منظور «آن» را دقيقاً متوجه نشده): اوه، چي؟ (تازه دوزاري اش افتاده، لبخند مي زند، مي نشيند) اوه، خيلي ممنون.
آن: تمام روز کارهايي رو انجام دادين که من هميشه مي خواستم انجام بدم، چرا؟
جو (خودش را به کوچه علي چپ زده): نمي دونم. به نظرم مي اومد کارهاييه که بايد انجام داد.
آن: هيچ وقت آدمي به اين مهربوني نديده بودم.
جو (سرش را پايين مي اندازد، عذاب وجدانش را مخفي مي کند): زحمتي نداشت.
آن: اونم با اين همه از خودگذشتگي.
جو به طرف ديگر کشتي نگاهي مي اندازد و «آن» را نيز به آن سو متوجه مي کند.
جو: بريم چيزي بخوريم.
آرايشگر [ماريو] (به طرف «آن» بر مي گردد و لبخند مي زند): اوه، بالاخره پيداتون کردم! (ولي بلافاصله يادش مي آيد که انگار همراهي هم داشته؛ به طرف زن همراهش) اِ... يه لحظه معذرت مي خوام (و دوباره به طرف«آن»بر مي گردد) خيلي دنبال شما گشت. فکر کرد شما نيامد.(مکثي مي کند؛ متوجه جو شده که درست پشت سر«آن» ايستاده ونگاه مي کند. به موهاي «آن» اشاره مي کند) اوه، همه ش رفت، کوتاه شد!
آن: بدون اون همه مو بهتر نيست؟ خنکه.
آرايشگر: اوه، خيلي خيلي خوب.
آن: (جو را معرفي مي کند): آقاي برادلي.
ماريو: من، ماريو دلاني.
جو: دوست هاي قديمي هستين؟
آن: اوه، آره؛ امروز بعد از ظهر موهامو کوتاه کرد و براي امشب دعوتم کرد اينجا.
جو(با ماريو): گفتين اسمتون چي بود؟
ماريو(با جو دست مي دهد): دلاني، ماريو دلاني.
جو: ماريو دلاني، از آشنايي باهاتون خوشبختم.
ماريو (ارکستر دوباره شروع به نواختن مي کند): منم همين طور. (به «آن» با استفاده از سر ودست ونامطمئن از زبان انگليسي اش) اوه، افتخار مي دين؟ (به جو) اجازه مي فرمايين؟
جو: بله، بله، خواهش مي کنم.
ماريو: خيلي ممنون.
ماريو و «آن» به وسط پيست مي روند. جو، لحظه اي تماشايشان مي کند. سپس دفتر کوچکي از جيبش بيرون کشيده و سريع، چيزي يادداشت مي کند. سر وکله ايروينگ پايين پله ها پيدا مي شود و چيزي به ايتاليايي مي گويد و در حالي که دوربين را بالاي سرش گرفته، به طرف کشتي مي رود. مأمور مخفي به «آن» نگاه مي کند که به اتفاق ماريو در داخل پيست است.
ايروينگ (به جو که کنار«بار»ايستاده): چائو، جو. چيزي رو که از دست ندادم؟
جو (به آهسته): درست به موقع رسيدي.
ايروينگ: اون يارو کيه با اسميتي؟
جو: آرايشگر. بعداز ظهري موهاشو کوتاه کرده و اينجا باهاش قرار داشته.
ايروينگ (در حالي که آن دو را تماشا مي کند، زمزمه کنان): «پرنسس وآرايشگر»...
ايروينگ به طرف ديگر بار مي رود و دوربينش راروي ميز قرار مي دهد. متصدي بار اعتراض مي کند، ولي ايروينگ به او اطمينان خاطر مي دهد و کماکان به «آن» چشم مي دوزد. سپس با اشاره جو که دوربين را استتار کرده، کناري مي رود و فلاش زده مي شود و ايروينگ عکسش را مي گيرد. سپس جو دوباره سر جايش قرار مي گيرد وبا حالتي که انگار هيچ اتفاقي نيفتاده، به آسمان نگاه مي کند. ايروينگ نيز، ليوانش را برداشته و همان حالت بي تفاوت را به خود مي گيرد. «آن» به طرف حاشيه پيست نگاه مي کند و با ديدن جو و ايروينگ به طرفشان دست تکان مي دهد.
روي پل و بالاي جايي که جشن برقرار است، تعدادي اتومبيل کنار مي کشند و توقف مي کنند. تعدادي مرد از اتومبيل ها بيرون جهيده و به طرف پله ها مي دوند. مأمور مخفي اولي که سيگاري مي کشد، نزديک شدن مردها را نظاره مي کند. مأمور ها به طرف ميزها مي روند. «آن» و ماريو کماکان در پيست هستند که ناگهان ماريو از حرکت باز مي ايستد وبه موهاي «آن»نظر مي اندازد.
آن: چي شده؟
ماريو: مومنت...
ماريو مکثي کرده و سپس متفکر، شانه اي از جيبش بيرون مي کشد و موهاي «آن» را شانه مي زند وبا ظرافت فرقي برايش باز مي کند. بعد، شانه اش را دوباره در جيبش مي گذارد؛ آشکارا از عملياتي که انجام داده، راضي به نظر مي رسد. «آن» مي خواهد دستي به موهايش بزند، ولي ماريو او را از اين کار باز مي دارد. يکي از مأموران مخفي به ستوني تکيه داده و دستش را با ضربه هاي موسيقي تکان مي دهد و لبخند مي زند. مردي از پشت ناظر صحنه است، با کلمه اي او را توبيخ مي کند. مأمور توبيخ شده ناگهان لبه کلاهش را پايين مي کشد، دست ها را در جيب مي کند واين بار با قيافه اي جدي به طرف پيست نگاه مي کند. موسيقي قطع مي شود و همه براي نوازنده ها دست مي زنند.
ماريو: خيلي ممنون.
مأمور مخفي اولي به طرف «آن» و ماريو رفته، حرفي به ايتاليايي به «آن» مي زند و سپس خداحافظي کرده و تنهايشان مي گذارد. «آن» به زور، لبخند مي زند. ولي مأمور مخفي دوباره به او نزديک شده وچيزي در گوشش مي گويد.
مأمور مخفي: والا حضرتا...
«آن» به سرعت بر مي گردد و به مأمور نگاهي مي اندازد. سپس در حالي که مرد دست «آن» را گرفته، «آن» سعي دارد خود را از چنگش رها کند.
مأمورمخفي: ... آهسته آهسته به طرف در خروجي تشريف بيارين. اتومبيلي منتظرتونه. آن(مستأصل سعي مي کند خود را رها کند): نه.
مأمور مخفي: خواهش مي کنم والا حضرت.
آن(در حالي که مأمور مخفي دستش را گرفته و او رابه کناري مي کشد): شما... عوضي گرفتين... (ايتاليايي حرف مي زند و وانمود مي کند که انگليسي نمي داند) ولم کنين. (داد مي زند) ولم مي کنين يا نه؟ (با صداي بلند) آقاي برادلي! (جو نگاهي انداخته ودر بين آدم هاي توي پيست، دنبال «آن» مي گردد) ولم مي کنين يا نه؟ آقاي برادلي!
ايروينگ نيز که متوجه قضايا شده، ليوانش را روي پيشخوان مي گذارد و به دنبال جو به وسط پيست مي رود. دو تن از مأموران مخفي، سعي مي کنند «آن» را از کشتي خارج کنند، ولي جو خودش را به آنها رسانده ومأموران را عقب زده ودست «آن» را مي گيرد. سپس مشتي بر چانه مأموري مي زند که «آن» را از طرف ديگر مي کشند. در اين فاصله، يکي از مردها موفق مي شود ايروينگ را از روي نرده هاي کشتي، تقريباً توي آب بيندازد. جو و «آن» به طرف ديگر پيست مي دوند. در اين قسمت مردم پراکنده شده اند وشاهد اين زد وخورد هستند.
جو مأموران مخفي ديگري را مي بيند که به طرف کشتي مي دوند. بنابراين مسير فرار را تغيير مي دهد. ولي گير افتاده واجباراً با آنها درگير مي شود و يکي از مأمورها را در آب مي اندازد. «آن» هم بلافاصله براي مرد لاستيک نجاتي مي اندازد و مردم برايش کف مي زنند. در همين حال، ايروينگ نيز با يکي ديگر از مامورها درگير شده و به مردک که ريشش را گرفته، مشتي حواله مي کند. ماريو هم از طرف ديگر، شانه اي به موهايش مي کشد، جملاتي به ايتاليايي بلغور مي کند و سپس راه خود را از بين جمعيت باز کرده و به کمک جو مي شتابد. رهبر ارکستر اشاره اي به نوازنده ها مي کند وبلافاصله شروع به نواختن قطعه شادي مي کنند. اوضاع حسابي به هم ريخته است و جو و ايروينگ و ماريو مشغول کلنجار با مأمورهاي مخفي هستند. دو تا از مأمورها از فرصت استفاده کرده و دست «آن» را قاپ زده و به طرف پل مي کشند. جو دنبالشان مي دود و ايروينگ نيز با دوربين به دنبالشان. جو با مشتي يکي از مردها را نقش زمين مي کند و مرد ديگر نيز «آن» را رها کرده و به جان جو مي افتد. «آن» که دنبال راهي براي کمک به جو مي گردد، بطري اي برداشته و به طرف حريف جو مي اندازد. جو به کلنجار با مرد ادامه مي دهد. در همين حال «آن» گيتاري برداشته ودر پشت سرشان، روي يک صندلي مي ايستد. سپس، گيتار را دور سرش چرخانده و آن را محکم بر سر مردي فرود مي آورد که به طرفش هجوم برده. مرد در حالت گيجي، تلو تلو مي خورد.
ايروينگ به هيجان آمده و دوربينش را آماده مي کند تا اين بار چندين صحنه اي را از دست ندهد.
ايروينگ: اسميتي، يه دفعه ديگه بزن تو مخش!
«آن» دوباره گيتار را دور سرش چرخانده و آن را محکم توي سر مرد مي زند، ولي اين بار در حالي که اين عمل انجام مي گيرد، فلاش زده مي شود وعکس گرفته مي شود. آژير ماشين هاي پليس به گوش مي رسد. در حالي که پاسبان هابه طرف محل جشن هجوم مي برند، «آن» جو و ايروينگ سعي مي کنند صحنه را ترک کنند.
ايروينگ: جو، سوييچ ماشينمو بده.
جو (با اشاره به پاسبان ها، به ايروينگ): پليس، پليس.
ايروينگ (که متوجه سر رسيدن پاسبان ها شده، مسير را عوض مي کند): از اون طرف پل.
در حالي که جو و «آن» از کشتي دور مي شوند، ايروينگ سعي مي کند با انداختن لاستيک هاي نجات به طرف مرداني که در تعقيبشان هستند، از سرعت تعقيبشان بکاهد و خود را به جو و «آن» برساند که حالا به آشيانه قايق رسيده اند و روي اسکله اش که کمي بالاتر از آب قرار دارد، مي دوند. ولي يک مأمور مخفي خود را پشت آشيانه قايق پنهان کرده. جو نظري به اطراف مي اندازد و متوجه مرد مي شود و با ضربه مشتي که به صورتش مي زند، او را توي آب مي اندازد. سپس «آن» بيني اش را گرفته وبه دنبال جو، به درون آب مي پرد. پاسبان ها مأمورهاي مخفي را دستگير کرده وآنها را دور مي کنند. يکي ازآنها هنوز گيتار شکسته دور گردنش قرار دارد. دسته موسيقي، دوباره شروع به نواختن مي کند و مردم ميز و صندلي هاي واژگون شده را سر جاي خود قرار مي دهند و سپس به آن طرف آب، جايي که جو و«آن» شنا مي کنند ودور مي شوند، دست تکان مي دهند.
جو و «آن» خود را از آب بيرون مي کشند. جو «آن» را به طرف تخته سنگي راهنمايي مي کند.
جو: حالت خوبه؟
آن: خوبم، شما چطورين؟
جو: اوه، خوب! (لحظاتي با صداي بلند مي خندند) عجب ضرب شستي اونجا نشون دادي!
آن: خود شما هم بد نبودين!
جو(مکثي مي کند): خب، من ... فکر مي کنم بهتره ماشين ايروينگ رو برداريم و از اينجا بريم.
بلند شده و با عجله دور مي شوند.
جو وارد آپارتمانش مي شود، کتش را از تن در مي آورد و در را مي بندد.
راديو روشن است و قطعه پيانوي ملايمي به گوش مي رسد. صداي يک مجري راديويي درفضا طنين مي اندازد.
گوينده راديو: صداي ما را از رم مي شنويد. پخش قطعات منتخب موسيقي ادامه مي يابد...
«آن» که حمام کرده، ربد و شامبري به تن دارد. نگاهي به آينه مي اندازد وموهايش را شانه مي کند. سپس خارج شده و کنار در مي ايستد. جو متبسم در انتظار است.
جو: (مي خندد): لباست خيس شده؟ !
آن: نه... يه دقيقه اي خشک مي شن.
جو: لباس هاي من بهت مياد.
آن: آره. اين طور به نظر مي رسه... چيزي براي خوردن آماده بکنم؟
جو: آشپزخونه ندارم، چيزي هم توي خونه ندارم. هميشه بيرون غذا مي خورم.
آن: اين طور زندگي رو دوست دارين؟
جو: خب، زندگي هميشه بر وفق مراد نيست... (پس از مکثي)هست؟
آن: نه، نيست. (مي نشيند)
جو: خسته اي؟
آن: يه کم.
جو: روز پروپيموني داشتي.
آن(متبسم): يه روز محشر...
در همين حال صداي مجري راديويي به گوش مي رسد.
گوينده: اين بولتن ويژه خبري به زبان هاي انگليسي وايتاليايي حضورتان تقديم مي شود. امشب، هنوز خبري از چند و چون بيماري پرنسس «آن»در رم منتشر نشده («آن» از جا بر مي خيزد و به طرف راديو مي رود؛ جو سر جايش ايستاده وپشتش به اوست) پرنسس «آن» ديروز در آخرين مرحله از سفر حسن نيتشان به اروپا بيمار شدند. اين خبر باعث انتشار شايعاتي مبني بر جدي بودن وضعيت جسماني ايشان گرديد که به اضطراب ونگراني در بين مردم کشورشان دامن زده است... راديو شروع به پخش همين خبر به زبان ايتاليايي مي کند. بنابراين «آن» راديو را مي بندد.
آن: خبرها تا فردا مي تونن صبر کنن.
جو: آره.
آن (به طرف جو مي رود): مي بخشين که نتونستم غذايي براتون درست کنم
جو: آشپزي رو توي مدرسه ياد گرفتي؟
آن: م م م... من آشپز خوبي ام؛ مي تونم با اين کار امرار معاش کنم. خياطي هم بلدم، مي تونم آب و جارو هم بکنم، اتو هم بکشم. همه اين چيزها رو ياد گرفتم. فقط فرصتشو پيدا نکرده ام که اين کارها رو براي کسي انجام بدم.
جو: خب، به نظر مي رسه که بايد از اينجا اسباب بکشم ويه جايي با آشپزخونه براي خودم پيدا کنم. آن (بر مي گردد تا نگاهش کند وسپس بالحني غمگين): آره. (لحظه اي به يکديگر خيره نگاه مي کنند. «آن» سعي دارد بر اندوهش غلبه کند) من... حالا ديگه بايد برم.
جو(سعي دارد «آن» را تسلي دهد): آنيا... يه چيزي هست... که مي خوام بهت بگم.
آن: نه خواهش مي کنم... چيزي نگو، حالا بايد برم و لباس بپوشم.
«آن» به طرف حمام مي رود. جو، اندوهگين ايستاده وپشتش به اوست. سپس قدمي بر مي دارد و کتش را مي پوشد.
جو در فضايي سنگين، «آن» را سوار اتومبيل کرده ودر کوچه وخيابان هاي رم مي راند.
آن (که مستقيم به مقابلش نگاه مي کند): لطفا سر پيچ ماشينو نگه دارين.
جو: باشه.
جو از سرعت اتومبيل کم مي کند و سر پيچ نگه مي دارد وبه سمت جلو خم مي شود و دروازه هاي سفارت را مي بيند که پايين خيابان هويداست.
جو: اينجا؟
آن(از پنجره اتومبيل نگاهي به بيرون مي اندازد): آره. حالا ديگه بايد برم. مي رم اونجا، ولي شما بايد توي اتومبيل بمونين وبعد دورشين. به من قول بدين که منو نگاه نکنين؛ فقط دورشين و از من جدا شين، همون طور که من جدا مي شم و مي رم.
جو(با لحني گرفته وجدي): باشه.
آن(جلوي اشک ريختنش را مي گيرد): نمي دونم چطوري خداحافظي کنم. هيچ کلمه اي به ذهنم نمي رسه.
جو: اهميتي نداره. به يکديگر نگاه مي کنند وسپس «آن» سرش را روي شانه جو مي گذارد و گريه مي کند. بعد از لحظاتي «آن» نگاهش را بر مي گرداند و به پايين خيابان نظري مي اندازد ودوباره به جو نگاه مي کند. لبخندي مبادله مي کنند و بعد «آن» در اتومبيل را باز کرده وخارج مي شود. بي آن که به عقب نظري بيندازد، پيش مي رود و رفته رفته برسرعت قدم هايش مي افزايد. جو به «آن» نگاه مي کند که در انتهاي خيابان ناپديد مي شوند. پس از مکثي، غمگين، موتور ماشين را روشن مي کند و به راه مي افتد.
در سفارتخانه پرنسس «آن» در تالار بزرگي ايستاده وديگران-سفير، کنتس آشفته حال که بيني اش را با دستمالي تميز مي کند و ژنرال با چهره اي گرفته-در فاصله دورتر ايستاده وبه او نگاه مي کنند.
سفير: والا حضرتا. بيست وچهارساعت، همه ش نمي تونه بدون هيچ ماجرايي گذشته باشه.
آن: بدون ماجرا هم نگذشته.
سفير: ولي چه توضيحي مي تونم به اعليحضرت وعليا حضرت تقديم کنم؟
آن: مريض بودم والان بهترم.
سفير: مادام، همون طور که والا حضرت وظايفي دارند، قبول بفرماييد که من هم وظايفي دارم که بايد اعمالشون کنم.
آن: عاليجناب، اميدوارم ديگر نيازي نيابيد وظايف مرا به رخم بکشيد، اگر به وظايف خود نسبت به خانواده و کشورم واقف نبودم امشب بر نمي گشتم؛ (مکثي مي کند وسپس با حالتي غمگين ادامه مي دهد) يا راستش، هيچ وقت بر نمي گشتم. (چند قدمي جلوتر مي رود) وحالا از آنجا که مي دانم روز پرمشغله اي در پيش داريم، اجازه داريد مرخص شويد.
سفير، ژنرال وکنتس لحظه اي ميخکوب باقي مي مانند وسپس تعظيمي کرده ودور مي شوند. دم در، کنتس سيني اي را از دست پيشخدمتي مي گيرد.
آن: شير وبيسکويت هم نمي خوام.
کنتس سيني را به پيشخدمت بر مي گرداند و مي رود تا در را ببندد.
آن که تنها شده، آهسته به طرف پنجره مي رود وبه شهر که سکوت بر آن حاکم است، نظر مي اندازد.
روز بعد، جو در آپارتمانش نشسته و از پس پنجره به شهر نگاه مي کند. تقه اي به درزده مي شود و جو با اشتياق سرش را بالا مي کند. تقه ادامه پيدا مي کند. جو آهسته به طرف در مي رود و بازش مي کند و سپس در حالي که توي ذوقش خورده، روي بر مي گرداند.
هنسي (با شتاب وارد مي شود): جو، راسته؟ واقعاً گرفتي اش؟
جو (دست ها در جيب، به او پشت کرده): چي رو؟
هنسي: گفت وگوي انحصاري با پرنسس رو، گرفتي اش؟
جو: نه، نه، نگرفتمش . (روي بر مي گرداند)
هنسي: چي؟ ولي اين غيرممکنه.
جو: يه فنجون قهوه اي، چيزي مي خواي؟
هنسي (انگشتش را به طرفش تکان مي دهد): جو، نمي توني چيزي رو از من پنهون کني.
جو: کي داره چيزي رو از تو پنهون مي کنه؟
هنسي: تو.
جو (خودش رابه آن راه زده وسرش راظاهراً باچيزي روي ميزگرم مي کند): راجع به چي داري صحبت مي کني؟
هنسي: خيلي چيزها مي دونم، اول مياي به دفترم و درمورد گفت وگوي اختصاصي با پرنسس حرف مي زني؛ بعد، ناپديد مي شي؛ وبعد از طريق آدم هاي توي سفارتخونه باخبر مي شم که پرنسس اصلاً مريض نبوده و تو شهره.
جو: تو يکي چه جور روزنامه نگاري هستي؟ هرشايعه اي که به گوشت مي رسه، باور مي کني؟
هنسي: اِ؟ که اين طور... تازه بذار بهت بگم که يه عالمه شايعه هاي ديگه هم هست. مثلاً راجع به يه مهموني بزن بکوب. توي يه کشتي کنار رودخونه...
جو سرش را بالا مي کند وبا يادآوري خبر مربوطه به مهماني، چشمانش برق مي زند.
هنسي: ... و دستگيري هشت تا مأمور مخفي کشوري که از اونها نامي برده نشده. و بعد خبر بهبود معجزه آساي خانم به گوش مي رسه. همه اين چيزها زنگي توي ذهنت به صدا در نمياره؟ فکر شو هم نکن که با اين اداهات بتوني قيمتو بالا ببري. توافق، توافقه!
هنسي، جو را کنار مي زند و شروع مي کند به گشتن ميان خرت وپرت هاي روي ميز.
هنسي: حالا ديگه کوتاه بيا و حرف بزن. گزارش و مصاحبه ت کجاس؟
جو: گزارشي ندارم.
هنسي را کنار مي زند ودستش را به طرف بطري نوشابه اي روي ميز مي برد و ليواني برايش پر مي کند.
هنسي: پس چي بود اون همه منم منم کردنت...
ناگهان سر وکله ايروينگ پيدا مي شود که پاکت بزرگي نيز در دست دارد.
ايروينگ: جو! رفيق صبر کن ببين چي برات آوردم!
جو: ايروينگ!
ايروينگ پاکت به دست به طرف هنسي مي رود.
ايروينگ: سلام آقاي هن... اوه، چه موقع خوبي اينجا هستين. صبر کنين فقط يه نگاهي به...
جو ناغافل، ليوان نوشابه اي را روي ايروينگ مي ريزد.
ايروينگ: اِ؟ اين چه کاري بود کردي؟
جو: يعني چي سرزده وارد مي شي و نوشابه رو مي ريزي وخونه مو کثيف مي کني؟
ايروينگ: کي نوشابه رو ريخت؟
جو: تو! قبلاً يه مرتبه راجع به اين قضيه باهات صحبت کردم، يادت نيست؟
ايروينگ: جو، نگاه کن شلوارمو چه کار کردي!
جو (دست ايروينگ را گرفته و به طرف حمام مي برد): آره، بهتره بياي اينجا وخشکش کني.
ايروينگ (معترض، خود را از دست او رها مي کند): هي، ولم کن. (سپس، متبسم) راستي راجع به اسميتي براش حرف زدي؟
جو: ايروينگ.
هنسي: اسميتي؟
ايروينگ: اوه، هو! آقاي هنسي، صبر کنين...
درحالي که ايروينگ به طرف هنسي مي رود، جو پشت پايي به او مي زند.
جو: ايروينگ، ببين باز شروع کردي ها.
ايروينگ (راست مي ايستد، عصباني): جو، گوش کن...
جو: هي، باشه، حالا اونو نگه دار براي بعد؛ يعني به هر حال زود اومدي. چرا اصلاً نمي ري خونه و ريشتو نمي زني؟
ايروينگ(دستي به ريشش مي کشد): ريشمو بزنم؟ !
جو: آره يا اين که ساکت بمون تا من وآقاي هنسي حرف ها مونو تموم کنيم.
هنسي (قدمي به جلو برداشته وکلاهش را بر سر مي گذارد): هي، اين چه بازي ايه در آوردين؟ چه کاسه اي زيرنيم کاسه دارين؟ (دست به کمر مي زند) اسميتي ديگه کيه؟
جو (بلافاصله وسط مي پرد تا مبادا ايروينگ کار را خراب کند): اوه، اين بابا همون کسيه که باهاش آشنا شديم؛ براي شما اهميتي نداره.
هنسي (پاکت را از دست ايروينگ مي قاپد): قراره اين تو چي پيدا کنم؟
جو (زود مي جنبد و پاکت را از دست هنسي مي گيرد): اوه، فقط دو سه تا عکس از مدل هاي ايروينگه؛ شما از اين چيزها خوشتون نمياد. (متبسم، پاکت را باز مي کند) يعني شايد هم خوشتون بياد.
هنسي(وسط حرفش مي پرد): موضوع بحثو عوض نکن! وقتي ديروز اومدي دفترم...
جو: آره، مي دونم، ديروز ظهر فکر مي کردم سر نخي دارم، ولي اشتباه مي کردم! به همين سادگي. بنابراين از گزارش خبري نيست.
ايروينگ گيج و مبهوت به جو نگاه مي کند.
هنسي: خيلي خب، امروز اين خانم در همون ساعت وهمون جا، يه مصاحبه مطبوعاتي داره. خب، شايد اين يکي رو بتوني بهش برسي...
هنسي به طرف در مي رود، بر مي گردد و به حالت هشدار انگشتش را به طرفش تکان مي دهد.
هنسي: ... ضمناً پونصد دلار بهم بدهکاري!
جو: هفته اي پنجاه دلار از روي دستمزدم بردار.
هنسي: فکر نکن بر نمي دارم. (از آپارتمان خارج مي شود)
ايروينگ: هي، قضيه چيه؟ مگه پيشنهاد بهتري شده؟
جو: ايروينگ... نمي دونم اين موضوع رو... چطوري بهت بگم، ولي...
ايروينگ: صبر کن اول بشينم. (مي نشيند)
جو: خب با توجه به اوضاع واحوال، قضيه اينه؛ گزارشي در ميون نيست.
ايروينگ(پس از مکثي): چ... چرا نيست؟
جو (چند قدمي دور مي شود تا نوشابه اي براي خود بريزد): يعني لااقل، براي من نيست.
ايروينگ (نگاهي به جو مي اندازد و قضيه دستش آمده و لحظه اي مکث مي کند): اِ... خب، راستش عکس ها خيلي خوب شدن. مي خواي يه نگاهي به اونها بندازي؟ (به طرف تخت مي رود و عکس ها را رويش پخش مي کند. سپس در حالي که جو جلوتر آمده، يکي از آنها را به طرفش مي گيرد) مي بيني؟ (متبسم و در حالي که جو عکس را دردست گرفته)نظرت راجع به بزرگ تر کردنش چيه، هان؟ !
جو(مي خندد): آره (جو عکس هاي ديگري را از روي تخت بر مي دارد) اينو نگاه کن، اين يکي اولين سيگاريه که آتش زد.
ايروينگ: اوه، آره، توي کافه روکا. (جو عکس بعدي را نگاه مي کند)هي، «دهان حقيقت»! (نوبت به عکس بعدي که مي رسد هردو مي خندند، اين يکي تصويري از «آن» و ماريو را نشان مي دهد) اوه، مي دوني چه شرح عکسي براش در نظر گرفته بودم؟ «آرايشگر وارد ميدان مي شود! »
جو(عکس ديگري را از روي تخت برداشته): خب، اين يکي، عکسيه که حرف اول وآخرو درمورد گزارشمون مي زد. (عکس «آن» را در حال تماشاي پلاک هاي يادبود نشان مي دهد) «ديواري که به آرزوها جامه عمل مي پوشاند» هان؟
ايروينگ: جو، خيلي خوبه. اول ديوارو نشون مي ديم و بعد آرزوها را رديف مي کنيم.
جو: آره.
ايروينگ(عکس ديگري بر مي دارد): تيتر اين يکي رو از توي يه پرونده در آوردم. «پرنسس پليس را بازرسي مي کند»
جو: آره، ولي...
ايروينگ عکس بعدي را در دستش مي دهد؛ عکسي است از «آن» که پس از ماجراي موتور راني در بازداشت گرفته شده.
ايروينگ: «پليس از پرنسس بازپرسي مي کند» چطوره؟ (دوتايي مي خندند) هان؟
جو: آره (مي خندد) خيلي خوبه، خيلي خوبه. (ايروينگ عکس بعدي را در دستش مي دهد؛ «آن» درحال کوبيدن گيتار برسرمأمور مخفي ديده مي شود) واي!
ايروينگ: بي نظيره ها!
جو: عجب عکسي!
ايروينگ: جان من بي نظير هست يا نه؟ «مخ محافظ سوت مي کشد! »
جو: آره، نه، نه، اين يکي چطوره: «تاج، برسر»
ايروينگ: اوه، آره. اين جو... (لبخند وشادي ازچهره جو محو مي شود و ايروينگ نيز شور و شوقش را از دست مي دهد) ببين جو، اون مايه مزاح همه اس. هميشه همه نگاه ها متوجه پرنسس هاست تا عيب وايرادي ببينن و اونها را آماج حملاتشون قرار بدن. (شا نه اش را بالا مي اندازد) تو بايد عقلتو از دست داده باشي!
جو: آره، مي دونم ولي ببين، اگه تو بخواي، نمي تونم جلودارت بشم ونذارم عکس ها رو بفروشي. با فروختن اونها پول خوبي گيرت مياد.
ايروينگ: آره، (خم مي شود روي تخت تا عکس ها را جمع کند)
جو: تو به جلسه مصاحبه مي ري؟
ايروينگ: تو چي؟
جو: آره، خب. مأموريته، مگه نه؟
ايروينگ: آره.
سپس موقع بستن در پاکت، متوجه شلوار خيسش مي شود. پاچه شلوارش را بالا آورده و نگاهي دلخور به جو مي اندازد. سپس به طرف در آپارتمان مي رود و با لحني که نشان مي دهد کل ماجرا حالش را گرفته مي گويد:
ايروينگ: مي بينمت.
جو ايستاده و رفتن او را نگاه مي کند.
$ تالار عظيم سفارتخانه
تالار مملو از خبرنگار و عکاس است که در هم مي لولند. جو و ايروينگ وارد مي شوند. و دم در ورودي مي ايستند.
ايروينگ (به تزيينات خيره کننده عمارت نگاه مي کند): در واقع خيلي جمع و جور و خودموني نيست، ولي هر چي هست، خونه اس!
وارد تالار مي شوند. مردي خودش را به قسمت ورودي مي رساند وبالاي پله ها مي رود و کنار صندلي پرنقش ونگاري که در وسط قرار دارد مي ايستد. وسط پله هايي که به سکو منتهي مي شود، فرش انداخته اند. مرد در بالاي پله ها بي حرکت ايستاده و دوبار دست هايش را محکم به هم مي کوبد.
جارچي سفارت: خانم ها وآقايان، لطفاً نزديک شويد.
جمعيت جلوتر مي روند و درست پشت طنابي که تالار را از بالاي سکو ها جدا مي کند، مي ايستند. رئيس تشريفات نيز از پشت صحنه ظاهر مي شود و کنار مرد اولي قرار مي گيرد که کماکان بي حرکت ايستاده. رئيس تشريفات ابتدا به زبان ايتاليايي و سپس به زبان انگليسي اعلام مي کند: «والاحضرت همايوني». سپس کناري مي ايستد ومنتظر مي ماند. لحظه اي نگذشته که پرنسس و در کنارش سفير، کنتس، ژنرال و خيلي هاي ديگر در پشت سرشان، وارد صحنه مي شوند. در حالي که پرنسس نزديک مي شود، جو لبخند مي زند. پرنسس «آن» جلوي صندلي مي ايستد.
سفير: والا حضرتا! خانم ها وآقايان، نمايندگان رسانه هاي عمومي! (جهت معرفي، دستش را به طرف آنها تکان مي دهد)
پرنسس «آن» به جمعيت نگاه مي کند و جهت قدرداني سرش را بالا وپايين مي برد. در حالي که پرنسس به آنها نگاه مي کند، ناگهان چشمش به جو مي افتد وچهره اش قدري جدي تر مي شود. سپس وقتي سفير با حرکت سر به طرف صندلي اشاره مي کند، «آن» نگاهش را پايين مي اندازد. با وقار به صندلي تکيه مي دهد و دوباره سرش را بالا کرده و به جو نظر مي اندازد. هر دو چشم تو چشم مي شوند. «آن» نگاهش را بر مي گرداند و به طرف رئيس تشريفات سر تکان مي دهد.
رئيس تشريفات (تعظيمي مي کند وسپس به طرف جمعيت بر مي گردد): خانم ها وآقايان! اکنون والا حضرت همايوني به پرسش هاي شما پاسخ مي گويند.
رئيس خبرگزاري (جلوي خيل روزنامه نگارها و خبرنگارها ايستاده وآهسته و بالحني رسمي): والا حضرتا، به اعتقاد من در ابتداي اين جلسه بايد خوشحالي و مسرتمان را از بهبود يافتنتان اعلام کنيم.
آن: متشکرم.
خبرنگار آمريکايي (که از لابه لاي جمعيت صحبت مي کند): آيا والا حضرت اعتقاد دارند که «فدراسيون»، راه حل احتمالي مشکلات اقتصادي اروپاست؟
آن: شخصاً طرفدار هر گونه اقدامي هستم که به همکاري نزديک بيشتري در اروپا منجر شود.
خبرنگار: و عقيده والا حضرت در مورد چشم انداز «دوستي بين ملت ها » چيست؟
آن: کاملاً به آن اعتقاد دارم؛ (مکثي مي کند وسپس برگشته ونگاهي به جو مي اندازد)
همان طور که به ارتباط بين آدم ها اعتقاد دارم.
جماعتي که روي صحنه اطرافش را گرفته اند، اندکي بهت زده، به اطراف نگاهي مي اندازند؛ خبرنگارهاي حاضر درجلسه نيز کمي به همهمه در مي آيند.
جو: اجازه بدين به نمايندگي از سوي روزنامه ام، بگويم که ما معتقديم ايمان و اعتقاد والا حضرت نابجا نخواهد بود.
آن (نگاهي به جو مي اندازد ولبخندي مي زند): خيلي خوشحالم که اين حرفو از دهان شما مي شنوم.
خبرنگار: از اقامت در کدام يکي از شهرهاي اين سفرتان بيشتر لذت برديد؟
«آن» که به جو نگاه مي کند، بلافاصله پا سخ نمي دهد.
ژنرال (آهسته، او را تشويق مي کند بگويد): هر کدام به روش و سبک خاص خود...
آن: هر کدام به روش وسبک خاص خود... فراموش نشدني بودند. برايم دشوار است بگويم... (مکثي مي کند وسپس چهره اش شکفته مي شود) رم؛ بي هيچ شک وشبهه اي، رم.
همهمه خبرنگارها، که آهسته بين خود زمزمه مي کنند. «آن» بر مي گردد ونگاهي به جو مي اندازد.
آن: تا وقتي زنده ام، خاطره سفر به رم برايم عزيز خواهد بود.
خبرنگار: با وجود بيماريتان، والا حضرت؟
آن (به طرف خبرنگار بر مي گردد): بله، با وجودبيماري ام.
رئيس تشريفات: حالا عکاس ها مي توانند عکس بگيرند.
عکاس ها ازدو طرف و از زير طنابي که جلوي صحنه کشيده شده، به جلو هجوم مي برند و در حالي که از «آن» عکس مي گيرند، يکديگر را هل مي دهند. پرنسس «آن» قدمي پيش گذاشته، جلوي آنها مي ايستد. در حالي که عکاس ها کار عکاسيشان را تمام کرده اند، ايروينگ جلو مي رود و در حالي که «فندک دوربيني» اش را در دست دارد، به طرف «آن» لبخند مي زند. زانو مي زند، نگاهي به داخل دوربينش مي اندازد و در حالي که «آن» از روي سکو به سويش لبخند مي زند، عکسش را مي گيرد. ولي چهره «آن»، وقتي تازه پي مي برد که ايروينگ چه چيزي رابه عنوان دوربين به کارمي برد، حالتي شگفت زده به خود مي گيرد. ايروينگ لبخند مي زند و «آن» پاسخ لبخندش را مي دهد. آخرين عکاس ها به پشت طناب عقب مي کشند. ايروينگ نيز به جو در پشت طناب مي پيوندد.
ژنرال: خانم ها وآقايان، خيلي ممنون. خيلي از شما متشکريم.
آن (به سفير که اندکي يکه خورده): حالا مايلم با بعضي از خانم ها وآقايان خبرنگار آشنا شوم.
«آن» از پله ها پايين مي رود ودر حالي که کنتس وژنرال او را همراهي مي کنند، از حرکت باز مي ايستد. با اين حرکت «آن» ژنرال وکنتس مي ايستند و «آن» به حرکتش ادامه مي دهد و از پله ها پايين رفته و به سمت چپ و به طرف خبرنگارها مي رود.
خبرنگار آمريکايي: هيچکاک، شيکاگو ديلي نيوز.
آن (دست مي دهد): خيلي خوشحالم شما رو مي بينم آقاي هيچکاک.
خبرنگارآمريکايي: متشکرم.
پرنسس «آن» به راهش ادامه مي دهد و به خبرنگار بعدي مي رسد.
خبرنگار (تعظيم کوتاهي مي کند): خبرنگار اروپايي روزنامه اسکانزياني دولا سوييس، «آن» با او دست مي دهد.
خبرنگار آلماني: دويچه پرس آژانس.
آن(دست مي دهد): freut mich sehr!
خبرنگار بلژيکي: موريس مونتابري، لوفيگارو. (خم مي شود، دست «آن» را مي بوسد)
خبرنگار زن هلندي (به احترام، کمي زانوهايش را خم مي کند): روزنامه آمستردام. «آن» با او دست مي دهد و زن دوباره عرض احترام مي کند.
خبرنگار فرانسوي: ژاک فريس، ايسي پاريس.
آن(دست مي دهد): خوشبختم! (به زبان فرانسه)
خبرنگاردر حالي که «آن» به جو و ايروينگ نزديک مي شود، ايروينگ دستپاچه به نظر مي رسد.
خبرنگار اسپانيايي: کورتس کاوانياس، مادريد.
آن(متبسم): خوشبختم! (به زبان اسپانيايي)
خبرنگارآمريکايي: لامپل، نيويورک هرالد تريبون.
آن: عصربخير. (دست مي دهد)
خبرنگارآمريکايي: عصر بخير.
ايروينگ: ايروينگ رادويچ، سي. آر. سرويس عکاسي.
آن: حال شما چطوره؟ (با او دست مي دهد)
ايروينگ (دست در جيب کرده و پاکت عکس ها را به «آن» مي دهد): اِ... امکان داره تعدادي از عکس هاي يادبود سفر والا حضرت به رم را تقديم کنم؟
«آن» پاکت عکس ها را مي گيرد، بازش مي کند و يکي از عکس ها را ذره اي بيرون کشيده ونگاهي به آن مي اندازد. همان عکسي است که او را در حال کوبيدن گيتار به سر يکي از مأمورها نشان مي دهد.
آن: خيلي ممنونم از شما.
سپس قبل از آن که به سراغ جو برود، مکثي مي کند.
جو (در حالي که «آن» به طرفش مي رود): جو برادلي، سرويس خبري آمريکا.
«آن» با او دست مي دهد و لبخند مي زند وسپس درحالي که جلوي احساساتي شدن خود را گرفته مي گويد:
آن: خيلي خوشحالم، آقاي برادلي.
خبرنگار انگليسي: استيون هادسن، لندن اکسچنج تلگراف.
آن(دست مي دهد): عصر بخير.
خبرنگار فرانسوي: آژانس فرانس پرس. (دست مي دهد)
آن به انتهاي صف اول خبرنگارها رسيده و سپس بر مي گردد وآهسته از پله ها بالا مي رود. جمع خبرنگارها با شور و حرارت برايش کف مي زنند «آن» که به بالاي پله ها رسيده، به طرفشان برگشته ولبخند مي زند و ناگزير چشمش به جو مي افتد. جو نيز لبخند مي زند، ولي در نگاه «آن» غم وانده خوانده مي شود. به زور لبخندي مي زند و سپس باوقار ومتانت تمام به طرف در خروجي مي رود. در حالي که «آن» ناپديد مي شود، جو بي حرکت نگاهش مي کند. خبرنگارها نيز برگشته و به سوي در خروجي مي روند. قبل ازآن که خارج شوند، ايروينگ به جونگاهي مي اندازد، ولي بي آن که حرفي به او بزند ويا عکس العملي نشان دهد، همراه با خبرنگار هاي ديگر به طرف در خروجي مي رود.
خبرنگارها زمزمه کنان خارج مي شوند و جو را جلوي طناب تنها مي گذارند که درست به جايي که «آن» ايستاده بود، خيره مي نگرد. در حالي که جمعيت از در تالار خارج شده و ازديده ناپديد مي شوند، جو نيز سرانجام آهسته برگشته و به طرف در خروجي مي رود. در قسمت خروجي فقط او مانده ونگهبان ها که به صف ايستاده اند. دست ها در جيب، تالار را پشت سر مي گذارد. حالا ديگر آن تالار بزرگ خالي است وفقط صداي پاهاي او به گوش مي رسد. درست کنار در ورودي، لحظه اي مي ايستد وبه تالار وصحنه خالي اش، نظري ديگر مي اندازد. سپس بر مي گردد ودور مي شود.
منبع: فيلم نگار شماره 40
يک هواپيمايي بزرگ وچهار موتور با آرم سلطنتي در گوشه اي توقف مي کند. ژنرال وسفير در برج مراقبت ايستاده اند ونگران، شاهد صحنه هستند. پلکاني در انتهاي هواپيما باز مي شود وچند مرد يکي يکي از آن خارج مي شوند وچند مقام رسمي از آنها استقبال مي کنند. ناگهان سفير مثل ترقه از جا مي پرد و بعد، ژنرال نيز از جا بلند مي شود. به باند فرودگاه نگاه مي کنند و ده دوازده تايي مرد سياهپوش وکلاه به سر را مي بينند که به صف، از هواپيما دور مي شوند.
سفير: تو را خدا به اين جماعت نگاه کن! مثلاً قرار بود جلب نظر نکنن.
ژنرال: شما خودت «لباس شخصي» خواستي.
سفير ابروهايش را بالا برده و نگاهي سرزنش آميز به او مي اندازد.
در شهر، جو پشت موتور سيکلت و سپايي نشسته ومي راند؛ پرنسس پشت سرش نشسته ودستش را دورکمر جو حلقه کرده و در حالي که از کنار کوليزيوم مي گذرند، لبخند مي زند. وارد کوليزيوم مي شوند و راهنمايي به بخش هاي مختلف اين عمارت تاريخي اشاره کرده و توضيحاتي مي دهد. جو پشت سر آنها حرکت مي کند و بلافاصله ايروينگ نيز به آنها مي پيوندد. «آن» به حرف هاي راهنما گوش مي دهد. جو و ايروينگ-که سيگاري به لب مي گذارد-نگاهشان مي کنند. ايروينگ فندک را به طرف «آن» گرفته ومخفيانه اشاره اي به جو مي کند و جو نيز با ايما واشاره به او علامت مي دهد.
جو و «آن» سوار بر موتور سيکلت به کوچه و خيابان هاي رم بازگشته اند و ايروينگ نيز سوار براتومبيل کوچکي با سقف باز دنبالشان مي راند. ايروينگ خودش را به آنها مي رساند و در حالي که جو مناظر اطراف را به «آن» نشان مي دهد، ايروينگ از پشت اتومبيل عکس مي گيرد و بلافاصله پشت رل ماشين بر مي گردد. جو و «آن» وارد ميداني مي شوند که وسطش پاسباني ايستاده و ترافيک را کنترل مي کند. مأمور براي آنها سوت مي زند. ايروينگ کناري توقف مي کند و «آن» و جو نيز از موتور سيکلت پياده شده وجو به طرف پاسبان مي رود تا با او صحبت کند. ايروينگ نيز از اتومبيلش خارج شده و دوربين به دست مراقب آنهاست. «آن» که جو را سرگرم صحبت مي بيند، به طرف موتور سيکلت رفته وکنجکاو، دسته هاي آن را امتحان مي کند. ايروينگ از «آن» که محتاطانه دسته هاي موتوررا مي پيچاند، عکس مي گيرد. موتور ناغافل راه مي افتد و «آن» جيغي از سرترس مي کشد. جو سر برمي گرداند وسپس از پاسبان عذرخواهي کرده وبه دنبال «آن» مي دود. ايروينگ، مستأصل، نگاه مي کند. «آن» موتور را به طور زيگ زاگ در پياده رو مي راند و چند عابر را به وحشت مي اندازد. جو که در پي «آن» مي دود به طرفش داد مي زند که موتور را متوقف کند. «آن» که از شيطنتش لذت برده، مي خندد و جو نيز که خنده اش گرفته، خودش را به پشت موتور سيکلت مي رساند. موتور سيکلت دوباره از مسير خارج شده، سرپيچ وارد پياده رو شده، عابران زيادي را به وحشت مي اندازد.
جو(دستش را روي دسته هاي موتورمي گذارد): اجازه بده من برونم؛ اجازه بده من موتور و برونم.
آن(دستش را از روي دسته بر مي دارد وآنها را روي دست هاي جو مي گذارد): نه، نه، نه، خودم مي تونم.
موتور مستقيم به سوي اتومبيل ها مي راند و درست از بغل يک ماشين و يک دوچرخه رد مي کند. تراموايي در مسير حرکتش براي جلوگيري از تصادف، برايشان سوت مي کشد. ايروينگ به سختي راه خود را از لابه لاي ماشين ها باز مي کند و آبي که از شير آتش نشاني فواره مي زند، ديدش را مختل مي کند. «آن» وارد پياده رو مي شود و ازلابه لاي دکه ها عبور کرده ومستقيم توي دل نقاشي اي مي رود که فردي دارد به ديگران نشان مي دهد. سپس وارد کافه اي کنار خياباني مي شود ودرحالي که مشتري هابلند شده اند، از وسط ميزها زيگ زاگ مي زنند ونظم کافه را بر هم مي ريزند. «آن» به خرابکاري هايش ادامه مي دهد و اين بار داربستي را واژگون مي کند که کارگري با وسايلش روي آن مشغول کار است. بچه ها به طرف کارگر مي دوند تا کمکش کنند وسايلش را جمع کند و به اين وسيله راه را بر ايروينگ سد مي کنند.
«آن» ديوانه وار ميداني را دور مي زند و زني را به وحشت مي اندازد و زنبيل ميوه وسبزيجاتش را پخش زمين مي کند. سوت پليس به صدا در مي آيد و درهمان حال آژان ها توي ماشينشان مي پرند و به دو پليس موتورسيکلت سوار مي پيوندند و به تعقيب موتور «آن» و جو مي پردازند.
مدتي بعد «آن»، جو وايروينگ را در کلانتري مقابل يک قاضي مي بينيم. در مقابل قاضي، قربانيان مختلف شيطنت هاي «آن» و جو قرار دارند که هر يک شهادت خود را مي دهند واجناس و وسايل آسيب ديده خود را به عنوان مدرک رو مي کنند. «آن» و جو به پرسش هاي متعدد قاضي پاسخ مي دهند و سپس جو کارت شناسايي اش را به قاضي نشان مي دهد و سرش را هم ناشيانه عقب مي گيرد تا قاضي راحت تر بتواند عکسش را با قيافه اش مقايسه کند. قاضي نگاهي به بالاي کارت شناسايي جو مي اندازد که رويش نوشته شده: «سرويس خبري آمريکا». جو چيزي به قاضي مي گويد و دستش را دورگردن «آن» مي اندازد تا ظاهراً راحت تر قاضي را مجاب کند. ايروينگ وارد ماجرا مي شود و او نيز حرفي به قاضي مي زند، ولي قاضي گويا زياد تحت تأثير قرار نگرفته. جو به چيزي که قاضي روي ميزش به آن نظر دارد، اشاره مي کند. و اينجاست که قاضي واکنش مساعد نشان مي دهد. ايروينگ، «آن» و جو دست در دست از کلانتري خارج مي شوند؛ جو حرفي به آنها مي زند و از شاهد ها خداحافظي مي کند وآنها نيز با لبخندي بدرقه شان مي کنند.
هر سه نفر خندان از کلانتري خارج مي شوند، ولي نگاهشان به مأمور دم کلانتري مي افتد، بلافاصله قيافه اي جدي مي گيرند.
ايروينگ(در حالي که از کنار مأمور عبور مي کنند): اوه... ازاين به بعد تصميم دارم آدم سر به راهي بشم...
چند قدمي که دور مي شوند، مي ايستند و «آن» حيران از جو مي پرسد:
آن: منظورش از «سرويس خبري آمريکا» چي بود؟
جو: هان؟ اوه، خب مي دوني، کافيه که بگي خبرنگاري و هر مشکلي که داري، حل مي شه.
ايروينگ(مي خندد): آره. با موتور به کليسا رفتن وازدواج کردن هم از اون حرف هاس! جو، دروغگوي محشريه!
«آن» حيران به جو و ايروينگ نگاه مي کند.
شاهدها همگي به اتفاق ازکلانتري خارج مي شوند و به آنها تبريک مي گويند و در حال عبور با جو و«آن» دست مي دهند. مرد تنومندي گونه جو را مي بوسد و تبريک مي گويد و به طرف ايروينگ بر مي گردد، ولي تا ريش او را مي بيند منصرف مي شود و در عوض با او دست مي دهد.
ايروينگ(که يکه خورده، با دور شدن مرد و پيوستن به ديگران): چائو...
آن(به جو): زياد نگران نباش؛ ازت نمي خوام پايبند باشي!
جو: خيلي ممنون.
آن: احتاجي هم نيست زياد سپاسگذار باشي!
جو(لبخند مي زند): باشه! (وخوشحال وسر حال دور مي شوند)
آن(توقف مي کند): منم دروغگوي خوبي ام. اين طور نيست آقاي برادلي؟
جو: بهترين دروغگويي که تا به حال در زندگي ديده ام.
ايروينگ(با تأکيد): دست مريزاد!
آن: خيلي ممنون!
جو(به ساختماني در دور دست نگاه مي کند): با من بياين.
جو دست «آن» را مي گيرد و دور مي شوند. به ساختمان کوچک وتاريکي مي رسند. داخل شده و به طرف سنگ بزرگي بر ديوار که صورتکي بر رويش کنده کاري شده مي روند.
جو: «دهان حقيقت»، (خودش کناري مي ايستد و «آن» نيز طرف ديگرش. ايروينگ از پشت سر نگاهشان مي کند و سيگار ديگري بيرون مي کشد) روايتي هست که مي گويد اگر کسي آدم دروغگويي باشد، دستش را که اينجا بگذارد (به طرف دهان صورت کنده کاري شده اشاره مي کند)، دستش بلعيده مي شود.
آن: اوه عجب عقيده وحشتناکي!
جو: بذار ببينم با تو چي کار مي کنه.
«آن» نگران، سرش را بالا مي کند ولي چشمش که به جو مي افتد، تصميم مي گيرد امتحان کند. بنابراين دستش را به طرف دهان مجسمه ديواري مي برد.
ايروينگ فندکش را روشن مي کند و همچنان به آنها نگاه مي کند. «آن»دستش راجلوتر و جلوتر مي برد، ولي درآخرين لحظه جا مي زند ودستش را پس مي کشد.
آن: بذار ببينم شما چه کار مي کني.
جو ابتدا قيافه اي نگران به خود مي گيرد، ولي در نهايت جرئت اين کار را پيدا مي کند.
جو: حتماً.
جو يک قدم پيش مي گذارد و دستش را به طرف لب هاي دهان مي برد. «آن»که خيره به دست هاي جو نگاه مي کند، از هيجان به جلو خم مي شود. جو انگشت هايش را به درون دهان مي لغزاند وسپس دستش را تا مچ در دهان فرو مي برد. ولي ناگهان فريادي کشيده و گويي «دهان» دستش را گرفته باشد، عقب مي کشد. «آن» نيز جيغش به هوا مي رود وبه طرف جو رفته واو را از پشت مي گيرد ومي کشد. جو دستش را بيرون مي آورد که ظاهراً از مچ قطع شده و «آن» از وحشت جيغ مي زند وبا دستانش، صورتش را مي پوشاند . ولي جو بلافاصله متبسم، دستش را از آستين به بيرون سُر مي دهد.
جو مي خندد و «آن» بازيگوشانه به سر و سينه او مشت مي زند.
آن: حقه باز! هيچي ات نشده بود ودستت هم صحيح وسالم بود!
جو: ببخشين، مي خواستم سر به سرت بذارم. حالت خوبه؟
آن (هنوز مي خندد): دستت هيچي اش نشده بود.
جو (او را آرام مي کند): ببخشين، ببخشين... خوبي؟
آن (دوباره بر خود مسلط مي شود): آره.
جو: خب حالا ديگه بريم. (تا بر مي گردند، جو دوباره فريادي مي کشد و خودش را از «دهان» دور مي کند) مواظب باش!
«آن» جيغ زنان خودش را به بيرون ساختمان مي رساند. جو، خندان، دنبالش مي رود و ايروينگ نيز به دنبالشان. کمي بعد ايروينگ اتومبيلش را کنار خياباني کم رفت و آمد متوقف مي کند.
ايروينگ (به جو که ايستاده تا خودش را از توي اتومبيل بيرون بکشد): اون گوشه پارک مي کنم.
جو در کنار«آن» را بازمي کند و «آن» ازاتومبيل خارج مي شود. جو خودش مي خواهد از قست سقف اتومبيل خارج شود که مي بيند «آن» در را برايش نگه داشته، بنابراين خم مي شود و به زور از زير درگاهي در خود را به خيابان مي رساند. ايروينگ که دور مي شود، جو خودش را به «آن» مي رساند که در پياده رو، کنار ديوار عظيمي ايستاده که پوشيده از پلاک هاي کوچک وحکاکي شده است. کمي بالاتر به زني بر مي خورند که جلوي نيمکتي زانو زده و دعا مي خواند. زن از جا برخاسته، صليب مي کشد و دور مي شود.
آن: اين سنگ نوشته ها چي هستند؟
جو (کنار «آن» پهلو به پهلوي ديوار قدم بر مي دارد): خب، تک تک اين سنگ نوشته ها نمايانگر آرزويي هستن که برآورده شده. همه چيز از زمان جنگ و از وقتي شروع شد که در اينجا يک حمله هوايي صورت گرفت. مردي با چهار بچه اش توي خيابان گير افتادن. اونها دويدن و کنار اين ديوار، اونجا، پناه گرفتن (به پشت سرش اشاره مي کند) و براي اين که خدا کمکشان کند، دعا کردن. بمب ها نزديکشون فرود اومدن ولي هيچ کس صدمه اي نديد. بعداً، مرد دوباره به اينجا اومد و نخستين سنگ نوشته را به نام خود و بچه هايش در اينجا نصب کرد. از اون به بعد اين ديوار به نوعي زيارتگاه تبديل شد. آدم هايي که آرزوشون برآورده شده به اينجا ميان و يکي ديگه از همين پلاک ها نصب مي کنن.
آن (بر مي گردد و به ديوار نگاهي مي اندازد): عجب حکايت زيبايي!
جو (بازويش را مي گيرد وبه طرف ديوار مي برد): بعضي از سنگ نوشته ها رو بخون (ايروينگ کنار ديواري مي ايستد، دوربين به دست، سيگار ديگري روشن مي کند. «آن» جلوتر مي رود و لحظه اي به بعضي از پلاک ها نگاه مي کند) يه آرزو بکن («آن» چشمش را پايين انداخته وسرتکان مي دهد) به دکترمي گي چي آرزو کردي؟
آن (روي بر مي گرداند): به هر حال، شانس بر آورده شدنش خيلي کمه.
ايروينگ (به طرفشان مي رود): خب، حالا چي کار کنيم؟
آن (شادمانه): چيزهايي درباره يه جاي فوق العاده شنيده ام. مي گن يه قايق هست که مردم توي اون مي زنن وشادي مي کنن.
جو: آهان، منظورت قايق هاي باري کنار «سنت آنجلو» ئه.
آن (هيجان زده): آره! نمي شه امشب بريم اونجا؟
ايروينگ: هي، چرا که نه؟
جو: باشه، هر چي تو دوست داري.
آن: ونيمه شب که شد سوار «کدو» يم مي شم وبا کفش هاي بلورم از اينجا مي رم.
جو: واين، پايان قصه پريان خواهد بود. (به ايروينگ) خب، فکر مي کنم... اِ... ايروينگ حالا ديگه مجبوره بره.
ايروينگ: واقعاً؟
جو: خودت که مي دوني، جلسه مهمي هست که بايد در اون حضور داشته باشي...
ايروينگ (تازه دوزاري اش مي افتد): آهان، حضور...
جو: آره، نمي شه دست کم بگيريش.
ايروينگ: آره... اِ... (با«آن» دست مي دهد) پس بعداً مي بينمت، اسميتي.
آن: در حضور بزرگت موفق باشي.
ايروينگ (در حال دور شدن برايشان دست تکان مي دهد): آره، ممنون.
جو و «آن» صداي سم اسب هايي را مي شنوند. بر مي گردند و به درشکه اي که نزديک مي شود، نگاه مي کنند و به هم لبخند مي زنند وسري تکان مي دهند. جو به طرف درشکه چي سوت مي زند. درشکه مي ايستد وآنها به طرفش مي روند و سوار مي شوند.
شب-تاريکي
جو و «آن» در مسيرشان به سوي کشتي باري، موسيقي شاد مي شنوند. در حالي که «آن» ايستاده و به آدم هايي که مي زنند و شادماني مي کنند، نگاه مي کند، جو از بليت فروش، بليت ورود به جشن را مي خرد.
جو(به بليت فروش): گراتزي.
جو متبسم، به طرف آن بر مي گردد و به اتفاق به راهشان ادامه مي دهند. وارد مجلس جشن مي شوند. دو مرد که کت و شلور مشکي بر تن دارند وکلاهي بر سر(مأموران مخفي) به مردم نگاه مي کنند. يکي از آنها به پيست نظر مي اندازد و متوجه جو و «آن» مي شود. دو مرد حرف هايي به زبان ايتاليايي به يکديگر رد و بدل مي کنند و سپس يکي از آنها از پله ها پايين رفته واز پيست دور مي شود و ديگري به جست وجويش ادامه مي دهد. جو و «آن» در پيست هستند.
دسته موسيقي از نواختن باز مي ايستد. شرکت کنندگان در جشن کف مي زنند وآنها که در پيست بوده اند به تدريج پراکنده مي شوند. «آن» و جو نيز در گوشه اي مي نشينند.
آن(به جو): آقاي برادلي، مي بخشين اگه اينو مي گم، ولي من فکر مي کنم شما «مجلس گردان» خوبي هستين.
جو(منظور «آن» را دقيقاً متوجه نشده): اوه، چي؟ (تازه دوزاري اش افتاده، لبخند مي زند، مي نشيند) اوه، خيلي ممنون.
آن: تمام روز کارهايي رو انجام دادين که من هميشه مي خواستم انجام بدم، چرا؟
جو (خودش را به کوچه علي چپ زده): نمي دونم. به نظرم مي اومد کارهاييه که بايد انجام داد.
آن: هيچ وقت آدمي به اين مهربوني نديده بودم.
جو (سرش را پايين مي اندازد، عذاب وجدانش را مخفي مي کند): زحمتي نداشت.
آن: اونم با اين همه از خودگذشتگي.
جو به طرف ديگر کشتي نگاهي مي اندازد و «آن» را نيز به آن سو متوجه مي کند.
جو: بريم چيزي بخوريم.
آرايشگر [ماريو] (به طرف «آن» بر مي گردد و لبخند مي زند): اوه، بالاخره پيداتون کردم! (ولي بلافاصله يادش مي آيد که انگار همراهي هم داشته؛ به طرف زن همراهش) اِ... يه لحظه معذرت مي خوام (و دوباره به طرف«آن»بر مي گردد) خيلي دنبال شما گشت. فکر کرد شما نيامد.(مکثي مي کند؛ متوجه جو شده که درست پشت سر«آن» ايستاده ونگاه مي کند. به موهاي «آن» اشاره مي کند) اوه، همه ش رفت، کوتاه شد!
آن: بدون اون همه مو بهتر نيست؟ خنکه.
آرايشگر: اوه، خيلي خيلي خوب.
آن: (جو را معرفي مي کند): آقاي برادلي.
ماريو: من، ماريو دلاني.
جو: دوست هاي قديمي هستين؟
آن: اوه، آره؛ امروز بعد از ظهر موهامو کوتاه کرد و براي امشب دعوتم کرد اينجا.
جو(با ماريو): گفتين اسمتون چي بود؟
ماريو(با جو دست مي دهد): دلاني، ماريو دلاني.
جو: ماريو دلاني، از آشنايي باهاتون خوشبختم.
ماريو (ارکستر دوباره شروع به نواختن مي کند): منم همين طور. (به «آن» با استفاده از سر ودست ونامطمئن از زبان انگليسي اش) اوه، افتخار مي دين؟ (به جو) اجازه مي فرمايين؟
جو: بله، بله، خواهش مي کنم.
ماريو: خيلي ممنون.
ماريو و «آن» به وسط پيست مي روند. جو، لحظه اي تماشايشان مي کند. سپس دفتر کوچکي از جيبش بيرون کشيده و سريع، چيزي يادداشت مي کند. سر وکله ايروينگ پايين پله ها پيدا مي شود و چيزي به ايتاليايي مي گويد و در حالي که دوربين را بالاي سرش گرفته، به طرف کشتي مي رود. مأمور مخفي به «آن» نگاه مي کند که به اتفاق ماريو در داخل پيست است.
ايروينگ (به جو که کنار«بار»ايستاده): چائو، جو. چيزي رو که از دست ندادم؟
جو (به آهسته): درست به موقع رسيدي.
ايروينگ: اون يارو کيه با اسميتي؟
جو: آرايشگر. بعداز ظهري موهاشو کوتاه کرده و اينجا باهاش قرار داشته.
ايروينگ (در حالي که آن دو را تماشا مي کند، زمزمه کنان): «پرنسس وآرايشگر»...
ايروينگ به طرف ديگر بار مي رود و دوربينش راروي ميز قرار مي دهد. متصدي بار اعتراض مي کند، ولي ايروينگ به او اطمينان خاطر مي دهد و کماکان به «آن» چشم مي دوزد. سپس با اشاره جو که دوربين را استتار کرده، کناري مي رود و فلاش زده مي شود و ايروينگ عکسش را مي گيرد. سپس جو دوباره سر جايش قرار مي گيرد وبا حالتي که انگار هيچ اتفاقي نيفتاده، به آسمان نگاه مي کند. ايروينگ نيز، ليوانش را برداشته و همان حالت بي تفاوت را به خود مي گيرد. «آن» به طرف حاشيه پيست نگاه مي کند و با ديدن جو و ايروينگ به طرفشان دست تکان مي دهد.
روي پل و بالاي جايي که جشن برقرار است، تعدادي اتومبيل کنار مي کشند و توقف مي کنند. تعدادي مرد از اتومبيل ها بيرون جهيده و به طرف پله ها مي دوند. مأمور مخفي اولي که سيگاري مي کشد، نزديک شدن مردها را نظاره مي کند. مأمور ها به طرف ميزها مي روند. «آن» و ماريو کماکان در پيست هستند که ناگهان ماريو از حرکت باز مي ايستد وبه موهاي «آن»نظر مي اندازد.
آن: چي شده؟
ماريو: مومنت...
ماريو مکثي کرده و سپس متفکر، شانه اي از جيبش بيرون مي کشد و موهاي «آن» را شانه مي زند وبا ظرافت فرقي برايش باز مي کند. بعد، شانه اش را دوباره در جيبش مي گذارد؛ آشکارا از عملياتي که انجام داده، راضي به نظر مي رسد. «آن» مي خواهد دستي به موهايش بزند، ولي ماريو او را از اين کار باز مي دارد. يکي از مأموران مخفي به ستوني تکيه داده و دستش را با ضربه هاي موسيقي تکان مي دهد و لبخند مي زند. مردي از پشت ناظر صحنه است، با کلمه اي او را توبيخ مي کند. مأمور توبيخ شده ناگهان لبه کلاهش را پايين مي کشد، دست ها را در جيب مي کند واين بار با قيافه اي جدي به طرف پيست نگاه مي کند. موسيقي قطع مي شود و همه براي نوازنده ها دست مي زنند.
ماريو: خيلي ممنون.
مأمور مخفي اولي به طرف «آن» و ماريو رفته، حرفي به ايتاليايي به «آن» مي زند و سپس خداحافظي کرده و تنهايشان مي گذارد. «آن» به زور، لبخند مي زند. ولي مأمور مخفي دوباره به او نزديک شده وچيزي در گوشش مي گويد.
مأمور مخفي: والا حضرتا...
«آن» به سرعت بر مي گردد و به مأمور نگاهي مي اندازد. سپس در حالي که مرد دست «آن» را گرفته، «آن» سعي دارد خود را از چنگش رها کند.
مأمورمخفي: ... آهسته آهسته به طرف در خروجي تشريف بيارين. اتومبيلي منتظرتونه. آن(مستأصل سعي مي کند خود را رها کند): نه.
مأمور مخفي: خواهش مي کنم والا حضرت.
آن(در حالي که مأمور مخفي دستش را گرفته و او رابه کناري مي کشد): شما... عوضي گرفتين... (ايتاليايي حرف مي زند و وانمود مي کند که انگليسي نمي داند) ولم کنين. (داد مي زند) ولم مي کنين يا نه؟ (با صداي بلند) آقاي برادلي! (جو نگاهي انداخته ودر بين آدم هاي توي پيست، دنبال «آن» مي گردد) ولم مي کنين يا نه؟ آقاي برادلي!
ايروينگ نيز که متوجه قضايا شده، ليوانش را روي پيشخوان مي گذارد و به دنبال جو به وسط پيست مي رود. دو تن از مأموران مخفي، سعي مي کنند «آن» را از کشتي خارج کنند، ولي جو خودش را به آنها رسانده ومأموران را عقب زده ودست «آن» را مي گيرد. سپس مشتي بر چانه مأموري مي زند که «آن» را از طرف ديگر مي کشند. در اين فاصله، يکي از مردها موفق مي شود ايروينگ را از روي نرده هاي کشتي، تقريباً توي آب بيندازد. جو و «آن» به طرف ديگر پيست مي دوند. در اين قسمت مردم پراکنده شده اند وشاهد اين زد وخورد هستند.
جو مأموران مخفي ديگري را مي بيند که به طرف کشتي مي دوند. بنابراين مسير فرار را تغيير مي دهد. ولي گير افتاده واجباراً با آنها درگير مي شود و يکي از مأمورها را در آب مي اندازد. «آن» هم بلافاصله براي مرد لاستيک نجاتي مي اندازد و مردم برايش کف مي زنند. در همين حال، ايروينگ نيز با يکي ديگر از مامورها درگير شده و به مردک که ريشش را گرفته، مشتي حواله مي کند. ماريو هم از طرف ديگر، شانه اي به موهايش مي کشد، جملاتي به ايتاليايي بلغور مي کند و سپس راه خود را از بين جمعيت باز کرده و به کمک جو مي شتابد. رهبر ارکستر اشاره اي به نوازنده ها مي کند وبلافاصله شروع به نواختن قطعه شادي مي کنند. اوضاع حسابي به هم ريخته است و جو و ايروينگ و ماريو مشغول کلنجار با مأمورهاي مخفي هستند. دو تا از مأمورها از فرصت استفاده کرده و دست «آن» را قاپ زده و به طرف پل مي کشند. جو دنبالشان مي دود و ايروينگ نيز با دوربين به دنبالشان. جو با مشتي يکي از مردها را نقش زمين مي کند و مرد ديگر نيز «آن» را رها کرده و به جان جو مي افتد. «آن» که دنبال راهي براي کمک به جو مي گردد، بطري اي برداشته و به طرف حريف جو مي اندازد. جو به کلنجار با مرد ادامه مي دهد. در همين حال «آن» گيتاري برداشته ودر پشت سرشان، روي يک صندلي مي ايستد. سپس، گيتار را دور سرش چرخانده و آن را محکم بر سر مردي فرود مي آورد که به طرفش هجوم برده. مرد در حالت گيجي، تلو تلو مي خورد.
ايروينگ به هيجان آمده و دوربينش را آماده مي کند تا اين بار چندين صحنه اي را از دست ندهد.
ايروينگ: اسميتي، يه دفعه ديگه بزن تو مخش!
«آن» دوباره گيتار را دور سرش چرخانده و آن را محکم توي سر مرد مي زند، ولي اين بار در حالي که اين عمل انجام مي گيرد، فلاش زده مي شود وعکس گرفته مي شود. آژير ماشين هاي پليس به گوش مي رسد. در حالي که پاسبان هابه طرف محل جشن هجوم مي برند، «آن» جو و ايروينگ سعي مي کنند صحنه را ترک کنند.
ايروينگ: جو، سوييچ ماشينمو بده.
جو (با اشاره به پاسبان ها، به ايروينگ): پليس، پليس.
ايروينگ (که متوجه سر رسيدن پاسبان ها شده، مسير را عوض مي کند): از اون طرف پل.
در حالي که جو و «آن» از کشتي دور مي شوند، ايروينگ سعي مي کند با انداختن لاستيک هاي نجات به طرف مرداني که در تعقيبشان هستند، از سرعت تعقيبشان بکاهد و خود را به جو و «آن» برساند که حالا به آشيانه قايق رسيده اند و روي اسکله اش که کمي بالاتر از آب قرار دارد، مي دوند. ولي يک مأمور مخفي خود را پشت آشيانه قايق پنهان کرده. جو نظري به اطراف مي اندازد و متوجه مرد مي شود و با ضربه مشتي که به صورتش مي زند، او را توي آب مي اندازد. سپس «آن» بيني اش را گرفته وبه دنبال جو، به درون آب مي پرد. پاسبان ها مأمورهاي مخفي را دستگير کرده وآنها را دور مي کنند. يکي ازآنها هنوز گيتار شکسته دور گردنش قرار دارد. دسته موسيقي، دوباره شروع به نواختن مي کند و مردم ميز و صندلي هاي واژگون شده را سر جاي خود قرار مي دهند و سپس به آن طرف آب، جايي که جو و«آن» شنا مي کنند ودور مي شوند، دست تکان مي دهند.
جو و «آن» خود را از آب بيرون مي کشند. جو «آن» را به طرف تخته سنگي راهنمايي مي کند.
جو: حالت خوبه؟
آن: خوبم، شما چطورين؟
جو: اوه، خوب! (لحظاتي با صداي بلند مي خندند) عجب ضرب شستي اونجا نشون دادي!
آن: خود شما هم بد نبودين!
جو(مکثي مي کند): خب، من ... فکر مي کنم بهتره ماشين ايروينگ رو برداريم و از اينجا بريم.
بلند شده و با عجله دور مي شوند.
جو وارد آپارتمانش مي شود، کتش را از تن در مي آورد و در را مي بندد.
راديو روشن است و قطعه پيانوي ملايمي به گوش مي رسد. صداي يک مجري راديويي درفضا طنين مي اندازد.
گوينده راديو: صداي ما را از رم مي شنويد. پخش قطعات منتخب موسيقي ادامه مي يابد...
«آن» که حمام کرده، ربد و شامبري به تن دارد. نگاهي به آينه مي اندازد وموهايش را شانه مي کند. سپس خارج شده و کنار در مي ايستد. جو متبسم در انتظار است.
جو: (مي خندد): لباست خيس شده؟ !
آن: نه... يه دقيقه اي خشک مي شن.
جو: لباس هاي من بهت مياد.
آن: آره. اين طور به نظر مي رسه... چيزي براي خوردن آماده بکنم؟
جو: آشپزخونه ندارم، چيزي هم توي خونه ندارم. هميشه بيرون غذا مي خورم.
آن: اين طور زندگي رو دوست دارين؟
جو: خب، زندگي هميشه بر وفق مراد نيست... (پس از مکثي)هست؟
آن: نه، نيست. (مي نشيند)
جو: خسته اي؟
آن: يه کم.
جو: روز پروپيموني داشتي.
آن(متبسم): يه روز محشر...
در همين حال صداي مجري راديويي به گوش مي رسد.
گوينده: اين بولتن ويژه خبري به زبان هاي انگليسي وايتاليايي حضورتان تقديم مي شود. امشب، هنوز خبري از چند و چون بيماري پرنسس «آن»در رم منتشر نشده («آن» از جا بر مي خيزد و به طرف راديو مي رود؛ جو سر جايش ايستاده وپشتش به اوست) پرنسس «آن» ديروز در آخرين مرحله از سفر حسن نيتشان به اروپا بيمار شدند. اين خبر باعث انتشار شايعاتي مبني بر جدي بودن وضعيت جسماني ايشان گرديد که به اضطراب ونگراني در بين مردم کشورشان دامن زده است... راديو شروع به پخش همين خبر به زبان ايتاليايي مي کند. بنابراين «آن» راديو را مي بندد.
آن: خبرها تا فردا مي تونن صبر کنن.
جو: آره.
آن (به طرف جو مي رود): مي بخشين که نتونستم غذايي براتون درست کنم
جو: آشپزي رو توي مدرسه ياد گرفتي؟
آن: م م م... من آشپز خوبي ام؛ مي تونم با اين کار امرار معاش کنم. خياطي هم بلدم، مي تونم آب و جارو هم بکنم، اتو هم بکشم. همه اين چيزها رو ياد گرفتم. فقط فرصتشو پيدا نکرده ام که اين کارها رو براي کسي انجام بدم.
جو: خب، به نظر مي رسه که بايد از اينجا اسباب بکشم ويه جايي با آشپزخونه براي خودم پيدا کنم. آن (بر مي گردد تا نگاهش کند وسپس بالحني غمگين): آره. (لحظه اي به يکديگر خيره نگاه مي کنند. «آن» سعي دارد بر اندوهش غلبه کند) من... حالا ديگه بايد برم.
جو(سعي دارد «آن» را تسلي دهد): آنيا... يه چيزي هست... که مي خوام بهت بگم.
آن: نه خواهش مي کنم... چيزي نگو، حالا بايد برم و لباس بپوشم.
«آن» به طرف حمام مي رود. جو، اندوهگين ايستاده وپشتش به اوست. سپس قدمي بر مي دارد و کتش را مي پوشد.
جو در فضايي سنگين، «آن» را سوار اتومبيل کرده ودر کوچه وخيابان هاي رم مي راند.
آن (که مستقيم به مقابلش نگاه مي کند): لطفا سر پيچ ماشينو نگه دارين.
جو: باشه.
جو از سرعت اتومبيل کم مي کند و سر پيچ نگه مي دارد وبه سمت جلو خم مي شود و دروازه هاي سفارت را مي بيند که پايين خيابان هويداست.
جو: اينجا؟
آن(از پنجره اتومبيل نگاهي به بيرون مي اندازد): آره. حالا ديگه بايد برم. مي رم اونجا، ولي شما بايد توي اتومبيل بمونين وبعد دورشين. به من قول بدين که منو نگاه نکنين؛ فقط دورشين و از من جدا شين، همون طور که من جدا مي شم و مي رم.
جو(با لحني گرفته وجدي): باشه.
آن(جلوي اشک ريختنش را مي گيرد): نمي دونم چطوري خداحافظي کنم. هيچ کلمه اي به ذهنم نمي رسه.
جو: اهميتي نداره. به يکديگر نگاه مي کنند وسپس «آن» سرش را روي شانه جو مي گذارد و گريه مي کند. بعد از لحظاتي «آن» نگاهش را بر مي گرداند و به پايين خيابان نظري مي اندازد ودوباره به جو نگاه مي کند. لبخندي مبادله مي کنند و بعد «آن» در اتومبيل را باز کرده وخارج مي شود. بي آن که به عقب نظري بيندازد، پيش مي رود و رفته رفته برسرعت قدم هايش مي افزايد. جو به «آن» نگاه مي کند که در انتهاي خيابان ناپديد مي شوند. پس از مکثي، غمگين، موتور ماشين را روشن مي کند و به راه مي افتد.
در سفارتخانه پرنسس «آن» در تالار بزرگي ايستاده وديگران-سفير، کنتس آشفته حال که بيني اش را با دستمالي تميز مي کند و ژنرال با چهره اي گرفته-در فاصله دورتر ايستاده وبه او نگاه مي کنند.
سفير: والا حضرتا. بيست وچهارساعت، همه ش نمي تونه بدون هيچ ماجرايي گذشته باشه.
آن: بدون ماجرا هم نگذشته.
سفير: ولي چه توضيحي مي تونم به اعليحضرت وعليا حضرت تقديم کنم؟
آن: مريض بودم والان بهترم.
سفير: مادام، همون طور که والا حضرت وظايفي دارند، قبول بفرماييد که من هم وظايفي دارم که بايد اعمالشون کنم.
آن: عاليجناب، اميدوارم ديگر نيازي نيابيد وظايف مرا به رخم بکشيد، اگر به وظايف خود نسبت به خانواده و کشورم واقف نبودم امشب بر نمي گشتم؛ (مکثي مي کند وسپس با حالتي غمگين ادامه مي دهد) يا راستش، هيچ وقت بر نمي گشتم. (چند قدمي جلوتر مي رود) وحالا از آنجا که مي دانم روز پرمشغله اي در پيش داريم، اجازه داريد مرخص شويد.
سفير، ژنرال وکنتس لحظه اي ميخکوب باقي مي مانند وسپس تعظيمي کرده ودور مي شوند. دم در، کنتس سيني اي را از دست پيشخدمتي مي گيرد.
آن: شير وبيسکويت هم نمي خوام.
کنتس سيني را به پيشخدمت بر مي گرداند و مي رود تا در را ببندد.
آن که تنها شده، آهسته به طرف پنجره مي رود وبه شهر که سکوت بر آن حاکم است، نظر مي اندازد.
روز بعد، جو در آپارتمانش نشسته و از پس پنجره به شهر نگاه مي کند. تقه اي به درزده مي شود و جو با اشتياق سرش را بالا مي کند. تقه ادامه پيدا مي کند. جو آهسته به طرف در مي رود و بازش مي کند و سپس در حالي که توي ذوقش خورده، روي بر مي گرداند.
هنسي (با شتاب وارد مي شود): جو، راسته؟ واقعاً گرفتي اش؟
جو (دست ها در جيب، به او پشت کرده): چي رو؟
هنسي: گفت وگوي انحصاري با پرنسس رو، گرفتي اش؟
جو: نه، نه، نگرفتمش . (روي بر مي گرداند)
هنسي: چي؟ ولي اين غيرممکنه.
جو: يه فنجون قهوه اي، چيزي مي خواي؟
هنسي (انگشتش را به طرفش تکان مي دهد): جو، نمي توني چيزي رو از من پنهون کني.
جو: کي داره چيزي رو از تو پنهون مي کنه؟
هنسي: تو.
جو (خودش رابه آن راه زده وسرش راظاهراً باچيزي روي ميزگرم مي کند): راجع به چي داري صحبت مي کني؟
هنسي: خيلي چيزها مي دونم، اول مياي به دفترم و درمورد گفت وگوي اختصاصي با پرنسس حرف مي زني؛ بعد، ناپديد مي شي؛ وبعد از طريق آدم هاي توي سفارتخونه باخبر مي شم که پرنسس اصلاً مريض نبوده و تو شهره.
جو: تو يکي چه جور روزنامه نگاري هستي؟ هرشايعه اي که به گوشت مي رسه، باور مي کني؟
هنسي: اِ؟ که اين طور... تازه بذار بهت بگم که يه عالمه شايعه هاي ديگه هم هست. مثلاً راجع به يه مهموني بزن بکوب. توي يه کشتي کنار رودخونه...
جو سرش را بالا مي کند وبا يادآوري خبر مربوطه به مهماني، چشمانش برق مي زند.
هنسي: ... و دستگيري هشت تا مأمور مخفي کشوري که از اونها نامي برده نشده. و بعد خبر بهبود معجزه آساي خانم به گوش مي رسه. همه اين چيزها زنگي توي ذهنت به صدا در نمياره؟ فکر شو هم نکن که با اين اداهات بتوني قيمتو بالا ببري. توافق، توافقه!
هنسي، جو را کنار مي زند و شروع مي کند به گشتن ميان خرت وپرت هاي روي ميز.
هنسي: حالا ديگه کوتاه بيا و حرف بزن. گزارش و مصاحبه ت کجاس؟
جو: گزارشي ندارم.
هنسي را کنار مي زند ودستش را به طرف بطري نوشابه اي روي ميز مي برد و ليواني برايش پر مي کند.
هنسي: پس چي بود اون همه منم منم کردنت...
ناگهان سر وکله ايروينگ پيدا مي شود که پاکت بزرگي نيز در دست دارد.
ايروينگ: جو! رفيق صبر کن ببين چي برات آوردم!
جو: ايروينگ!
ايروينگ پاکت به دست به طرف هنسي مي رود.
ايروينگ: سلام آقاي هن... اوه، چه موقع خوبي اينجا هستين. صبر کنين فقط يه نگاهي به...
جو ناغافل، ليوان نوشابه اي را روي ايروينگ مي ريزد.
ايروينگ: اِ؟ اين چه کاري بود کردي؟
جو: يعني چي سرزده وارد مي شي و نوشابه رو مي ريزي وخونه مو کثيف مي کني؟
ايروينگ: کي نوشابه رو ريخت؟
جو: تو! قبلاً يه مرتبه راجع به اين قضيه باهات صحبت کردم، يادت نيست؟
ايروينگ: جو، نگاه کن شلوارمو چه کار کردي!
جو (دست ايروينگ را گرفته و به طرف حمام مي برد): آره، بهتره بياي اينجا وخشکش کني.
ايروينگ (معترض، خود را از دست او رها مي کند): هي، ولم کن. (سپس، متبسم) راستي راجع به اسميتي براش حرف زدي؟
جو: ايروينگ.
هنسي: اسميتي؟
ايروينگ: اوه، هو! آقاي هنسي، صبر کنين...
درحالي که ايروينگ به طرف هنسي مي رود، جو پشت پايي به او مي زند.
جو: ايروينگ، ببين باز شروع کردي ها.
ايروينگ (راست مي ايستد، عصباني): جو، گوش کن...
جو: هي، باشه، حالا اونو نگه دار براي بعد؛ يعني به هر حال زود اومدي. چرا اصلاً نمي ري خونه و ريشتو نمي زني؟
ايروينگ(دستي به ريشش مي کشد): ريشمو بزنم؟ !
جو: آره يا اين که ساکت بمون تا من وآقاي هنسي حرف ها مونو تموم کنيم.
هنسي (قدمي به جلو برداشته وکلاهش را بر سر مي گذارد): هي، اين چه بازي ايه در آوردين؟ چه کاسه اي زيرنيم کاسه دارين؟ (دست به کمر مي زند) اسميتي ديگه کيه؟
جو (بلافاصله وسط مي پرد تا مبادا ايروينگ کار را خراب کند): اوه، اين بابا همون کسيه که باهاش آشنا شديم؛ براي شما اهميتي نداره.
هنسي (پاکت را از دست ايروينگ مي قاپد): قراره اين تو چي پيدا کنم؟
جو (زود مي جنبد و پاکت را از دست هنسي مي گيرد): اوه، فقط دو سه تا عکس از مدل هاي ايروينگه؛ شما از اين چيزها خوشتون نمياد. (متبسم، پاکت را باز مي کند) يعني شايد هم خوشتون بياد.
هنسي(وسط حرفش مي پرد): موضوع بحثو عوض نکن! وقتي ديروز اومدي دفترم...
جو: آره، مي دونم، ديروز ظهر فکر مي کردم سر نخي دارم، ولي اشتباه مي کردم! به همين سادگي. بنابراين از گزارش خبري نيست.
ايروينگ گيج و مبهوت به جو نگاه مي کند.
هنسي: خيلي خب، امروز اين خانم در همون ساعت وهمون جا، يه مصاحبه مطبوعاتي داره. خب، شايد اين يکي رو بتوني بهش برسي...
هنسي به طرف در مي رود، بر مي گردد و به حالت هشدار انگشتش را به طرفش تکان مي دهد.
هنسي: ... ضمناً پونصد دلار بهم بدهکاري!
جو: هفته اي پنجاه دلار از روي دستمزدم بردار.
هنسي: فکر نکن بر نمي دارم. (از آپارتمان خارج مي شود)
ايروينگ: هي، قضيه چيه؟ مگه پيشنهاد بهتري شده؟
جو: ايروينگ... نمي دونم اين موضوع رو... چطوري بهت بگم، ولي...
ايروينگ: صبر کن اول بشينم. (مي نشيند)
جو: خب با توجه به اوضاع واحوال، قضيه اينه؛ گزارشي در ميون نيست.
ايروينگ(پس از مکثي): چ... چرا نيست؟
جو (چند قدمي دور مي شود تا نوشابه اي براي خود بريزد): يعني لااقل، براي من نيست.
ايروينگ (نگاهي به جو مي اندازد و قضيه دستش آمده و لحظه اي مکث مي کند): اِ... خب، راستش عکس ها خيلي خوب شدن. مي خواي يه نگاهي به اونها بندازي؟ (به طرف تخت مي رود و عکس ها را رويش پخش مي کند. سپس در حالي که جو جلوتر آمده، يکي از آنها را به طرفش مي گيرد) مي بيني؟ (متبسم و در حالي که جو عکس را دردست گرفته)نظرت راجع به بزرگ تر کردنش چيه، هان؟ !
جو(مي خندد): آره (جو عکس هاي ديگري را از روي تخت بر مي دارد) اينو نگاه کن، اين يکي اولين سيگاريه که آتش زد.
ايروينگ: اوه، آره، توي کافه روکا. (جو عکس بعدي را نگاه مي کند)هي، «دهان حقيقت»! (نوبت به عکس بعدي که مي رسد هردو مي خندند، اين يکي تصويري از «آن» و ماريو را نشان مي دهد) اوه، مي دوني چه شرح عکسي براش در نظر گرفته بودم؟ «آرايشگر وارد ميدان مي شود! »
جو(عکس ديگري را از روي تخت برداشته): خب، اين يکي، عکسيه که حرف اول وآخرو درمورد گزارشمون مي زد. (عکس «آن» را در حال تماشاي پلاک هاي يادبود نشان مي دهد) «ديواري که به آرزوها جامه عمل مي پوشاند» هان؟
ايروينگ: جو، خيلي خوبه. اول ديوارو نشون مي ديم و بعد آرزوها را رديف مي کنيم.
جو: آره.
ايروينگ(عکس ديگري بر مي دارد): تيتر اين يکي رو از توي يه پرونده در آوردم. «پرنسس پليس را بازرسي مي کند»
جو: آره، ولي...
ايروينگ عکس بعدي را در دستش مي دهد؛ عکسي است از «آن» که پس از ماجراي موتور راني در بازداشت گرفته شده.
ايروينگ: «پليس از پرنسس بازپرسي مي کند» چطوره؟ (دوتايي مي خندند) هان؟
جو: آره (مي خندد) خيلي خوبه، خيلي خوبه. (ايروينگ عکس بعدي را در دستش مي دهد؛ «آن» درحال کوبيدن گيتار برسرمأمور مخفي ديده مي شود) واي!
ايروينگ: بي نظيره ها!
جو: عجب عکسي!
ايروينگ: جان من بي نظير هست يا نه؟ «مخ محافظ سوت مي کشد! »
جو: آره، نه، نه، اين يکي چطوره: «تاج، برسر»
ايروينگ: اوه، آره. اين جو... (لبخند وشادي ازچهره جو محو مي شود و ايروينگ نيز شور و شوقش را از دست مي دهد) ببين جو، اون مايه مزاح همه اس. هميشه همه نگاه ها متوجه پرنسس هاست تا عيب وايرادي ببينن و اونها را آماج حملاتشون قرار بدن. (شا نه اش را بالا مي اندازد) تو بايد عقلتو از دست داده باشي!
جو: آره، مي دونم ولي ببين، اگه تو بخواي، نمي تونم جلودارت بشم ونذارم عکس ها رو بفروشي. با فروختن اونها پول خوبي گيرت مياد.
ايروينگ: آره، (خم مي شود روي تخت تا عکس ها را جمع کند)
جو: تو به جلسه مصاحبه مي ري؟
ايروينگ: تو چي؟
جو: آره، خب. مأموريته، مگه نه؟
ايروينگ: آره.
سپس موقع بستن در پاکت، متوجه شلوار خيسش مي شود. پاچه شلوارش را بالا آورده و نگاهي دلخور به جو مي اندازد. سپس به طرف در آپارتمان مي رود و با لحني که نشان مي دهد کل ماجرا حالش را گرفته مي گويد:
ايروينگ: مي بينمت.
جو ايستاده و رفتن او را نگاه مي کند.
$ تالار عظيم سفارتخانه
تالار مملو از خبرنگار و عکاس است که در هم مي لولند. جو و ايروينگ وارد مي شوند. و دم در ورودي مي ايستند.
ايروينگ (به تزيينات خيره کننده عمارت نگاه مي کند): در واقع خيلي جمع و جور و خودموني نيست، ولي هر چي هست، خونه اس!
وارد تالار مي شوند. مردي خودش را به قسمت ورودي مي رساند وبالاي پله ها مي رود و کنار صندلي پرنقش ونگاري که در وسط قرار دارد مي ايستد. وسط پله هايي که به سکو منتهي مي شود، فرش انداخته اند. مرد در بالاي پله ها بي حرکت ايستاده و دوبار دست هايش را محکم به هم مي کوبد.
جارچي سفارت: خانم ها وآقايان، لطفاً نزديک شويد.
جمعيت جلوتر مي روند و درست پشت طنابي که تالار را از بالاي سکو ها جدا مي کند، مي ايستند. رئيس تشريفات نيز از پشت صحنه ظاهر مي شود و کنار مرد اولي قرار مي گيرد که کماکان بي حرکت ايستاده. رئيس تشريفات ابتدا به زبان ايتاليايي و سپس به زبان انگليسي اعلام مي کند: «والاحضرت همايوني». سپس کناري مي ايستد ومنتظر مي ماند. لحظه اي نگذشته که پرنسس و در کنارش سفير، کنتس، ژنرال و خيلي هاي ديگر در پشت سرشان، وارد صحنه مي شوند. در حالي که پرنسس نزديک مي شود، جو لبخند مي زند. پرنسس «آن» جلوي صندلي مي ايستد.
سفير: والا حضرتا! خانم ها وآقايان، نمايندگان رسانه هاي عمومي! (جهت معرفي، دستش را به طرف آنها تکان مي دهد)
پرنسس «آن» به جمعيت نگاه مي کند و جهت قدرداني سرش را بالا وپايين مي برد. در حالي که پرنسس به آنها نگاه مي کند، ناگهان چشمش به جو مي افتد وچهره اش قدري جدي تر مي شود. سپس وقتي سفير با حرکت سر به طرف صندلي اشاره مي کند، «آن» نگاهش را پايين مي اندازد. با وقار به صندلي تکيه مي دهد و دوباره سرش را بالا کرده و به جو نظر مي اندازد. هر دو چشم تو چشم مي شوند. «آن» نگاهش را بر مي گرداند و به طرف رئيس تشريفات سر تکان مي دهد.
رئيس تشريفات (تعظيمي مي کند وسپس به طرف جمعيت بر مي گردد): خانم ها وآقايان! اکنون والا حضرت همايوني به پرسش هاي شما پاسخ مي گويند.
رئيس خبرگزاري (جلوي خيل روزنامه نگارها و خبرنگارها ايستاده وآهسته و بالحني رسمي): والا حضرتا، به اعتقاد من در ابتداي اين جلسه بايد خوشحالي و مسرتمان را از بهبود يافتنتان اعلام کنيم.
آن: متشکرم.
خبرنگار آمريکايي (که از لابه لاي جمعيت صحبت مي کند): آيا والا حضرت اعتقاد دارند که «فدراسيون»، راه حل احتمالي مشکلات اقتصادي اروپاست؟
آن: شخصاً طرفدار هر گونه اقدامي هستم که به همکاري نزديک بيشتري در اروپا منجر شود.
خبرنگار: و عقيده والا حضرت در مورد چشم انداز «دوستي بين ملت ها » چيست؟
آن: کاملاً به آن اعتقاد دارم؛ (مکثي مي کند وسپس برگشته ونگاهي به جو مي اندازد)
همان طور که به ارتباط بين آدم ها اعتقاد دارم.
جماعتي که روي صحنه اطرافش را گرفته اند، اندکي بهت زده، به اطراف نگاهي مي اندازند؛ خبرنگارهاي حاضر درجلسه نيز کمي به همهمه در مي آيند.
جو: اجازه بدين به نمايندگي از سوي روزنامه ام، بگويم که ما معتقديم ايمان و اعتقاد والا حضرت نابجا نخواهد بود.
آن (نگاهي به جو مي اندازد ولبخندي مي زند): خيلي خوشحالم که اين حرفو از دهان شما مي شنوم.
خبرنگار: از اقامت در کدام يکي از شهرهاي اين سفرتان بيشتر لذت برديد؟
«آن» که به جو نگاه مي کند، بلافاصله پا سخ نمي دهد.
ژنرال (آهسته، او را تشويق مي کند بگويد): هر کدام به روش و سبک خاص خود...
آن: هر کدام به روش وسبک خاص خود... فراموش نشدني بودند. برايم دشوار است بگويم... (مکثي مي کند وسپس چهره اش شکفته مي شود) رم؛ بي هيچ شک وشبهه اي، رم.
همهمه خبرنگارها، که آهسته بين خود زمزمه مي کنند. «آن» بر مي گردد ونگاهي به جو مي اندازد.
آن: تا وقتي زنده ام، خاطره سفر به رم برايم عزيز خواهد بود.
خبرنگار: با وجود بيماريتان، والا حضرت؟
آن (به طرف خبرنگار بر مي گردد): بله، با وجودبيماري ام.
رئيس تشريفات: حالا عکاس ها مي توانند عکس بگيرند.
عکاس ها ازدو طرف و از زير طنابي که جلوي صحنه کشيده شده، به جلو هجوم مي برند و در حالي که از «آن» عکس مي گيرند، يکديگر را هل مي دهند. پرنسس «آن» قدمي پيش گذاشته، جلوي آنها مي ايستد. در حالي که عکاس ها کار عکاسيشان را تمام کرده اند، ايروينگ جلو مي رود و در حالي که «فندک دوربيني» اش را در دست دارد، به طرف «آن» لبخند مي زند. زانو مي زند، نگاهي به داخل دوربينش مي اندازد و در حالي که «آن» از روي سکو به سويش لبخند مي زند، عکسش را مي گيرد. ولي چهره «آن»، وقتي تازه پي مي برد که ايروينگ چه چيزي رابه عنوان دوربين به کارمي برد، حالتي شگفت زده به خود مي گيرد. ايروينگ لبخند مي زند و «آن» پاسخ لبخندش را مي دهد. آخرين عکاس ها به پشت طناب عقب مي کشند. ايروينگ نيز به جو در پشت طناب مي پيوندد.
ژنرال: خانم ها وآقايان، خيلي ممنون. خيلي از شما متشکريم.
آن (به سفير که اندکي يکه خورده): حالا مايلم با بعضي از خانم ها وآقايان خبرنگار آشنا شوم.
«آن» از پله ها پايين مي رود ودر حالي که کنتس وژنرال او را همراهي مي کنند، از حرکت باز مي ايستد. با اين حرکت «آن» ژنرال وکنتس مي ايستند و «آن» به حرکتش ادامه مي دهد و از پله ها پايين رفته و به سمت چپ و به طرف خبرنگارها مي رود.
خبرنگار آمريکايي: هيچکاک، شيکاگو ديلي نيوز.
آن (دست مي دهد): خيلي خوشحالم شما رو مي بينم آقاي هيچکاک.
خبرنگارآمريکايي: متشکرم.
پرنسس «آن» به راهش ادامه مي دهد و به خبرنگار بعدي مي رسد.
خبرنگار (تعظيم کوتاهي مي کند): خبرنگار اروپايي روزنامه اسکانزياني دولا سوييس، «آن» با او دست مي دهد.
خبرنگار آلماني: دويچه پرس آژانس.
آن(دست مي دهد): freut mich sehr!
خبرنگار بلژيکي: موريس مونتابري، لوفيگارو. (خم مي شود، دست «آن» را مي بوسد)
خبرنگار زن هلندي (به احترام، کمي زانوهايش را خم مي کند): روزنامه آمستردام. «آن» با او دست مي دهد و زن دوباره عرض احترام مي کند.
خبرنگار فرانسوي: ژاک فريس، ايسي پاريس.
آن(دست مي دهد): خوشبختم! (به زبان فرانسه)
خبرنگاردر حالي که «آن» به جو و ايروينگ نزديک مي شود، ايروينگ دستپاچه به نظر مي رسد.
خبرنگار اسپانيايي: کورتس کاوانياس، مادريد.
آن(متبسم): خوشبختم! (به زبان اسپانيايي)
خبرنگارآمريکايي: لامپل، نيويورک هرالد تريبون.
آن: عصربخير. (دست مي دهد)
خبرنگارآمريکايي: عصر بخير.
ايروينگ: ايروينگ رادويچ، سي. آر. سرويس عکاسي.
آن: حال شما چطوره؟ (با او دست مي دهد)
ايروينگ (دست در جيب کرده و پاکت عکس ها را به «آن» مي دهد): اِ... امکان داره تعدادي از عکس هاي يادبود سفر والا حضرت به رم را تقديم کنم؟
«آن» پاکت عکس ها را مي گيرد، بازش مي کند و يکي از عکس ها را ذره اي بيرون کشيده ونگاهي به آن مي اندازد. همان عکسي است که او را در حال کوبيدن گيتار به سر يکي از مأمورها نشان مي دهد.
آن: خيلي ممنونم از شما.
سپس قبل از آن که به سراغ جو برود، مکثي مي کند.
جو (در حالي که «آن» به طرفش مي رود): جو برادلي، سرويس خبري آمريکا.
«آن» با او دست مي دهد و لبخند مي زند وسپس درحالي که جلوي احساساتي شدن خود را گرفته مي گويد:
آن: خيلي خوشحالم، آقاي برادلي.
خبرنگار انگليسي: استيون هادسن، لندن اکسچنج تلگراف.
آن(دست مي دهد): عصر بخير.
خبرنگار فرانسوي: آژانس فرانس پرس. (دست مي دهد)
آن به انتهاي صف اول خبرنگارها رسيده و سپس بر مي گردد وآهسته از پله ها بالا مي رود. جمع خبرنگارها با شور و حرارت برايش کف مي زنند «آن» که به بالاي پله ها رسيده، به طرفشان برگشته ولبخند مي زند و ناگزير چشمش به جو مي افتد. جو نيز لبخند مي زند، ولي در نگاه «آن» غم وانده خوانده مي شود. به زور لبخندي مي زند و سپس باوقار ومتانت تمام به طرف در خروجي مي رود. در حالي که «آن» ناپديد مي شود، جو بي حرکت نگاهش مي کند. خبرنگارها نيز برگشته و به سوي در خروجي مي روند. قبل ازآن که خارج شوند، ايروينگ به جونگاهي مي اندازد، ولي بي آن که حرفي به او بزند ويا عکس العملي نشان دهد، همراه با خبرنگار هاي ديگر به طرف در خروجي مي رود.
خبرنگارها زمزمه کنان خارج مي شوند و جو را جلوي طناب تنها مي گذارند که درست به جايي که «آن» ايستاده بود، خيره مي نگرد. در حالي که جمعيت از در تالار خارج شده و ازديده ناپديد مي شوند، جو نيز سرانجام آهسته برگشته و به طرف در خروجي مي رود. در قسمت خروجي فقط او مانده ونگهبان ها که به صف ايستاده اند. دست ها در جيب، تالار را پشت سر مي گذارد. حالا ديگر آن تالار بزرگ خالي است وفقط صداي پاهاي او به گوش مي رسد. درست کنار در ورودي، لحظه اي مي ايستد وبه تالار وصحنه خالي اش، نظري ديگر مي اندازد. سپس بر مي گردد ودور مي شود.
منبع: فيلم نگار شماره 40
/ج
