زبان بدن

Body language

زبان پاها و زبان حريم ها
 

به دليل قرار گرفتن پاها در قسمت پايين آناتومي بدن، پاهاي هر کسي شکل کلي بدن را تعيين مي کنند به همين دليل بسياري از حالت هايي که هنگام ايستادن مي گيريم، به پاها ربط دارد.

پا روي پا انداختن
 

هنگامي که کسي روي صندلي لم داده و پايش را روي پايش انداخته، زبان بدنش مي گويد: او راحت و ريلکس است، ناراحتي ندارد، آرام است، به اوضاع مسلط است... معناي ديگرش اين است که زياد دوست ندارد موافقت و صميميتش را به شما اعلام کند. چنين کسي خودش را از مخاطبش برتر مي داند. اين را هم ياد بگيريد که معمولاً کسي که مشتاق است به حرف هاي شما گوش کند، بدنش را روي صندلي به جلو مي آورد و به شما نزديک تر مي شود. اگر با چنين کسي برخورد کرديد، مي توانيد حسابي روي او اثر بگذاريد.
کسي که پايش را روي پا انداخته و يک از پاهايش را تکان مي دهد، مضطرب است و به مشکل مهمي فکر مي کند. البته فکر کردن او، از نوعي نيست که دنبال چاره باشد و بخواهد مشکل را حل کند بلکه فقط به مشکلش فکر مي کند. مثال: «فردا بايد کرايه خونه بدم و هيچ پول ندارم... آخه چرا مثل دوستاي ديگه م خونه ندارم»؟ اما کسي که همراه تکان تکان دادن پايش، چشم هايش را تگ کرده و آهسته و نرم دارد لبش را مي جود، يعني دارد فکر مي کند که مشکلش را چطور حل کند و دنبال راه چاره مي گردد. مثال: «فردا بايد کرايه خونه بدم، پول هم ندارم، بهتره برم پيش آقاي رئيس و بهش بگم زنم تصادف کرده و بيمارستانه و خرج بيمارستانو ندارم...» کسي که هر دو پايش را به شدت تکان تکان مي دهد، يعني عصبي است و هر لحظه ممکن است از کوره در برود. بهتر است مدتي چنين کسي را تنها بگذاريد و کاري به کارش نداشته باشيد.

کج و کوله ايستادن
 

اگر با کسي حرف مي زنيد و او کج ايستاده است. زبان بدنش مي گويد: در برابر شما اعتماد به نفس ندارد يا بسيار تحت تاثير شماست. کج ايستادن را توصيف مي کنم:
پاها را صاف نگه نمي دارد، کفش هايش در يک خط نيست و يکي جلو و يکي عقب است، يکي از پاها پشت پاي ديگر رفته است. ضمناً با يکي از دست ها آرنج دست ديگرش را گرفته، يا دستش را پشت گردنش برده، گردنش را کج گرفته، قوز کرده و ... وقتي که دختري بسيار جوان يا پسري جوان با کسي حرف مي زنند که او را بسيار قبول دارند، ضمن اين که کج و کوله مي ايستد، بي دليل مي خندند.

راست قامت راه رفتن
 

راست قامت راه رفتن نشانه اعتماد به نفس، و قوز کردن نشانه درماندگي است. پس هميشه سرتان را بالا بگيريد و با قاطعيت راه برويد. مولوي روانشناس مي گويد:
از شکسته آمدن ريبَت بوَد
وز دليري رفع هر تهمت بود
يعني هنگامي که خطايي روي داده و بعضي ها به شما بد گمانند، اگر سرتان را پايين بيندازيد و قوز کنيد، شک آنها به يقين تبديل مي شود ولي اگر سر و گردن شما برافراشته باشد. همين حالت، برطرف کننده هر تهمتي است (خطاکارها اين بخش را نخوانند).

حريم شخصي
 

اساس تجزيه و تحليل مردم از ديگران و از نظر شيوه تفکر، پنج پايه دارد: چشمي، گوشي، شنيداري، لمسي و احساسي. کساني که شيوه تفکرشان بر اساس اطلاعات چشمي است، به حريم شخصي زيادي نياز دارند و مايلند مقداري از شما فاصله بگيرند تا بتوانند شما را به خوبي ببينند زيرا با نگاه کردن به شما اطلاعات بسياري گردآوري مي کنند. اگر مي خواهيد خودتان را در دل اين گونه افراد جا کنيد، دور از آنها بنشينيد يا بايستيد تا احساس آرامش کنند. افرادي که احساسي مي انديشند، مايلند فاصله خود را کمتر و کمتر کنند تا حدي که بتوانند با مخاطب يا دوست خود تماس جسمي برقرار کنند. آنها اين کار را اين گونه انجام مي دهند: زدن ضربه اي ملايم به پشت مخاطب، گرفتن آرنج يا شانه او و دست دادني که انگار دل شان نمي خواهد آن دست را رها کنند. شما هم پسر بچه ها و نوجواناني را ديده ايد که وقتي که با دوست خود راه مي روند، دست شان را روي شانه او مي اندازند و آويزانش مي شوند. زبان بدن آنها دارد مي گويد: من بسيار احساسي هستم، به تو وابسته ام، نمي توانم تنهايي جايي بروم، و ... افرادي که يادگيري و تفکراتشان به اطلاعات شنيداري آنها وابسته است، به شما و حرکات جسماني مخاطب خود هيچ توجه نمي کنند زيرا تمام توجه شان به جزئيات و تجزيه و تحليل و درستي اطلاعاتي است که شنيده اند. يکي از ويژگي هاي آنها اين است که هنگام بحث و گفت و گو درباره مسائل پيچيده، مدام پلک مي زنند يا چند ثانيه چشم هاي خود را مي بندند. وقتي که فهميديد کسي جزو افراد شنيداري است، سخن گفتن خود را تقويت کنيد و مراقب حرف زدن تان باشيد. کاري هم به حرکات جسماني خودتان نداشته باشيد زيرا او به چنين چيزهايي توجهي نمي کند.
سکوت کردن به موقع را ياد بگيريد. سعدي دوست داشتني و حکيم مي گويد:
دو چيزه طيره عقل است: دم فرو بستن به وقت گفتن و گفتن به وقت خاموشي (طيره بر وزن زيره)
يعني دو چيز عقل را خوار و خفيف مي کند:
خاموش شدن؛ هنگامي که بايد حرف زد، و حرف زدن؛ هنگامي که بايد سکوت کرد. کسي که در حال حرف زدن با زبان چشم هاست، بايد در برابرش سکوت کنيد و گرنه تمرکز خود را از دست مي دهد، عصبي مي شود، به سردر گمي و رنجش دچار مي شود، و ارتباط متقابل تان با کندي و تاخير انجام مي شود.
منبع: مجله اطلاعات هفتگي ش 3431