بيرجند

من بيرجند هستم؛ بيرجند يعني شهر بلند؛ خانه ي مردمي سخت کوش و با ايمان؛ شهري آباد در دل کوير و مرکز استان خراسان جنوبي که با مساحت 31704 کيلومتر مربع، شامل مناطقي مانند نهبندان، سربيشه، اسدآباد، خوسف و شوسف هم مي شود.
آري من بيرجندم، مرکز استاني با آب و هواي گرم و خشک و جمعيتي در حدود 636420 نفر که علاوه بر همسايگي با سيستان و بلوچستان، کرمان، يزد و خراسان رضوي با کشور افغانستان نيز همسايه ام.

من در منطقه اي تاريخي که پيش ترها با نام قُهستان شناخته مي شد قرار دارم و آثار تاريخي و ديدني بسياري دارم از جمله:

گرمابه ي چهار درخت، مسجد جامع پايين شهر، حسينيه هاي گود، آراسته و حاجيه آمنه، باغ و عمارت اکبريه، باغ و عمارت رحيم آباد، مدرسه و گرمابه ي شوکتيه، کاخ هاي کلاه فرنگي و بهارستان، قلعه ي پايين شهر، آرامگاه حساب الدوله، موزه ي مردم شناسي، کاروانسرا و آب انبار حاج ملک.

من زادگاه دانش مندان و اديبان بسياري بوده ام، ازجمله شاعران فرزانه حکيم قهستاني و ابن حسام خوسفي و نيز آيت الله محمدباقر آيتي و احمد احمدي بيرجندي.

اين را هم بگويم با وجود خشکي و گرمي ام، کشاورزي و دامداري در سراسر قلمروام وجود دارد. از تعدادي کارگاه و کارخانه ي بزرگ و کوچک هم بهره مند هستم که البته در حال بيش تر شدن هستند. سخن پاياني اين که زعفران، زرشک، آلو بخارا، عناب، سنجد، بادام کوهي، گردو، کشک، قره قروت و برگه ي هلو در کنار قالي دست بافت، سوغاتي هاي من هستند که مي تواني براي عزيزانت ببري.

منبع: ماهنامه مليکا شماره 39