قصيده خراسانيه
شاعر: آيت الله دکتر مهدي محيي الدين الهي قمشه اي
من بنده ام شهنشه ايمان را
سلطان دين شهيد خراسان را
تابنده مِهر نُه فلک عشقم
تا، بنده ام من آن شه ايمان را
آن عقل صرف و جوهر حکمت را
وان بحر علم و کشتي ايمان را
آن راز دان علم لدّني را
وان پرده دار شاهد پنهان را
بگشود عشق طره مشکينش
سرمست کرد نرگس فتان را
اسرار علم غيب و شهود از وي
آموختند حضرت انسان را
ايمان فزا تجلي سنايش
جان هزار موسي عمران را
در بارگه قدس دل پاکش
آيينه اي است حضرت سبحان را
يک پرتو فروغ رخش افروخت
چهر هزار مهر فروزان را
صاحبدلان ز دانش و عرفامنش
افروختند شمع دل و جان را
عشاق را ز جام الستي داد
صهباي ناب کوثر و رضوان را
بر درگه جلال همايونش
بين پاسبان ملايک رحمان را
آن خسروي که لعل شکر خندش
آراست لعل و درّ بدخشان را
من آمدم به کوي تو اي جانان
طي کرده راه کوه و بيابان را
بر آرزوي ديدن رخسارت
دائم گشود ديده گريان را
لطفي کن اي امير ديار دل
اين دل شکسته عاشق نالان را
وز لطفي اي نگار، رهان از دام
اين پر شکسته مرغ پريشان را
شمس الشموس عالم انواري
اي حسن رويت آينه يزدان را
اي شهسوار ملک غريبستان
بنگر به چشم لطف، غريبان را
درس وفا و دانش و دين آموخت
عقل تو جان مردم ايران را
محکوم علم و حکمت قرآن ساخت
دانشوران ساير اديان را
مجذوب نطق عرشي خود فرمود
ارباب فضل و دانش و ايمان را
از حق هزار مرتبه تحسين باد
آن ذات پاک مظهر يزدان را
آن واقف سرائر پنهاني
وان عالم لدني سبحان را
سبوح خوان فرشته قدوسي
در ذکر بوسد آن لب خندان را
حسن تو نوگل ابد آموزد
آيات عشق مرغ خوش الحان را
مدحش الهيا، به کتاب عشق
بر خوان هزار آيت قرآن را
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
سلطان دين شهيد خراسان را
تابنده مِهر نُه فلک عشقم
تا، بنده ام من آن شه ايمان را
آن عقل صرف و جوهر حکمت را
وان بحر علم و کشتي ايمان را
آن راز دان علم لدّني را
وان پرده دار شاهد پنهان را
بگشود عشق طره مشکينش
سرمست کرد نرگس فتان را
اسرار علم غيب و شهود از وي
آموختند حضرت انسان را
ايمان فزا تجلي سنايش
جان هزار موسي عمران را
در بارگه قدس دل پاکش
آيينه اي است حضرت سبحان را
يک پرتو فروغ رخش افروخت
چهر هزار مهر فروزان را
صاحبدلان ز دانش و عرفامنش
افروختند شمع دل و جان را
عشاق را ز جام الستي داد
صهباي ناب کوثر و رضوان را
بر درگه جلال همايونش
بين پاسبان ملايک رحمان را
آن خسروي که لعل شکر خندش
آراست لعل و درّ بدخشان را
من آمدم به کوي تو اي جانان
طي کرده راه کوه و بيابان را
بر آرزوي ديدن رخسارت
دائم گشود ديده گريان را
لطفي کن اي امير ديار دل
اين دل شکسته عاشق نالان را
وز لطفي اي نگار، رهان از دام
اين پر شکسته مرغ پريشان را
شمس الشموس عالم انواري
اي حسن رويت آينه يزدان را
اي شهسوار ملک غريبستان
بنگر به چشم لطف، غريبان را
درس وفا و دانش و دين آموخت
عقل تو جان مردم ايران را
محکوم علم و حکمت قرآن ساخت
دانشوران ساير اديان را
مجذوب نطق عرشي خود فرمود
ارباب فضل و دانش و ايمان را
از حق هزار مرتبه تحسين باد
آن ذات پاک مظهر يزدان را
آن واقف سرائر پنهاني
وان عالم لدني سبحان را
سبوح خوان فرشته قدوسي
در ذکر بوسد آن لب خندان را
حسن تو نوگل ابد آموزد
آيات عشق مرغ خوش الحان را
مدحش الهيا، به کتاب عشق
بر خوان هزار آيت قرآن را
منبع:یزدان پرست، حمید؛ (1387) نامه ایران؛ مجموعه مقاله ها، سروده ها، و مطالب ایران شناسی، جلد چهارم، به کوشش حمید یزدان پرست، تهران، اطلاعات، چاپ یکم.
