وکيل مدافع شيطان (قسمت سوم) DEVILS ADVOCATE

72.داخلي-برج-روز
 

الکساندر کولن از لبه طبقه اي که در آن قرار داريم، فاصله مي گيرد. او پوستي قهوه اي دارد و پنجاه و پنج ساله است. آشکارا غمگين، ملتهب و خواب آلود است. اينجا، فضا بسيار سنگين است. ساختمان هنوز تکميل نشده است. مي شود منظره پيش رو را به راحتي ديد. پنجره اي نصب نشده است. کوين، ميلتون و بارزون نيز حضوردارند. بارزون به طرف کولن مي رود. سعي دارد او را آرام کند.
بارزون: تو بايد خونسرد باشي. گوش کن ببين چي مي گم.
کولن، بارزون را پس مي زند و به طرف ميلتون مي رود. او با دست به کوين اشاره مي کند.
کولن: من نمي دونم. شايد حق با تو باشه. اما لطفاً از زاويه من هم به موضوع نگاه کن. شايد اون بچه زرنگي باشه. من حرف تو رو باور مي کنم. ولي يادت باشه شما دارين درباره سرنوشت من حرف مي زنين.
ميلتون: تو مي دوني که اوضاع آدم هاي اين شهر چطوره. تو دشمن هايي داري که راجع بهشون چيزي نمي دوني. و حالا؟ حالا تو سقوط کردي. تو بايد از خودت بپرسي که من به کي اعتما دارم. الکس، تو واقعا به کي اعتماد داري؟
کولن: من نمي دونم... مي رم يه گشتي اين دور و بر بزنم.
کوين: وقتي براي اين جور کارها نيست آقاي کولن (به روزنامه نگاه مي کند) هيئت منصفه کارشو از امروز شروع کرده؛ يعني اونا از ميز صبحونه شروع کردن. شما راند اول رو باختين. همه از اين حادثه مطلع شدن. اونا مي دونن که شما و همسرتون جدا زندگي مي کردين. اونا مي دونن که اون پيشخدمت شصت و هشت ساله، مادربزرگي بود که از هفت بچه مراقبت مي کرد. و بعد مي رسيم به ناپسري ده ساله تون که يه گلوله به مغزش خورده. از نظر افکار عمومي اين تصاوير تأثير گذارند.
کولن: من هيچ کس رو نکشتم.
کوين: من بهتون مي گم اوضاع از چه قراره. شما در محل جنايت بودين. خودتون به پليس زنگ زدين. لباس و بدنتون به خون آغشته بوده. (کولن مي خواهد حرف او را قطع کند) اثر انگشتتون روي اسلحه قاتل مشاهده شده.
کولن: اين چيزها رو از کجا مي دونين؟
کوين: اثر خون آلود يه دست هم روي ديوار بوده.
کولن: من از خونه به پليس زنگ زدم. من به اون ديوار دست زدم، براي اين که ترسيده بودم! ترسيده بودم.
کوين: ما به دوازده نفر احتياج داريم که از گذشته اطلاع داشته باشن. ما بايد عجله کنيم.
کولن: من ترسيده بودم! اين جنايته؟ من به اون ديوار دست زدم.
بارزون: حق با توئه الکس، ولي مردم هم بايد اين حرف ها رو بشنون.
کوين: براي شما فردا روز بدتريه. ما بايد يه کاري بکنيم. ما به يه دفاعيه فوري احتياج داريم.
کولن: من يه فرزند خونده دارم که توي اين دنيا بيشتر از همه، اونو دوست دارم؛ يه دختر چهارده ساله. اونا نذاشتن من به اون زنگ بزنم. از ديشب تا حالا نذاشتن باهاش حرف بزنم.
کولن ساکت مي شود. او طوري به ميلتون نگاه مي کند که گويي از او کمک مي خواهد.
ميلتون (با اشاره به کوين): اون برنده مي شه.
کولن: من بايد چند تا تلفن بزنم. بايد قرص بخورم و سعي کنم بخوابم... خيلي خب، فردا ساعت هشت توي خونه من. ولي تنها. (مکث) ولي يادتون باشه همون جوري که حرف مي زنين، همه چيز بايد خوب پيش بره.

73.خارجي-خيابان-مقابل فروشگاه سوهو-روز
 

زني با موهاي کوتاه مشکي جلوي ويترين مغازه ايستاده است. پشت او به ماست. از داخل شيشه مي توانيم او را ببينيم. او مري آن است که موهايش را کوتاه کرده است.

74.داخلي-فروشگاه سوهر-روز
 

جکي و دايانا چند لباس را امتحان مي کنند. مري آن گوشه اي نشسته و در دستانش يک بلوز ديده مي شود.
مري آن: قيمتش سه هزار دلاره.
جکي: مي دوني بايد چي کار کني. اونو بخر. يه بار بپوش و بعد بندازش دور.
دايانا: وقتي هيچ وقت شوهرتو نمي بيني، بايد با پولش همين کار رو بکني. جکي دارد لباسي را امتحان مي کند. مري آن گوشه اي نشسته و به جکي نگاه مي کند. همه چيز طبيعي و عادي است. ناگهان احساس وحشتناکي به مري آن دست مي دهد. مري آن نگاه خود را از جکي مي گيرد و دوباره به او نگاه مي کند. جکي نيز به مري آن نگاه مي کند. ناگهان دهان جکي مثل يک افعي باز شده و دندان هايش به شکلي وحشيانه جلوه مي کند. گويي که به سوي مر آن غرش مي کند. افعي از صورت جکي پايين رفته و داخل کمر او مي شود. کمر جکي به شکل غير طبيعي به اعوجاج مي افتد. به نظر مي رسد که مار دارد درون جکي به حرکت موجي خود ادامه مي دهد. مري آن از وحشت نمي د اند چه بايد بکند. مار لباس جکي را نيز حرکت مي دهد. اکنون جکي لباس را پوشيده است و صورتش از لباس بيرون آمده است.
جکي (به مري آن): نظرت چيه؟
جکي به طرف مري آن بر مي گردد، اما در کمال تعجب مي بيند که مري آن رفته است. جکي به دايانا نگاه مي کند. دايانا نيز نمي داند مري چه وقت و کجا رفته است.

75.داخلي-شرکت حقوقي-دفتر کوين-روز
 

کوين، هيث و يکي از دستياران کوين در حال خروج از دفتر هستند.
کوين: قبل از هر چيز، مي خوام بيشتر درباره الکس کولن بدونم. همه اسناد بايد جمع بشن. مقاله هايي که درباره ش نوشتن؛ بريده جرايد، مصاحبه هاي تلويزيوني، خلاصه همه چيز.
هيث: فکر کنم بايد يه وانت بگيريم.

76.داخلي-شرکت حقوقي-راه پله-روز
 

کريستابلا از پله ها بالا مي رود. او وسط پله ها مي ايستد و لباسش را مرتب مي کند.
کريستابلا: داري چي کار مي کني؟
کوين: من... من فقط داشتم.
کريستابلا: فقط چي؟
کوين: هيچ چي.
کريستابلا: به خاطر پرونده کولن بهت تبريک مي گم.
کوين: ممنون.
کريستابلا: عجب موقعيت فوق العاده اي؛ هر چند بعيد مي دونم تبديل به يه ستاره بشي!
کوين: اگه شدم، چي؟
کريستابلا: اگه برنده بشي...
کوين: تو توصيه اي نداري؟
کريستابلا: کولن مثل يه خوک مي مونه. پشت اون ظاهر موجه، يه خوک وجود داره. پيشنهاد مي کنم تا مي توني اونو از هيئت منصفه دور نگه داري.
کوين: يادم مي مونه.
پم (صداي خارج از قاب-از داخل دفتر): کوين...
کوين بر مي گردد و مي بيند که پم در آستانه در دفترش ايستاده است.
پم: همسرتون پشت خطه. انگار خيلي پريشونه.
کريستابلا خنده اي نثار کوين مي کند. کوين به طرف دفترش مي رود.

77.داخلي-آپارتمان لومکس-روز
 

مري آن کاملاً پريشان و عصباني است. مري آن طول اتاق را قدم مي زند و دست هايش را در هوا مي چرخاند. کوين آرام روي يکي از مبل ها نشسته است.
مري آن (با فرياد): براه اهميتي نداره که اونا صدامو مي شنون. اصلاً اهميتي نداره. از اينجا حالم به هم مي خوره و از اين زن ها... خداي من! خدايا من دارم چي مي بينم؟
کوين: تو اونا رو توي فروشگاه گذاشتي و خودت اومدي بيرون؟
مري آن: آره.
کوين: ببين عزيزم! سعي کن آروم باشي. خب؟ مري بهم گوش مي کني؟ اول بايد بگم که نبايد موهاتو کوتاه مي کردي...
مري آن: تو از موهام بدت مي آد، مگه نه؟
کوين: صبر کن. موهات خيلي هم خوبن. ولي فکر مي کنم اين موضوع برات مثال يه ضربه بوده. خب طبيعيه که تو تحت فشار هستي. فشار به خاطر سازگار شدن با دوست هاي جديد، جاي جديد... و اون چيزي هم که خوردي روت اثر گذاشته.
مري آن: نه، هيچ ربطي به اون نداره. نه به خاطر اونه، نه به خاطر موهام و نه به خاطر کتي. من مي دونم تو مي خواي چي بگي...
کوين: موضوع کتي ديگه چيه؟
مري آن: خب اون دوباره حامله شده.
کوين: خب پس موضوع چيه؟
مري آن دست از راه رفتن مي کشد و مي رود گوشه اي به ديوار تکيه مي دهد. کوين نگاه دلسوزانه اي به مري آن مي اندازد.
مري آن: کوين، من ديگه نمي تونم تو رو ببينم. حالا که هم که موضوع اين پرونده فوق العاده پيش اومده، اوضاع داره بدتر مي شه. من اينجا هيچ کس رو نمي شناسم. زندگي و رفتار اين زن ها داره منو مي ترسونه. باور کن راست مي گم. دلم مي خواد مادرت بياد اينجا.
کوين: نظرت راجع به اين آپارتمان چيه؟
مري آن: اينجا هم از همه چي بدتر! تو مي ري بيرون... مي ري براي خودت چند دست کت و شلوار نو مي خري و خوشحال هستي. من بايد تو اينجا بمونم و همه وقتمو اينجا پر کنم. مي دونم که الان پولدار شديم و انگار که همه چي خيلي خوبه، ولي نيست. مثل يه امتحان مي مونه! انگار داريم يه امتحان بزرگ رو پس مي ديم! (با بغض) کوين، من تنهام!
کوين به طرف مري آن مي رود.
کوين: بايد بچه دار بشيم.
مري آن: داري منو مسخره مي کني؟
کوين: گفتم اگه تو بخواي!
مري آن: تو از موهام متنفري، مگه نه؟
کوين خود را به مري آن نزديک کرده و به او نگاه مي کند. ناگهان مي بينيم که به جاي مري آن، کريستابلا قرار دارد. کوين تعجب مي کند. دوباره نگاه مي کند و مري آن را مي بيند و جابه جايي مري آن و کريستابلا چند بار صورت مي گيرد. مري آن متوجه نگاه هاي غيرعادي کوين مي شود.
مري آن: تو کجايي؟
کوين: درست همين جا.
مري آن طوري به کوين نگاه مي کند که مي خواهد بگويد کوين در جاي ديگري حضور دارد.

78.داخلي-آپارتمان کولن-روز
 

آپارتماني است فاخر و بزرگ. تابلوهايي بزرگ به ديوارها نصب شده است. کولن وسط پذيرايي، روي مبلي نشسته است. پم و کوين روبه روي او نشسته اند و دارند يادداشت بر مي دارند. به نظر مي رسد که کولن کاملاً خسته و افسرده است.
کوين:... براي اين که لازمه همه چي معلوم بشه. متوجه هستين آقاي کولن؟ من دقيقاً بايد بدونم چه اتفاقي افتاد. شما اونجا واستادين و دارين به پايين نگاه مي کنين. يه تفنگ هم اونجا افتاده...
کولن: من نمي دونم چرا اونو از روي زمين برداشتم. اين مسئله مال قبل از اونيه که نگاهم به جسد الوسيندا بيفته... بعدش من...
کوين: براي اين که اونو بردارين، زانو زدين؟
کولن: ديروقت بود. وقتي اومد خونه، ديدم همه مردن.
کوين: دو تا اثر انگشت روي اسلحه بوده... زانوي راست... دست راست. شما بايد اين حرکت عجيب رو تکرار کنين.
کولن: خون... نمي دونم... شايد مي خواستم از خون فرار کنم.
کوين: من مي خوام اون تصوير رو ببينم. دستتون بايد از داخل و از زير در بياد. کولن دست خود را داخل جيب ژاکتش کرده و از آن تفنگي را بيرون مي آورد.
کولن: مي خواي ببيني؟ خب بفرما... (زانو مي زند) دارم بهت نشون مي دم.
کوين از اين که مي بيند کولن اسلحه اي را از جيب خود بيرون مي آورد، تعجب مي کند. کولن دوباره مي ايستد.
کولن: خوبه؟ واضحه؟ گرفتي؟
کوين: الکس، اون تفنگ مال کيه؟
کولن: مال خودمه.
کوين: تو ديوونه شدي؟ (ناباور) تو متهم به قتل سه نفري، اون وقت با کاليبر چهل و پنج اين ور و اون ور مي ري؟
کولن: تا حالا 9 بار تهديد به مرگ شدم.
کوين: همين حالا، اونو بده به من.
کولن: من بايد از خودم دفاع کنم.
کوين: اين کار وظيفه منه. وقتي پرونده بسته شد، بهت برش مي گردونم. اين کار واجبه.
کولن تفنگ را به کوين مي دهد.
کوين: خب، حالا بايد نتيجه بگيريم.
کولن: اقدام بعدي چيه؟
کوين: بايد با منشي تو حرف بزنيم.
کولن: بهش زنگ بزن.
کوين: فکر مي کني سر وقت بر گرده؟
کولن: مليسا، آدم منظميه.
کوين: ما مي ريم که با اون حرف بزنيم و تو نبايد با کسي حرف بزني. مي فهمي؟
کولن: حرفي ندارم.

79.داخلي-دفتر مرتو-روز
 

اتاقي است به شکل يک مکعب مستطيل زشت و بزرگ. نور روز از خلال پنجره هايي کثيف به داخل مي تابد. کوين تنها پشت ميزي نشسته است. روي ميز يک پاکت خاکستري بزرگ ديده مي شود. روي پاکت نوشته شده: «دايره قضايي منهتن؛ متهم: الکس کولن.» کوين به چند عکس که از صحنه جنايت گرفته شده نگاه مي کند. در عکس ها مي توانيم اجساد سه قرباني را ببينيم؛ از زاويه هاي مختلف مي شود ترس را در صورت کوين مشاهده کرد.

80.خارجي-بيرون دفتر حقوقي-عصر
 

دوربين از روي ساختمان ها پن کرده و سر آخر به طبق شصتم دفتر حقوقي مي رسيم. دوربين حرکت کرده و به پنجره اي مي رسد. اينجا دفتر کوين است. او و پاملا را مي بينيم که با زني جوان مشغول گفت و گو هستند. اين زن، مليسا پلاک نام دارد. او منشي و شاهد کولن است. ما نمي توانيم بشنويم که آنها چه مي گويند. اما به نظر مي رسد که حرف هاي مهمي بين آنها رد و بدل مي شود؛ حرف هايي درباره جنايت پيش آمده.

81.داخلي-دفتر کوين/راهرو ساختمان-شب
 

محوطه پذيرش خالي است. اغلب کارمندان رفته اند. پم، مليسا و کوين از دفتر کوين بيرون آمده و در محوطه پذيرش مي ايستند؛ گويا حرف هايي ناتمام باقي مانده است.
مليسا: پرستار بچه هم بايد بياد و شهادت بده؟
کوين: اون بايد تأييد کنه که شما چه ساعتي به خونه برگشتين.
مليسا: مي دونين چرا اين سؤال رو کردم؛ آخه اون کارت اقامت نداره. دلم نمي خواد به خاطر اين موضوع به دردسر بيفته.
کوين: خب بذارين ما اول باهاش حرف بزنيم.
پم: مليسا ديگه بايد بره. ماشين منتظره.
مليسا: آقاي کولن اونا رو نکشته. من اونو مي شناسم. آدم کله شقيه، ولي نمي تونه کسي رو بکشه.
کوين: خب به خاطر همينه که ما داريم سخت کار مي کنيم.
مليسا: ممنون.
مليسا از کوين جدا شده و به طرف پله ها مي رود. کوين رفتن او را نظاره مي کند. پم نيز با مليسا همراه مي شود. کوين سر بر مي گرداند و مي بيند که دو نفر از کارمندان شرکت جعبه هايي را در دست دارند و از راهرو گذشته و وارد هال مي شوند.

82.داخلي-هال و کتابخانه شرکت حقوقي-شب
 

کتابخانه شرکت پر از سروصداست. اينجا کاملاً شلوغ است؛ هم به خاطر آدم ها و هم به خاطر پخش و پلا بودن کاغذها و اسناد. بارزون و شش نفر ديگر، در اين وقت شب کار مي کنند. آنها دارند کاغذها را ريز ريز مي کنند، کاغذها و اسناد در هوا پخش مي خورند. بارزون به بقيه خط مي دهد.
بارزون: آره، اينم از بيمه پوشال چوب. کي داره روي اين کار مي کنه؟
کسي دست خود را بالا مي گيرد.
مرد: من دارم روش کار مي کنم.
بارزون با پوشه هاي زيادي که بغل کرده، خود را به مرد رسانده و اسناد را به او مي دهد. مرد اسناد را مي گيرد و آنها را جلوي دستگاه کاغذ خردکني مي گذارد. حالا مي بينيم که کوين در کتابخانه را باز کرده و به داخل سرک مي کشد.
بارزون: همه ش اينجاست... گوآتمالا، سودان، قبرس...
بارزون بر مي گردد و متوجه مي شود که يکي از آدم ها کارش را درست انجام نمي دهد.
بارزون: نه، مارتين، اونا دارايي هاي واگاداست. بايد ترتيب همه شو بدي. همين امشب بايد همه شو تموم کنيم. بچه ها يادتون باشه که بايد فقط روي اسناد شخصي کار کنيم.
بارزون سر بلند کرده و مي بيند که کوين وارد اتاق شده است. کوين دست به کمر، کار آنها را تماشا مي کند.
کوين: فکر مي کردم فقط منم که تا ديروقت کار مي کنم.
بارزون: پس تو هم اومدي.
بارزون از بقيه جدا شده و به طرف کوين مي رود.
بارزون: بچه ها به کارتون برسين. فعلاً وقت استراحت نداريم.
بارزون به کنار کوين مي رسد.
کوين: يه خبر خوب دارم. ما با منشي کولن صحبت کرديم. اون شاهد خيلي خوبي مي تونه باشه.
بارزون: چه خوب!
کوين: انگار تو سرت خيلي شلوغه!
بارزون: نه فقط يه کم داريم خونه تکوني مي کنيم... اگر اونا ازت سؤالي کردن، يادت باشه که منو نديدي.
کوين: کي قراره سؤال کنه؟
بارزون: ويور.
کوين: اون کيه؟
بارزون: بخش قضايي. کميسيون ويور. (به کوين خيره مي شود) تو راجع به ويور چيزي نمي دوني؟
کوين: نه متأسفانه.
بارزون: خب، اين جوري برات بهتره.
ميلتون (صداي خارج از قاب): آقاي لومکس، زود کتتو بپوش.
ميلتون از انتهاي راهرو به آنها نزديک مي شود. در دستش چند بليت دارد. با قهقهه، بليت ها را به آنها نشان داده و راهش را مي گيرد و مي رود. چند قدم مي رود و دوباره به طرف کوين بر مي گردد.
ميلتون: امشب خوش مي گذره. (دوباره بليت ها را به او نشان مي دهد.) روي جونز جونيور... مبارزه محشري مي شه.
کوين: من بايد به مري آن زنگ بزنم.
ميلتون: سر راه مي زني.
کوين نگاهي به بارزون مي اندازد و چون مشتاق رفتن است، از بارزون فاصله مي گيرد.
بارزون: پيغام منو گرفتي؟
ميلتون (بر مي گردد): آره ادي، تو خيلي خوش خط مي نويسي (مي خندد).
بارزون: بايد با هم حرف بزنيم.
ميلتون: حتماً، به زودي.
بارزون: اميدوارم.

83.داخلي-واگن مترو-شب
 

جمعيت زيادي داخل واگن نيست. مي شود گفت که واگن نيمه پر است. کوين و ميلتون نزديک يک در ايستاده اند. درست پشت سر آنها سه جوان ايستاده اند که به شدت با هم جر و بحث مي کنند. آنها به زبان اسپانيايي با هم حرف مي زنند.
کوين: خب، اين کميسيون ويور ديگه چيه؟
ميلتون:مديريت من، ريز شدن تو هر چيزي نيست. من مي بينم تو استعداد داري، پس مي گم بيا و وکالت کن. (در ميان حرف هايش، مدام توجه دارد که آن سه نفر چه مي گويند. حتي با چشمانش براي آنها شکلک در مي آورد). کي مي دونه که ادي داره چه غلطي مي کني. اون داره انگشت هاشو توي يه کيک فرو مي کنه.
ناگهان يکي از جوان ها، به ميان حرف هاي آن دو مي پرد. او عصباني است و ما از اين پس به او مي گوييم گنده. گنده خودش را به کوين و ميلتون نزديک مي کند.
گنده: چيه؟ داري به چي گوش مي دي؟ (ميلتون به حرف زدن خود ادامه مي دهد) چته؟ کري يا يه مرگت هست؟
ميلتون: نه، خوب مي تونم بشنوم چي داري مي گي؟
گنده: خوبه. پس يه چرخي بزن و به کار خودت برس.
ميلتون: نمي تونم بچرخم، آخه جا نيست.
گنده با عصبانيت دست مي کند داخل ژاکت خود و چاقويي را بيرون مي کشد.
گنده: خب بهتره بزني به چاک. بهتره پياده شي.
گنده ضامن چاقو را مي کشد. کوين وحشت مي کند. او جلوي ميلتون مي ايستد و سعي مي کند او را عقب بکشد. اما ميلتون بي اعتنا هيچ عکس العملي نشان نمي دهد.
گنده: تا گردنتو نزدم، بپر پايين.
يکي از دوستان گنده نيز سعي دارد جلوي او را بگيرد، گنده مي خواهد به ميلتون حمله کند. همهمه و سروصدا، واگن را فرا مي گيرد. مردم وحشت کرده اند؛ به خصوص زن ها.
ميلتون (به زبان اسپانيايي با گنده حرف مي زند): ميراسلا همسرته، مگه نه؟ از وقتي تو از خونه اومدي بيرون، اون رفته طبقه بالا، پيش کارلوس. الان دارن با هم حشيش مي زنن. خب حالا دارن از آشپزخونه در مي آن و مي رن همون جايي که بايد برن.
گنده از تعجب خودش را عقب مي کشد.
گنده: تو اينا رو از کجا مي دوني؟
ميلتون: خب ديگه حالا اونو غلاف کن و بذار سر جاش. برو حال کن. بپر پايين.
قطار به ايستگاه مي رسد. در باز مي شود. گنده دوباره مي خواهد به طرف ميلتون حمله ببرد، اما دوستانش او را کشان کشان به طرف در مي برند. او را از واگن پايين مي کشند. گنده بر مي گردد و به ميلتون نگاه مي کند.
ميلتون: يه قطار ديگه داره مي آد. بدو که بهش برسي. فردا صبح از من تشکر مي کني.
گنده: اگه راست گفته باشي.
ميلتون: مطمئن باش که راست گفتم.
گنده از قطار پايين مي رود. اوضاع دوباره عادي مي شود، گويي اتفاقي نيفتاده است. ميلتون با دست ميله کنارش را مي گيرد.
کوين: تو به اون چي گفتي؟
ميلتون (مي خندد): بهش گفتم اگه ما رو تنها نذارن، تو مي ري و ترتيب هر سه تا شونو مي دي. بيا بريم. اونجا يه خانمي داره بلند مي شه.
ميلتون به طرف صندلي خالي مي رود.

84.داخلي-رينگ بوکس-شب
 

اکنون داخل رينگ هستيم. دو سياهپوست تنومند با هم مبارزه مي کنند؛ روي تشکي آبي و داخل طناب هايي قرمز. حدود پنج هزار تماشاچي مشتاق و به هيجان آمده براي آنها هورا مي کشند. دو مشتزن بر سر و کول هم مي کوبند.
کوين (صداي خارج از قاب): بزنش، بزنش، بايد اين راند رو بگيري. تو مي توني.
ميلتون و کوين را مي بينيم که در رديف هاي پايين نشسته اند. هر چقدر که کوين متشنج و هيجان زده است، ميلتون آرام و خونسرد نشسته و مبارزه را تماشا مي کند.
ميلتون: روي از پيسش بر مي آد. نگاه کن.
روي رينگ، روي جونيور، رقيب خود را به طرف طناب ها کشانده است. جونيور او را تحت فشار قرار داده است. به نظر مي رسد که رقيب ديگر خسته شده است. ناگهان کوين با حرارت از جاي خود بر مي خيزد. ميلتون از اين که مي بيند کوين به هيجان آمده، خوشحال است. زنگ پايان رينگ به صدا در مي آيد. ميلتون و کوين از روي صندلي هاي خود بر مي خيزند. مردي سياهپوست با موهاي سفيد به کنار آنها مي آيد. اين مرد دون کينگ نام دارد. ميلتون بر مي گردد و دون کينگ را مي بيند. آن دو همديگر را بغل مي کنند.
ميلتون: ببين کي اينجاست.
دون کينگ: خوشحالم که اومدي.
ميلتون دست مي اندازد به دور شانه کوين و او را به طرف دون کينگ مي کشاند.
ميلتون: بيا با سنگين وزن جديد من آشنا شو... کوين لومکس.
دون و کوين با هم دست مي دهند.
کوين: خوبم.

85.داخلي-يک رستوران اسپانيايي-شب
 

موسيقي فلامينکو با صداي بلند شنيده مي شود. ميلتون سر يک ميز بزرگ نشسته است. چند زن او را دوره کرده اند. روي ميز پر از غذاست. خواننده به زبان اسپانيايي مي خواند. همه شاد و خوشحالند.

86.داخلي-کناردر آشپزخانه-شب
 

کنار در آشپزخانه يک دستگاه تلفن ديواري قراردارد. کوين با تلفن حرف مي زند. پيشخدمت در آشپزخانه را باز کرده و با يک سيني خارج مي شود.
کوين: معلومه چي داري مي گي؟ اون رئيس منه ( مکث) مري تو ديگه واقعاً داري حال منو بد مي کني (مکث) آره، دارم سيگار مي کشم. مي خواي بهت دروغ بگم؟ يک سيگار بعد از نه ماه ...(مکث) آره دقيقاً هموني که شنيدي. برو بخواب. من ديگه حرفي ندارم (مکث) بهت که گفته بودم، اون هيچ وقت نمي خوابه (مکث) مري... صبر کن ... اونا دارن خرج زندگي ما رو مي دن. پول غذا و گرماي خونه. تو مي دوني اجاره اون آپارتماني که توش زندگي مي کنيم، چقدره؟ (مکث) خب منم دارم اونجا زندگي مي کنم.
مري آن تلفن را قطع کرده است. کوين محکم گوشي را مي گذارد. او به سيگار خود نگاه مي کند. آن را روي ميز مي اندازد و سيگار را له مي کند. بعد زني را در اتاقي آن طرف تر مي بيند. کوين نگاه از آن زن بر مي دارد و بعد سرش را بالا مي گيرد و به زن نگاه مي کند. حالا آن زن کريستابلاست.

87.داخلي-رستوران اسپانيايي-سرميز-شب
 

کوين به سر ميز بر مي گردد و روي صندلي مي نشيند.
ميلتون: بچه ها بياين با کوين لومکس آشنا بشين. (به کوين) اون که کنارت نشسته، بابزه. از جورجيا اومده. اون يکي تيفانيه.
کوين (به تيفاني که سياهپوست است): شما مال کجا هستين؟
ميلتون: نه، بذار من بگم. اون از ميشيگان اومده.
تيفاني با تعجب به طرف ميلتون بر مي گردد.
تيفاني: خداي من، شما اين چيزا رو از کجا مي دونين؟ (به بقيه) اون از کجا مي دونه.
ميلتون قهقهه سر داده و سيگار مي کشد.

88.داخلي-آپارتمان لومکس-نيمه شب
 

هال تاريکي است. مري آن روي يک صندلي به خواب رفته است. ناگهان با نسيمي پنجره تراس باز مي شود. مري آن از خواب بر مي خيزد. آشفته و پريشان است. از روي صندلي بر مي خيزد.
مري آن: کوين؟
نگاهي به اطراف هال مي اندازد. هيچ کس به جز او آنجا نيست. همه جا ساکت است. او صداي يک بچه را مي شنود. مري آن به طرف راهرو مي رود.
مري آن: عزيزم؟
مري آن با صداي خودش از خواب بر مي خيزد. مري آن خودش را مي بيند که به طرف راهرو مي رود.

89.داخلي-راهرو-شب
 

مري آن پاورچين از داخل راهروي تاريک مي گذرد. معلوم است که وحشت کرده. او کنار آشپزخانه مي ايستد و به سرعت وارد آن شده و با چاقويي در دست از آن خارج مي شود. آرام آرام قدم بر مي دارد. چاقو را به حالت دفاع بالا گرفته است.
مري آن: کي اونجاست؟
مري آن پيش مي رود.
مري آن: من چاقو دستمه.
مري آن آژير خطر را به صدا در مي آورد. حالا به در دستشويي رسيده است. در دستشويي را باز مي کند. چراغ دستشويي روشن است. به داخل آنجا نگاه مي کند، کسي در دستشويي نيست. در دستشويي را مي بندد و به انتهاي راهرو نگاه مي کند. دوباره راه مي افتد و به يک اتاق مي رسد.

90.داخلي-اتاق-شب
 

اتاق تاريک است. مري آن آرام وارد اتاق مي شود و بعد به سرعت چراغ را روشن مي کند. وسط اتاق کودکي نشسته است. مري آن از ديدن کودک تعجب مي کند. چاقو را به کناري پرت مي کند. حالا از ديدن کودک احساس خوبي دارد. آرام به او نزديک مي شود.
مري آن: عزيزم، تو اينجا چي کار مي کني؟
مري آن زانو مي زند و کنار کودک مي نشيند.
مري آن: تو حالت خوبه... آره؟ مامانت کجاست؟
کودک بر مي گردد و به او نگاه مي کند. کودک حالا به او لبخند مي زند.
مري آن: تو مامان نداري؟ اينجا داشتي چي کار مي کردي؟ مي آي با من بازي کني؟
کودک دستش را به طرف او مي گيرد. چيزي که در دست اوست، وحشتناک است. در دست او مقداري امعاء و احشاء خونين يک انسان ديده مي شود. خون از دست کودک مي چکد. مري آن با ديدن چيزي که در دست اوست، وحشت کرده و خود را عقب مي کشد. او محکم به ديوار مي خورد. مري آن به کودک خيره مي شود. کودک مي خواهد امعاء و احشاء را به مري آن بدهد. مري آن نگاه از کودک مي گيرد و به بدن خود نگاه مي کند. او مي بيند که لباسش آغشته به خون شده است. مري آن جيغ مي کشد و از اتاق بيرون مي رود.

91.خارجي-فضاي بيرون شهر-نيمه شب
 

صدايي هولناک شنيده مي شود. شب به طور ناگهاني تبديل به روز مي شود.

92.داخلي-آپارتمان هيث-روز
 

مري آن روي تخت خوابيده است. او به خوابي عميق رفته است. جکي، هيث و کوين بالاي سر او هستند.
جکي: بهش دو تا آمپول زدم. کم کم حالش خوب مي شه.
کوين (با احساس گناه): ميلتون منو گير انداخت.
هيث: آروم باش. ما اينجا هستيم.
جکي: شما برين. من هستم. بايد بخوابه. حداقل تا پنج يا شش ساعت ديگه حالش کاملاً خوبه.

93.خارجي-ساختمان شرکت حقوقي-روز
 

پاملا و سه زن ديگر کنار ساختمان ايستاده اند. کوين به کنار آنها مي آيد.
پم: اون منو قال گذاشت.
کوين: ما بايد کولن رو پيدا کنيم.

94.خارجي-خيابان-روز
 

کوين از پم جدا شده و وارد خيابان مي شود. او منتظر تاکسي است. به سرعت يک تاکسي کنار پاي او مي ايستد. در تاکسي باز مي شود. کوين به داخل سرک مي کشد و کريستابلا را داخل تاکسي مي بيند.
کريستابلا: بيا بالا.
کوين سوار تاکسي مي شود. تاکسي به حرکت در مي آيد.
کريستابلا: شنيدم که ميلتون بالاخره تو رو هم خراب کرد.

95.داخلي-آپارتمان لومکس-روز
 

کوين روي مبل هاي داخل هال نشسته و لباس مري آن را در دست دارد. مري رو به روي او نشسته است. مري آن بي قرار و آشفته است و مدام سرش را جلو و عقب مي برد. کوين لباس را به مري آن نشان مي دهد.
کوين: ببين عزيزم، اصلاً يه قطره خون هم وجود نداره. اون يه خواب بوده؛ يه خواب.
کوين لباس را روي مبل مي اندازد.
مري آن (با بغض و گريه): نه خواب نبود. واقعيت داشت.
کوين: خب باشه، مي رم که اونو بشورم. خب؟
مري آن: نه، مي دونم مي خواي چي کار کني. تو مي خواي منو ترک کني.
کوين مي آيد و کنار مري آن مي نشيند. مري به سرعت از جاي خود بلند شده و کوين را پس مي زند.
مري آن: نه، از من دور شو!
کوين مستأصل، به علامت تسليم دستانش را بالا مي گيرد. بعد ناراحت از جاي خود بلند مي شود. مري آن به گوشه اي پناه مي برد.
کوين: من ديگه دارم گيج مي شم. مي دوني چرا؟ تو الان چته؟
مري آن با دست خود چند بار به ديوار مي کوبد.
مري آن: تو رنگ سبز رو دوست داشتي؟ دوست داشتي، مگه نه؟ ما بايد اين ديوار رو دوباره سبز کنيم.
کوين: من بايد به دکتر زنگ بزنم. مي رم برات کمک بيارم.
مري آن: کوين اونا رحم منو برداشتن.
کوين: چي داري مي گي؟
مري آن (فرياد مي زند): اونا رحم منو در آوردن. بهت که گفتم. اين کار رو همين جا کردن.
کوين: مري آن، اون فقط يه کابوس بوده. هيچ اتفاقي براي تو نيفتاده.
مري آن: خواهر من هفت تا بچه داره. مادر من وقتي چهل و پنج سالش بود، درک رو به دنيا آورد.
کوين به طرف مري آن مي آيد و صورت او را در دستان خود مي گيرد.
کوين: عزيز من، تو داري درباره چي حرف مي زني؟
مري آن (با گريه): کوين من نمي تونم بچه دار بشم.
کوين: چي؟ کي اين حرفو بهت زده؟
مري آن: دکتر. ديروز رفته بودم دکتر. «ناباروري رحم».
کوين: مسخره ست.
مري آن ناگهان دستش را بالا مي آورد و از کوين مي خواهد ساکت باشد. او گوش به صداهايي مي سپرد.
مري آن: خداي من... مي شنوي؟ (گوش تيز مي کند) گوش کن. مي شنوي؟
کوين: نه.
مري آن: تو مي خواي منو ترک کني، مگه نه؟ من تو رو مي شناسم.
صداي زنگ تلفن شنيده مي شود. کوين به طرف تلفن بر مي گردد.
مري آن: نه کوين. اونا هيولان. من اونا رو توي خوابم ديدم.
کوين: عزيزم، من بايد به اون جواب بدم.
کوين مي خواهد به طرف تلفن برود، اما مري آن مانع مي شود.
مري آن: نه، تو بايد جواب بدم. همه چي درست مي شه.
کوين از مري آن جدا شده و با تلفن حرف مي زند.
کوين: اه... کثافتا! مي دونستم اونا با همکاري نمي کنن. بايد اون پاکت رو پيدا کنين. مهم نيست. کولن رو پيدا کن.

96.خارجي-خياباني در نيويورک-روز
 

ليموزيني کنار يک ساختمان نماسنگ توقف کرده است. کوين داخل پياده رو و کنار ليموزين ايستاده و سيگار مي کشد. او منتظر است. در هوا دانه هاي برف شناورند. در ساختمان باز شده و کولن با عجله بيرون آمده و رو به روي کوين مي ايستد.
کولن: براي ديدن دختر خونده م، فقط يه ساعت در هفته فرصت دارم؛ تازه اونم جلوي چند تا مدد کار اجتماعي. الان وقتش بود. اميدوارم علت موجهي براي بيرون کشيدن من داشته باشي.
کوين: همسرت... روزي که کشته شد، با يه دوست ناهار خورده. اون دوست به من گفت و من براي تو مي گم: «الکس داره خيانت مي کنه و من مي تونم ثابت کنم.»
کولن: دروغه. اصلاً اين طوري نيست.
کوين:به من جواب درست بده... سند ازدواج شما رو من ديدم. اون پولدار مي شد، مگه نه؟ خب اين مي تونه انگيزه خوبي باشه. ديگه چي هست که من بايد بدونم؟
کولن: مليسا، منشي ام.
کوين: توي همون شب مورد نظر؟
کولن: من داشتم اون تفنگ رو از دست مليسا در مي آوردم که زنم تير خورد.
کوين: من دوباره بايد با مليسا حرف بزنم.
کولن: فراموشش کن. ما نمي خوايم اون داستان رو تعريف کنيم.
کوين: هيئت منصفه دنبال واقعيته. لعنت به اين حس مسئوليت پذيري تو. کولن بر مي گردد. در ساختمان دوباره باز مي شود. الساندرا، دختر خوانده کولن همراه با يک زن مسن از ساختمان خارج مي شود. کولن به طرف آنها مي رود. دختر ناراحت و گريان است. مددکار به او کمک مي کند تا الساندرا سوار ليموزين شود.
کولن: الساندرا، صبر کن.
کوين: الکس.
کولن: ديگه نه... خانوم اسکيلار، لطفاً صبر کنين.
اسکيلار: آقاي کولن، وقت تموم شد.
کولن: اين منصفانه نيست. من فقط پونزده دقيقه پيش اون بودم.
اسکيلار: شما بايد تا هفته آينده صبر کنين.
اساندرا و خانم اسکيلار سوار ماشين مي شوند.
کولن: عزيزم هفته بعد مي بينمت.

97.خارجي-ساختمان لومکس-پياده رو-شب
 

ماشين کنار ساختمان توقف مي کند. چند خبرنگار و عکاس در پياده رو به انتظار آنها ايستاده اند. مري آن، کوين و خانم لومکس از ماشين پياده مي شوند. آنها از شام برگشته اند. خبرنگاران و عکاسان به سوي آنها هجوم مي آورند.
پاپاراتزي: کوين مي شه يه چند تا عکس گرفت؟
خبرنگار: کوين نظرت راجع به بزرگ ترين دادگاه مربوط به قتل در نيويورک چيه؟ تو واقعاً فکر مي کني که کولن بي گناهه؟
مري آن، کوين و خانم لومکس داخل پياده رو راه مي روند. آنها به طرف ساختمان مي روند.
خانم لومکس: اينجا چه اتفاقي افتاده؟
مري آن: از وقتي کوين اين پرونده رو دست گرفته، عکسش هميشه توي روزنامه ها بوده.
خانم لومکس بر مي گردد و مي بيند که کوين روبه روي دوربين آنها ايستاده است.
خانم لومکس: اون هميشه دوست داشت دماغشو به دوربين بچسبونه.
فيني، دربان ساختمان به طرف پاپاراتزي ها مي رود و آنها را دور مي کند.
مري آن، کوين و خانم لومکس وارد ساختمان مي شوند.

98.داخلي-لابي ساختمان-شب
 

فيني هم وارد ساختمان مي شود.
فيني: آقاي لومکس متأسفم که براتون مشکل پيش اومد.
کوين: مهم نيست.
فيني: خانم لومکس، شما حالتون خوبه؟ شام خوبي داشتين؟
خانم لومکس: عالي بود. (بسته اي را به طرف او مي گيرد). شما گرسنه نيستين؟
فيني: نه ممنون.
خانم لومکس و کوين از فيني جدا شده و به طرف پله ها مي روند.
کوين: مادر به شهر بابل خوش اومدين.
ميلتون (صداي خارج از قاب): به به...
ميلتون جلوي آسانسور ايستاده و منتظر است. کريستابلا و زني آسيايي همراه او هستند.
ميلتون: داشتم به بچه ها درباره داستان مويز مي گفتم.
کوين: واقعاً.
ميلتون:ايشون بايد مادرت باشه.
کوين: بله، مادر! آقاي...
ميلتون: جان ميلتون. خوشحالم که مي بينمتون.
خانم لومکس از ديدن ميلتون جا مي خورد. به نظر مي رسد که ملاقات با ميلتون احساس بدي را در او به وجود آورده است. ميلتون نيز با احساس عجيبي به او نگاه مي کند.
خانم لومکس: آليس لومکس. حالتون چطوره؟
خانم لومکس از ميلتون فاصله مي گيرد. او مي رود کنار مري آن مي ايستد.
ميلتون: مري آن فکر مي کنم قبلا کريستابلا رو ديدي. اين ژيزله، تازه از پاريس اومده.
سلام و احوال پرسي سردي بين آنها صورت مي گيرد. آسانسور مي رسد و در آن باز مي شود.

99.داخلي-آسانسور-شب
 

همگي وارد آسانسور مي شوند. جاي کمي است و آنها نمي توانند به راحتي تکان بخورند.
ميلتون دکمه اي را فشار مي دهد.
ميلتون: شماره سه براي شما و...
ميلتون داخل يک شيار، کليدي مي اندازد.
ميلتون:... اينم براي آپارتمان من.
چند لحظه همه ساکت مي شوند و فقط به يکديگر نگاه مي کنند.
ميلتون (به خانم لومکس): اولين بارتون نيست که اومدين نيويورک، مگه نه؟
خانم لومکس حرفي نمي زند و فقط به ميلتون نگاه مي کند.
کوين: چرا، اولين باره.
ژيزل چيزي به زبان فرانسه مي گويد.
ميلتون: اون باور نمي کنه که شما مادر کوين باشين. خانم لومکس شما با بزرگ کردن کوين، کار خيلي بزرگي کردين. مطمئنم که آسون نبوده.
خانم لومکس: نه.
خانم لومکس و ميلتون هر دو به هم خيره مي شوند. آسانسور مي ايستد و در آن باز مي شود.
کوين: مادر رسيديم.
خانم لومکس: شب بخير.
مري آن: خوشحال شدم که ديدمتون.
کريستابلا: شب خوبي داشته باشين.
خانم لومکس، کوين و مري آن از آسانسور خارج مي شوند.
ميلتون: کوين يه دقيقه صبر کن. (جلوي بسته شدن در را مي گيرد) پرونده کولن چطور پيش مي ره؟ همه چي رو غلتکه؟
کوين وسط راهرو مي ايستد. در پس زميننه مي بينيم که مري آن در آپارتمانشان را باز کرده و در آستانه در ايستاده است. خانم لومکس نيز کنار اوست.
کوين: بحث مفصلي مي خواد.
ميلتون: خب چرا نمي آي بالا تا درباره اش حرف بزنيم؟
کوين: الان؟
کوين به مري آن نگاه مي کند. مري آن با نگاه به او مي گويد که نبايد برود.
کوين: فردا راجع بهش حرف مي زنيم.
ميلتون: مطمئني؟
کوين: آره.
کوين به طرف آپارتمان خود مي رود. آنجا مري آن هنوز منتظر اوست. هر دو وارد آپارتمان مي شوند.

100.داخلي-آشپزخانه آپارتمان-شب (يک دقيقه بعد)
 

خانم لومکس بدون اين که مداخله کند، فقط به جرو بحث کوين و مري آن گوش مي دهد.
مري آن: پس وقتي تا ديروقت داري کار مي کني، از اين جور کارها مي کني؟
کوين: داري از چي حرف مي زني؟
مري آن: خودت دقيقاً مي دوني از چي حرف مي زنم.
کوين: مسخره ست.
مري آن: من مي رم بخوابم. (به طرف اتاق مي رود) شب بخير آليس.
خانم لومکس: شب بخير.
مري آن از آشپزخانه بيرون مي رود. خانم لومکس قهوه دم مي کند.
خانم لومکس: براش نگرانم. تو نبايد با اون دعوا کني.
کوين: دعوا نيست مادر. ازدواج همينه ديگه. اين موضوع توي حوزه تخصص شما نيست.
خانم لومکس: تو اينجا خوشبختي؟
کوين: دارين شوخي مي کنين، مگه نه؟ من خوشبختم؟ تقريباً دارم بيچاره مي شم. فکر مي کنم بايد برام دعا کنين، چون من مردم و به بهشت رفتم. من خوشبختم؟
خانم لومکس: تو هميشه يه جوري فرار مي کني.
کوين: من اين هفته خيلي سرم شلوغه، شايد شنبه يه کم وقت داشته باشم.
خانم لومکس: نگران نباش... کوين من تو رو بيشتر از همه دنيا دوست دارم. اينو که مي دوني؟ مگه نه؟
کوين: مادر خب منم شما رو خيلي دوست دارم.

101.خارجي-نمايي خارجي از ساختمان-شب
 

شب با صدايي هولناک و به طور ناگهاني تبديل به روز مي شود.

102.داخلي-آپارتمان لومکس-جلوي در/هال- روز
 

چند روزنامه جلوي در افتاده است. کوين در حالي که يک ليوان در دست دارد، مي نشيند و روزنامه را بر مي دارد و فوراً تيتر روزنامه اي را مي خواند. او از خواندن تيتر روزنامه عصباني مي شود. تيتر روزنامه مربوط به افشاء سند ازدواج کولن است. کوين محکم در را مي بندد و وارد هال مي شود.
کوين لباس کار به تن دارد. خودش را آماده بيرون رفتن کرده است. در يکي از اتاق ها باز مي شود. خانم لومکس با ساک از راهرو مي گذرد و وارد هال مي شود. لباس بيرون به تن دارد و پيداست که مي خواهد آنها را ترک کند.
کوين: مادر داري چي کار مي کني؟
خانم لومکس: کوين بايد برم خونه.
کوين: چي داري مي گي؟
خانم لومکس: اينجا احساس خوبي ندارم.
کوين: شما که تازه اومدين (به ساعتش نگاه مي کند) داره ديرم مي شه. بعداً درباره اش حرف مي زنيم.
خانم لومکس: کوين من بايد برم. دلم براي کليسام تنگ شده.
کوين: مادر اينجا نيويورکه. بيشتر از بيست هزار تا کليسا داره. خب برو يکي از اونا.
کوين از داخل کمد، پالتوي خود را در آورده و آن را مي پوشد. بعد کيفش را به دست مي گيرد و به طرف در آپارتمان مي رود.
خانم لومکس: تو بايد با مري آن بهتر از اين رفتار کني. اون حالش خوب نيست. اينجا، جاي خوبي براي اون نيست.
کوين دوباره به طرف مادر خود بر مي گردد.
کوين: خب شما همين جا بمون و از او مراقبت کن. البته اگه خيلي نگران هستين. به من کمک کنين!
خانم لومکس: اگه تو اجازه بدي، اونو مي برم خونه خودش.
کوين: اينجا خونه اونه. متوجه مي شين؟ ما اينجا زندگي مي کنيم و ديگه هم به گينزل ويل بر نمي گرديم. واقعاً باور نکردنيه!
خانم لومکس: «راه وسيع و پهن است و وسوسه، تو را از راه منحرف مي کند.»
کوين: گوش کردن به آيه هاي کتاب مقدس مال قبل ترها بود. من بايد برم سر کار. شما هر کاري مي خواين بکنين.
کوين در آپارتمان را باز کرده و از آن خارج مي شود.

103.داخلي-دادگاه فدرال-راهرو-روز
 

کوين در راهرو قدم مي زند. يک خبرنگار جلوي او را مي گيرد.
خبرنگار: کوين. من نانسي آزبورن هستم؛ از مترو نيوز. حالت چطوره؟
کوين: سرم خيلي شلوغه.
خبرنگار: ما شنيديم که الکساندر کولن قصد داره با يه هواپيماي خصوصي از کشور خارج بشه.
کوين: آقاي کولن بي گناهه. اون هيچ جايي نمي ره. اون با يه وثيقه دو ميليون دلاري آزاد شده و منتظره تا روز دادگاهش برسه.
خبرنگار: کوين حقيقت پيش کيه؟
کوين: من بايد برم به يه جلسه برسم. به دفترم زنگ بزنين.

104.خارجي-ميدان فولي-روز
 

ميلتون و کوين در خيابان قدم مي زنند. کوين با تلفن همراه صحبت مي کند.
کوين: بله...براي خواب. اون مي تونه در طول روز بخوابه؟ (مکث) نه اون اصلاً تحرک نداره. (مکث) بله، خيلي ممنون. (تلفن را قطع مي کند-به ميلتون) اون فقط فکر مي کنه، ولي يقين نداره. اون فکر مي کنه، مي تونه يه جور عدم تعادل هورموني باشه.
ميلتون: من مي خوام اين پرونده رو ازت بگيرم.
کوين: چي؟
ميلتون: مي خوام اين پرونده رو ازت بگيرم.
کوين: اين پرونده رو؟ پرونده کولن رو؟ (ناباورانه ) جان من امروز با هيئت منصفه حرف زدم.
ميلتون: تو زنتو دوست داري؟
کوين: معلومه که دارم.
ميلتون:کوين اون مريضه. اينو همه مي فهمن. منم مي فهمم.
کوين: (گيج): پس کولن چي؟
ميلتون: يه نفر ديگه رو پيدا مي کنيم. تو هم به ما مشاور مي دي. زندگي کن و يه روز ديگه بجنگ.
کوين: من هيئت منصفه خوبي رو جمع و جور کردم.
ميلتون: نااميد کننده ست. بايد بپذيري. يه وقت ديگه مي توني از اونا استفاده کني.
کوين مي ايستد. از شنيدن حرف هاي ميلتون گيج شده است. ميلتون به راه رفتن خود ادامه مي دهد. کوين به دنبال او مي افتد و جلوي ميلتون مي ايستد.
کوين: صبر کن، ما بايد حرف بزنيم.
ميلتون: چه حرفي؟ اون زنته. اون خيلي مريضه. اون بايد اولويت اول تو باشه. (مکث) چيه؟ مي خواي بگي امکان نداره فکر اين پرونده رو از ذهنيت بيرون کني؟
کوين: مي دوني چي منو مي ترسونه؟ اين که از اين پرونده بيرون گذاشته بشم. مري آن بهتر مي شه و اون وقت من از اون متنفر مي شم. ولي من دلم نمي خواد از دست اون عصباني بشم. من مي تونم برنده اين پرونده باشم. بذار اين پرونده تموم بشه، اون وقت من همه انرژيمو براي مري آن مي ذارم.
ميلتون: حدس مي زنم بهش خيلي فکر کردي. باشه من حرفي ندارم. خب بگو ببينم، منشي کولن پذيرفت که با اون ارتباط داشته.
کوين: پذيرفت، ولي نمي خواد اونو توي دادگاه بگه.
ميلتون: بايد متقاعدش کني.

105.داخلي-دادگاه کولن-روز
 

همه سر جاي خود نشسته اند. قاضي آرماندپو دادگاه را اداره مي کند. کولن در کنار پم و کوين نشسته است. هيئت منصفه به حرف هاي دادستان گوش مي دهند. فرانک برويگو، دادستان، روبه روي هيئت منصفه ايستاده و با حرارت نطق مي کند.
برويگو:...مي بينين که همه شواهد حاضر و آماده ست. شما وقتي اين تکه ها رو کنارهم مي چينين، معما حل مي شده. معلوم مي شه الکساندر کولن گناهکاره. اون در شرارت کامل، سه نفر رو به قتل رسونده. ممنون.
دادگاه را کاملاً سکوت فرا مي گيرد. به نظر مي رسد که هيئت منصفه با حرف هاي دادستان موافق هستند.
قاضي پور: آقاي لومکس... (با ساعت خود نگاه مي کند.) مي تونيم براي ناهار دادگاه رو تعطيل کنيم. شما شروع مي کنين يا بعداً حرف مي زنين؟
کوين: اگه حق انتخاب داشته باشم، ادامه مي دم.
قاضي پور: پس ادامه بدين. البته حرف هاي من به اندازه حرف هاي آقاي برويگو نيست.
کوين از جاي خود برخاسته و دگمه هاي کتش را مي بندد. او به وسط صحن دادگاه مي آيد.
کوين: خانم ها و آقايون، اعضاي محترم هيئت منصفه. من مي دونم که همه امروز صبح رو به حرف هاي آقاي برويگو گوش دادين و مي دونم که الان گرسنه هستين. آقاي برويگو درباره شواهد حرف زدن. ولي از يه چيزي غافل بودن و اون اين که اين پرونده واقعاً درباره چيه. ايشون مهم ترين مسئله رو فراموش کردن. الکس کولن وقتي اين قاتل ها اتفاق افتاده، يه جاي ديگه بوده. خب، درسته که کولن کارهايي کرده که مورد پسند هيچ کس نيست. منم کارهاي اونو نمي پسندم. اون براي هر سه تا همسرش، شوهر واقعاً وحشتناکي بوده. اون يه فرد مخرب براي زندگي فرزند خونده هاشه.
کولن سر جاي خود جابه جا مي شود. تعجب کرده که کوين چه مي گويد. او در گوشي با پم حرف مي زند. پم او را متقاعد مي کند که بهتر است ساکت باشد.
کوين: کولن سر مردم اين شهر، همکاراش و کارمندهاش کلاه گذاشته. اون تا به حال مجبور شده صدها هزار دلار جريمه بده. من از اين کارها خوشم نمي آد. انتظار ندارم که شما هم خوشتون بياد. اما توي اين دادگاه شما بايد به يه چيزهاي ديگه هم توجه داشته باشين. ما اينجا حرف از مسائل خانوادگي و اجتماعي نمي زنيم. اينجا مسئله بر سر قتل سه نفره که الکس کولن هيچ کدوم از اونا را نکشته. من دلم مي خواد شما به يه چيز فکر کنين. فقط به يه چيز. آيا همين مرد دوست نداشتني اون قدر دليل داشته که بخواد سه نفر رو بکشه؟ شما بايد اين سؤال رو از خودتون بپرسين. (مکث) از ناهارتون لذت ببرين. دوباره با هم حرف مي زنيم.

106.داخلي-دادگاه-اتاقي کوچک-روز
 

کوين محکم به ديوار اتاق مي خورد. کسي که او را به طرف ديوار هل داده، کسي نيست مگر کولن. او کاملاً عصباني به نظر مي آيد.
کولن: اين دري وري ها چي بود که گفتي؟ مگه ديوونه شدي؟ (خشمگين) تو داري اونا رو از من متنفر مي کني!
کوين دست هاي کولن را از روي خود برداشته و او را به عقب هل مي دهد.
کوين: خب حالا تو گوش کن ببين چي مي گم. درست و حسابي گوش کن. من دارم زور مي زنم تا مطمئن بشم که اونا از تو متنفرن. براي اين که وقتي اونا متقاعد بشن که تو با مليسا بودي، پس ديگه نمي تونستي توي خونه زنتو کشته باشي.
کولن مکث مي کند. تازه فهميده که قضيه از چه قرار است.
کولن: خب چرا اينو قبلاً بهم نگفتي؟
کوين: هر چيزي سر جاش!
کولن تحسين آميز به کوين نگاه مي کند.
کوين: فهميدي؟
کوين از اتاق خارج مي شود و کولن به دنبال او مي رود.

107.داخلي-دادگاه کولن-روز
 

يک کارشناس امور قضايي وسط صحن دادگاه ايستاده است. نموداري در کنار او ديده مي شود. نمودار، تصاوير بزرگ شده آثار انگشت است.
کوين: اجازه بدين که اين طور بگم؛ آيا شما مي تونين از روي نمونه خون تشخيص بدين که اون شخص مرده يا زنده ست؟
کارشناس: در مورد مرده ها، البته که نه.
کوين: خب در محل جنايت دو نوع اثر انگشت وجود داشته.
کارشناس: درسته.
کوين: پس شما به طور قاطع نمي تونين بگين که وقتي الکساندر کولن دستشو روي ديوار گذاشته، قرباني ها در چه شرايطي بودن.

108.خارجي-يک مغازه بقالي-عصر
 

کوين با يک پاکت خريد از بقالي بيرون مي آيد. ادي بارزون در حالي که لباس ورزشي به تن دارد و در حال دويدن است، از آن سوي خيابان به طرف کوين مي آيد.
کوين: ادي...
بارزون: ديدمت که داري مي ري.
کوين: چه خبر شده؟
بارزون (به سردي): بهت تبريک مي گم.
آنها با هم حرکت کرده و در پياده رو پيش مي روند.
کوين: هنوز که تموم نشده.
بارزون: نه منظورم دادگاه نيست.
کوين: پس از چي حرف مي زني؟
بارزون (با عصبانيت): تو چطوري اسمتو وارد جدول سازماني شرکت کردي؟
کوين: چي؟
حالا هر دو مي ايستند؛ روبه روي هم. کوين گيج شده و بارزون احساس انزجار دارد.
بارزون: اين جوري به نظر نمي رسه که تو چند ساله داري توي شرکت کار مي کني. حالا تو ديگه يکي از شرکا هستي. کي اين اتفاق افتاد؟ من هنوز مدير برنامه ريزي اين شرکت هستم. تو مي خواي شغل منو ازم بگيري؟ خيلي خب، بگير. اگه يه بار ديگه بخواي منو دوده کني، اون کاغذهاي مربوط به تو رو بر مي دارم و توي حلقت فرو مي کنم.
کوين: من نمي دونم تو داري از چي حرف مي زني، ولي مي دونم که دلم نمي خواد با اين لحن باهام حرف بزني.
بارزون: کثافت!
کوين: تو با اون اسناد مشکل داشتي، منم پيشنهاد کردم موقع شب اونا رو ريز ريز کن.
بارزون: فکر مي کني اون قدر حرفه اي شدي که بتوني اين شرکت رو اداره کني؟ به ميلتون بگو دفعه بعد که ويور زنگ بزنه، شايد گوشي رو بردارم.
بارزون از کوين جدا شده و در پياده رو به ديدن ادامه مي دهد. کوين رفتن او را نظاره مي کند.

109.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

ميلتون روي مبل نشسته و کوين وسط آپارتمان ايستاده و کمي متشنج است. روي صندلي پاکت خريد کوين به چشم مي خورد. معلوم است که بعد از حرف هاي بارزون، به سرعت خودش را به ميلتون رسانده است.
ميلتون: مست بود؟
کوين: شک دارم. داشت مي دوييد. اون واقعاً چي داشت مي گفت.
کوين مي رود و رو به روي ميلتون مي نشيند. ميلتون مثل هميشه در کمال بي خيالي حرف مي زند.
ميلتون: انگار ادي دوباره خودشو انداخته توي دردسر. اون مي خواد که من اونجا نجات بدم، ولي اين بار ديگه نمي تونم. فقط اين بار.
کوين: چرا اون فکر مي کنه، من مي خوام کارشو از دستش در بيارم؟
ميلتون: تو تا حالا به افسردگي ناشي از اختلال رواني مبتلا شدي؟
کوين: خب به طور مستقيم نه.
ميلتون: خب حالا مي شي.
ميلتون به طرف ميز بزرگي مي رود که روي آن يک دستگاه تلفن قرار دارد. اين ميز رو به روي تابلوي مرمرين نقشه برجسته است. ميلتون دگمه اي را روي دستگاه تلفن فشار مي دهد.
ميلتون: منم (مکث) ادي بارزون رو برام بگيرين. همين الان. احتمالا رفته بيرون. هر جورشده پيداش کنين. خيلي فوريه. (تلفن را قطع مي کند) يه جوري نگاه مي کني بدت نمي آد يه چيزي بخوري.
کوين: آره.

110.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

از شاخه هاي درختان پايين مي آييم و به ادي بارزون مي رسيم. ادي بارزون در کنار يک تور سيمي که دور تا دور محوطه دويدن افراد کشيده، با همان لباس هاي ورزشي مي دود. صداي ميلتون روي اين تصاوير شنيده مي شود.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ادي بارزون... ادي بارزون... من از اون در جريان دو تا طلاق حمايت کردم. از اعتياد به کوکايين ترکش دادم. سر موضوع حامله کردن يه زن نجاتش دادم... واقعاً که چه موجودي!

111.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

ميلتون يک ليوان نوشيدني به کوين مي دهد.
ميلتون: اون يکي از بنده هاي خاص خداست.

112.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

از نمايي دور، بارزون را مي بينيم که در حال دويدن است.
ميلتون (صداي خارج از قاب): کوين من بهش هشداردادم. هر قدمي که بر مي داشت، من بهش هشدار مي دادم. وقتي اون مشغول اين بازي بود، من داشتم از دور بهش نگاه مي کردم. اون زياد بالا و پايين مي پريد...
از رو به رو مي بينيم که بارزون کنار تور سيمي مي دود. حالا به او نزديک شده ايم. ناگهان بارزون نگاهش به سه نفر مي افتد که کمي آن سو در حال دويدن هستند.
ميلتون(صداي خارج از قاب): ... مثل يه اسباب بازي معلق در باد... اون طماع شده بود. هزارها سال بعد معلوم مي شه که چه اتفاق هايي افتاده.
بارزون خسته و بي رمق مي دود. زني از کنار او رد مي شود. ادي همچنان مي دود. از رو به رو، مردي جوان با او برخورد مي کند. مرد جوان به دويدن خود ادامه مي دهد، اما بارزون مي ايستد و بر مي گردد و بعد چند فحش نثار مرد جوان مي کند.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ادي بارزون خوب جوله مي کنه، براي اين که اون براي هزاره بعدي، تصوير يه بچه رو داره.
ادي بارزون دوباره آن سه نفر را مي بيند که روي پل مي دوند. بارزون لباسش را مرتب کرده و دوباره مي دود.
ميلتون (صداي خارج از قاب): در مورد اين جور آدم ها، هيچ سري وجود نداره که از کجا اومدن.
اکنون ما حجم شبح واري از آن سه نفر مي بينيم که به دنبال بارزون مي روند.

113.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

ميلتون وسط آپارتمان خود راه مي رود و سيگار مي کشد. او با حرارت براي کوين سخنراني مي کند.
ميلتون: تو شامه انسان ها رو تا اونجايي تيز مي کني که اونها بتونن از طريق اميال خودشون، اتم ها رو از هم جدا کنن.
ميلتون قدم مي زند و خود را به کوين نزديک مي کند.
ميلتون: نفس تو به اندازه کليساهاي جامع بزرگه. ارتباط از طريق فيبرنوري، تحريکات نفساني آدم هاي سراسر دنيا رو به هم وصل مي کنه. تيره ترين رؤياها با خيال هاي طلايي روکش مي شن تا هر انساني يک امپراتوري خيالي باشه... تا خداي خودش بشه. تو از اونجا به کجا مي توني بري؟

114.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

ادي بارزون کنار تورسيمي مي دود. مردي از روبه رو به او نزديک مي شود.
مرد: داري راه رو اشتباه مي ري!
اکنون ما در مي يابيم که آخرين جمله ميلتون در نماي قبل، خطاب به بارزون بوده است. مرد از کنار بارزون رد مي شود. بارزون بر مي گردد.
بارزون: گمشو.
بارزون به دويدن خود ادامه مي دهد.
ميلتون (صداي خارج از قاب): وقتي ما داريم با هم رقابت مي کنيم و از اين معامله به اون معامله مي ريم...

115.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

ميلتون کنار گويي بزرگ ايستاده و دارد آن را مي چرخاند. آن گوي، کره زمين است.
ميلتون: ... چه کسي چشم هاشو به اين سياره دوخته؟ هوا آلوده مي شه، آب ها کثيف مي شن و حتي عسل زنبورها طعم کثافت مواد راديو اکتيو به خودشون مي گيرن... و اونا همچنان دارن دنبالت مي آن... اين بار سريع تر و سريع تر.

116.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

بارزون کنار تورسيمي مي دود. او بر مي گردد و مي بيند که حجم شبح وار و اعوجاج يافته آن سه نفر به دنبال او مي دوند. حالا مي فهميم که منظور آخرين جمله ميلتون در نماي قبل چه بوده است. آن سه نفر به سرعت خود را به بارزون نزديک مي کند. بارزون وحشت کرده و فرياد مي زند.
بارزون: کمک! کمک!

117.خارجي-آپارتمان لومکس-عصر
 

رو به روي پنجره تراس آپارتمان لومکس قرار داريم. مري آن آشفته و مريض، اما با چهره اي سنگي به کنار پنجره مي آيد و آن را بالا مي کشد. پيداست که با قصدي مشخص به اينجا آمده. گويا او صداي چيزي را شنيده است. او به پارک خيره مي شود.
ميلتون(صداي خارج از قاب): ديگه وقتي براي فکر کردن باقي نمونده. تو ديگه نمي توني...

118.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

بارزون خسته و وحشت زده کنار تورسيمي مي ايستد و با دستان خود آن را مي گيرد. او به تور سيمي فشار مي آورد و آن را تکان مي دهد.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ...آينده رو بخري يا اونو بفروشي. براي اين که ديگه آينده اي وجود نداره. پسر جون و الان سوار يه قطار افسارگسيخته شدي.
بارزون به دور و اطراف خود نگاه مي کند و کمي آن طرف درختي تنومند مي بيند. بارزون به طرف درخت مي رود.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ما يه ميليارد ادي بارزون داريم که آهسته آهسته وارد آينده مي شن.
بارزون پشت بدنه تنومند درخت پناه مي گيرد و خودش را از آنها مخفي مي کند.

119.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

ميلتون به نطق خود ادامه مي دهد.
ميلتون: هر کدوم از اونا اومدن که سياره سابق خداوند رو به گند بکشن و بعد انگشت هاشونو ليس بزنن و اونا رو پاک کنن، چون مي خوان پشت اون...

120.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

بارزون از پشت درخت افراد مختلفي را مي بيند که در حال دويدن هستند.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ...کيبوردهاي تميزشون بشينن و وقت تلف کنن. و حالا ادي وقتشه که هزينه کارهاتو بپردازي.
پيرمردي از پشت درخت بيرون آمده و بارزون را هل مي دهد. بارزون به شدت به زمين مي خورد.

121.خارجي-آپارتمان لومکس-عصر
 

مري آن هنوز کنار پنجره ايستاده است. او صداي زمين خوردن بارزون را مي شنود. مري آن وحشت زده گوش هايش را با دست مي گيرد.
ميلتون (صداي خارج از قاب): حالا ديگه براي اين که بازي رو به نفع خودت تموم کني، يه کم دير شده.

122.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

پيرمردي که بارزون را هل داده، ژنده پوش است و احتمالاً بي خانمان. بارزون روي زمين دراز کشيده و پيرمردر بالاي سر اوست.
پيرمرد: ساعتتو بده به من!
بارزون سعي مي کند از روي زمين برخيزد.
بارزون: من اون ساعتو دوست دارم، فکر کردي مي توني اونو از من بگيري؟ بارزون نيم خيز مي شود که چوبي کلفت بر کمر او مي نشيند. حالا مي بينيم که پيرمرد هم دستي هم دارد که از او جوان تر است.
ميلتون (صداي خارج از قاب): شکمت خيلي پره...
هم دست چوبش را بالا مي برد و ضربه ديگري به بارزون مي زند.
ميلتون (صداي خارج از قاب):... پايين تنه ت زخم شده...

123.خارجي-آپارتمان لومکس-عصر
 

مري آن از ترس گوش هايش را گرفته و مدام سرش را تکان مي دهد. او مي تواند صداي ضربه ها را بشنود.

124.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

بارزون روي زمين افتاده و ضجه مي زند.
ميلتون (صداي خارج از قاب):.... چشم هات شده کاسه خون و داري داد مي زني و کمک مي خواي.
بارزون تقلا مي کند که از دست آنها فرار کند و خودش را روي زمين مي کشد. هم دست دوباره به پشت بارزون ضربه اي وارد مي کند.
ميلتون(صداي خارج از قاب): ولي چي فکر مي کني؟ هيچ کس اونجا نيست.
حالا مي بينيم که پيرمرد هم دست به کار شده و با چوبي بر سر و صورت بارزون ضربه مي زند. چهره پيرمرد و هم دست تبديل به چهره هيولا مي شوند.

125.خارجي-آپارتمان لومکس-عصر
 

مري آن از وحشت پنجره را پايين مي کشد.
ميلتون (صداي خارج از قاب): ادي، تو تنهايي!

126.خارجي-سنترال پارک-عصر
 

بارزون روي زمين افتاده و از درد به خود مي پيچد. پيرمرد ضربه اي ديگر بر او وارد مي کند.
ميلتون(صداي خارج از قاب): تو بنده خاص خداوندي!
با آخرين ضربه اي که پيرمرد به بارزون مي زند، او مي ميرد.

127.خارجي-آپارتمان لومکس-عصر
 

مري آن از پشت شيشه نيز صداها را مي شنود. او دست هايش را به شيشه مي گيرد. او فهميده که بارزون مرده است.

128.داخلي-آپارتمان ميلتون-عصر
 

کوين و ميلتون به هم خيره شده اند. لحظه اي بين آنها سکوت مي شود.
ميلتون: شايد اين حقيقت داشته باشد که گاهي خداوند قرعه مي اندازه و گاهي اوقات ما رو به حال خودمون مي ذاره.

129.خارجي-نيويورک-شب
 

شب با صداي هولناک به طور ناگهاني تبديل به روز مي شود.

130.داخلي-شرکت حقوقي-اتاق پم/هال-روز
 

مليسا پشت ميزي نشسته است. پم و کوين نيز در اتاق حضور دارند. کوين در اتاق راه مي رود و پم نشسته است. آنها دارند دفاعيه را با اهم مرور مي کنند.
کوين: شما گواهي دادين که متهم ساعت 30/4دقيقه به شما زنگ زد و از شما خواست که به دفترش برين.
مليسا: بله.
کوين: آقاي کولن فقط عاشق شما نيست، درسته؟ اون رئيس شما هم هست؟
مليسا: بله.
کوين: پس چرا دو ساعت طول کشيد تا برين پيش اون؟
مليسا: آره، من ساعت 10/6 دقيقه رفتم اونجا، درست يادمه که ساعت 10/6دقيقه بود، چون اونا منتظر اخبار بودن.
اعصاب مليسا به هم ريخته است.
کوين: خب، باشه. ولي صبر کنين. دادستان احمق نيست. اون مي تونه ريتم و آهنگ صداشو تغيير بده و همين طور رفتارشو. اون از شما سؤال هايي رو مي پرسه که قبلاً بهشون فکر نکردين. اون شما رو به هم مي ريزه. (مکث) خب اون وقت ما چي کار مي کنيم؟
مليسا: فقط با آره و نه جواب مي دم و سعي مي کنم آروم باشم.
کوين: دقيقاً. خانم بلاک يادتون باشه که شما بايد شهادت بدين که در حد فاصل 10/6 تا 30/9پيش متهم بودين.
مليسا: بله.
کوين: در تمام اون ماراتون سه ساعته، شما نگاهتون رو از متهم بر نمي دارين؟
مليسا: نخير.
کوين: احتياج به دستشويي پيدا مي کنين؟
مليسا: بله.
کوين: علايم موجود در بدن اونو مي شناسين؟ متوجه مي شين که منظورم چيه؟
مليسا: بله.
کوين: خب، جوابتون چيه؟
مليسا سکوت مي کند و چيزي نمي گويد.
کوين: شما توي اين شش ماه گذشته، هر هفته سه بار مي رفتين پيش اون، پس چرا جوابي نمي دين؟
مليسا: ديگه از اين بازي خسته شدم. خب چرا خودتون نمي رين به همه اين سؤال ها جواب بدين؟
کوين چند لحظه به او خيره مي شود و بعد از اتاق بيرون مي آيد او وارد هال مي شود.

131.داخلي-هال شرکت-روز
 

کوين چند قدم بر مي دارد، بعد مي ايستد و به ديواري تکيه مي دهد. فضا به گونه اي است که گويا حادثه اي اتفاق افتاده است. کارمندان از اتاق خود بيرون آمده و در هال تجمع کرده اند. برخي از آنها گريه مي کنند. کريستابلا به طرف کوين مي آيد. او دارد گريه مي کند.
کريستابلا: کوين...
کوين:چي شده؟
کريستابلا: ادي بارزون...
کوين: مگه چه ش شده؟
کريستابلا: مرده. اونو کشتن.
کوين: کي؟
هيث به طرف آن دو مي آيد و جواب مي دهد.
هيث: ديشب، توي پارک. باورت مي شه، رفته بود اونجا که ورزش کنه.
کوين بر جاي خود مي ماند. او چشم مي گرداند و مي بيند که ميلتون در انتهاي هال ايستاده است. چشم هاي ميلتون روي او قفل شده است.
کريستابلا: آخه اونا دنبال چي بودن؟
هيث: اون عوضي ها کارشون همينه.
کوين: کي بودن؟
وکيل1: دو تا ديوونه بي خانمان.
پم از داخل اتاق خود بيرون مي آيد و وارد هال مي شود. کشته شدن بارزون روي او هيچ تأثيري نگذاشته است. او همچنان خشک و شق ورق است.
پم: کوين... کوين، منو ببخش. ولي تو بايد تا سي دقيقه ديگه توي دادگاه باشي.
مليسا نيز از اتاق بيرون مي آيد.
پم (به کوين): من براي مليسا ماشين مي گيرم، ولي بهتره تو خودت بري.
کوين مي بيند که ميلتون به طرف او مي آيد.

132.داخلي-مترو-روز
 

قطار به سرعت حرکت مي کند. کوين عصبي به نظر مي رسد. او و ميلتون کنار هم نشسته اند و با هم حرف مي زنند. قطار تقريباً خالي است.
ميلتون: من مي خوام که تو خودتو از مسئله ادي کنار بکشي. اجازه بده من نگران اون مسئله باشم. تو الان درگير کولن هستي. تو بايد به کارهات نظم بدي. بايد اولويت بندي کني. بايد انرژيتو ذخيره کني.
کوين: من نمي تونم مليسا رو قانع کنم.
ميلتون: خب پس ما حالا چه انتخابي داريم؟
کوين: مي دونم که داره دروغ مي گه.
ميلتون: چون زود بهت جواب نداده، پس داره بهت دروغ مي گه؟ اون هيچي نگفته. اون هيچ وقت حقيقت رو نمي فهمه.
کوين: کولن اونا رو کشته.
ميلتون: واقعاً اين طور فکر مي کني؟
کوين: کولن منو پذيرفته، ولي مليسا ... همه چي زير سر اونه!
ميلتون: گوش کن، تو بايد به غريزه ت مراجعه کني.
کوين: توصيه ت اينه؟
کوين بي قرار است. او طاقت نياورده و از جاي خود بر مي خيزد و چند قدم در راهروي قطار حرکت مي کند.
ميلتون: من از روش تو حمايت مي کنم. ولي شايد اين بار ديگه بايد بازنده بشي. تو فکر مي کني من قبلاً شکست نخوردم؟ کوين... يادت مي آد؟ ما قبلاً درباره ش حرف زديم. فشار. تو بايد يه کم فشار تو بيشتر کني.

133.داخلي-دادگاه کولن-روز
 

در صحن دادگاه باز مي شود. مردي در آستانه در ظاهر شده و چند بار به در مي کوبد.
مرد: همه قيام کنن. عالي جناب آرماند پو وارد مي شن.
قاضي وارد دادگاه مي شود. حضار از جاي خود بر مي خيزند. پم، کوين و کولن پشت ميز دفاع مي ايستند. کولن نگاه ملتمسانه اي به کوين مي اندازد.
مرد: لطفاً بنشينين.
قاضي: خب آقاي لومکس، دفاعيه تو نو شروع مي کنين؟
کوين لحظه اي به قاضي نگاه مي کند. کولن نگاهش را به کوين مي اندازد. کوين همچنان ساکت است. گويي ترديد دارد. دادستان و هيئت منصفه منتظرند. در ميان هيئت منصفه پچ پچ مي افتد. کوين بر مي گردد و به ميلتون که در ميان تماشاچيان نشسته، نگاهي مي اندازد.
قاضي: آقاي لومکس...
کوين دوباره به کولن نگاه مي کند. قاضي و هيئت کنجکاوند که چرا کوين کارش را شروع نمي کند. کوين همچنان در نزاع با خود است. اما عاقبت تسليم مي شود.
کوين: من مليسا بلاک رو احضار مي کنم.
خيال کولن راحت مي شود و لبخندي مي زند. در دادگاه باز مي شود. مليسا در جايگاه شهود مي ايستد.
مرد: دست راستتون رو بالا بيارين. قسم مي خورين که حقيقت رو بگين، همه حقيقت رو، هيچ چيز حقيقت؟ در اين صورت خداوند به شما کمک خواهد کرد.
مليسا دستش را بالا مي آورد و به ميلتون نگاهي مي اندازد. او خنده اي به لب دارد.
مليسا: قسم مي خورم.
منبع: ماهنامه فيلمنامه نويسي فيلم نگار 29