آيه هاي زندگي

بهترين و مطمئن ترين راه را قرآن مي نماياند
«إنَّ هَذَا القُرآنَ يَهدِي لِلَّتِي هِيَ أَقوَمُ وَ يُبَشِّرُ المُؤمِنينَ الَّذينَ يَعمَلُونَ الصَّالِحَاتِ أَنَّ لَهُم أَجراً کَبيراً »(اسراء/آيه 9)
حقا که اين قرآن [جامعه انساني را] به پايدارترين و استوارترين طريقه و آيين هدايت مي کند؛ و مومناني را پيوسته عمل صالح به جا مي آورند بشارت مي دهد که براي آنان در دنيا و آخرت پاداشي بزرگ است.

شرح و تفسير:
 

قرآن ناطق، امام علي (ع) مي فرمايند:«آگاه باشيد که همانا اين قرآن پند دهنده اي است که نمي فريبد و هدايت کننده اي است که گمراه نمي سازد و سخنگويي است که هرگز دروغ نمي گويد. کسي با قرآن همنشين نشد، مگر آن که قرآن بر او افزود يا از او کاست: در هدايت او افزود و از کوردلي و گمراهي اش کاست.
«آگاه باشيد که کسي با داشتن قرآن نيازي ندارد و بدون قرآن بي نياز نخواهد بود...
«همانا خداوند سبحان کسي را به چيزي چون قرآن پند نداده است که قرآن ريسمان استوار خدا و وسيله ايمني بخش است. در قرآن، بهار دل و چشمه هاي دانش است. براي قلب، جلايي جز قرآن نتوان يافت؛ به خصوص در جامعه اي که بيدار دلان در گذشته اند و غافلان و تغافل کنندگان حضور دارند.» (نهج البلاغه/ خطبه176)

غفلت از ياد خدا موجب مي شود شياطين هم نشين انسان شوند
 

«وَمَن يَعشُ عَن ذِکرِ الرَّحمَنِ نُقَيِّض لَهُ شَيطاَناً فَهُوَ لَهُ قَرينٌ» (زخرف/36)
و هرکس از ياد خداي رحمان [(بر اثر اشتغال به شهوات)] چشم بپوشد [و کوردل شود] براي او شيطاني مي گماريم که همواره [براي وسوسه و گمراهي] يار و قرينش باشد.

شرح و تفسير:
 

امام علي (ع) درباره غفلت و لزوم بيداري بياناتي گويا و جامع دارند که بي هيچ توضيحي آن ها را مي آوريم:
* چه شده است که شما را همچون بدن هاي بي جان و جان هاي بي بدن و عابدان ناپرهيزگار و بازرگانان بي سود و بهره و بيداران خفته و حاضران غايب و چشم داران نابينا مي بينم؟ (نهج البلاغه/ خ108)
* هشدار! هشدار! اي شنونده، بکوش، اي بي خبر، هيچ کس مانند شخص آگاه تو را آگاه و خبردار نمي کند؛ (همان/خ 153)
* واي بر فرزند آدم که چه غافل است و گم کرده راه و سرگشته! (غررالحکم/ج6/ص228)
* با پيوسته به ياد خدا بودن، پرده غفلت به کنار مي رود؛ (همانجا)
رسول خدا(ص) نيز فرمودند: «غافل ترين مردم کسي است که از دگرگوني احوال دنيا پند نگيرد.» (بحار الانوار/ج77/ص112)
* حضرت به ابوذر فرمودند:« اي ابوذر، قصد کار نيک، هرچند آن را به کار نبندي تا در زمره غافلان نشوي.» (بجار الانوار/ج74)
امام سجاد(ع) در بيان عوامل غفلت آور فرمودند:« واي بر تو! اي پسر آدم، بدان که سنگيني پرخوري و سستي و تنبلي حاصل از پر کردن معده و مستي سيري و نيز غفلت حاصل از قدرت از چيزهايي اند که انسان را در زمينه عمل کند و تنبل مي کنند و ذکر خدا را از ياد مي برند و از نزديک بودن مرگ غافل مي سازند تا جايي که شخص گرفتار دوستي دنياگويي از مستي شراب ديوانه شده است.» (تحف العقول/ص273)
منبع: ماهنامه راه قرآن، شماره35.