برایش مادرى کن

انسان در مواقع گرفتارى و بیمارى احتیاج به پرستار و غمخوار دارد، دلش می خواهد کسى با وى همدردى کند، به وسیله نوازش و دلجویى دردهایش را تسکین دهد. به وسیله دلداریها و تقویتهاى روحى اعصابش را آرامش بخشد، مردها همان کودکان سابق هستند که بزرگ شده اند، هنوز هم احتیاج به نوازشها و محبتهاى مادر دارند، مرد وقتى با زنى پیمان زناشویى بست انتظار دارد که در مواقع گرفتارى و بیمارى درست مانند یک مادر مهربان از وى پرستارى و دلجویى کند.
خانم محترم، اگر شوهرت مریض شد بیش از سابق مهربانى کن، اظهار همدردى و تأسف کن، چنان وانمود کن که از بیمارى او شدیداً ناراحت هستى، دلداریش بده، اسباب استراحت را برایش فراهم ساز، بچه ها را ساکت کن تا اعصابش آرام گردد، اگر احتیاج به دکتر و دارو دارد وسیله اش را فراهم ساز، هر غذایى را که میل دارد و برایش خوبست فوراتهیه کن، دم به دم از او احوالپرسى و دلجویى کن، سعى کن هر چه بیشتر درکنار بسترش بنشینى، اگر از شدت درد خوابش نمى برد سعى کن تا می توانى بیدار بمان، وقتى بخواب رفتى گاهى که بیدار می شوى سرى به او بزن و اگر خواب نیست احوالپرسى کن، اگر شب را به بیخوابى گذرانده بامداد اظهار ناراحتى کن، در روز اتاق را خلوت کن شاید خوابش ببرد، نوازشها و دلسوزیهاى تو دردهایش را تسکین می دهد و در بهبودیش کمک می کند، به علاوه، این قبیل کارها را از علائم وفا و صمیمیت و محبت حقیقى مى شمار، در نتیجه، به زندگى دلگرم می شود، نسبت به تو علاقه بیشترى پیدا می کند، اگر مریض شدى همین عمل را نسبت به تو انجام می دهد. آرى این عمل یک نوع شوهردارى است و رسول خدا فرمود:
«جهاد زن اینست که خوب شوهردارى کند (1) ».

پی‌نوشت‌ها:

1- بحار ج 103 ص 247

منبع:امینی، ابراهیم؛ (1367؟)، آئین همسرداری یا اخلاق خانواده، تهران: اسلامی، چاپ پانزدهم.