سه روح در یک کالبد

از زمانی که نسل جدید کنسول های خانگی وارد بازار شده، تعداد بازی های سبک پلتفرمر / پازل نیز کاهش یافته و اگر این روند به همین صورت ادامه پیدا کند؛ احتمالاً دیگر عنوان ارزشمندی در این سبک نخواهیم داشت. یکی از عناوینی که توانست در E3 امسال سرو صدای زیادی به پا کند Trine بود و اکنون که بازی عرضه شده می بینیم که آن هیاهو بیهوده نبوده است. داستان بازی از جایی شروع می شود که شخصیت های اصلی بازی یعنی Knight, Thief و Wizard توسط یک نفرین با یک دیگر ادغام شده و سعی دارند طی سفری طولانی نیروهای شیطانی موجود در سرزمین خود را نابود و خود را از این نفرین آزاد کنند. داستان در این عنوان تنها بهانه ای برای شروع یک گیم پلی جذاب و سرگرم کننده است؛ اما همین داستان ساده نیز مشکلات زیادی دارد. مثلاً در قسمتی به این نکته اشاره می شود که فرمانروای جدید سرزمین باید انتخاب شود؛ درحالی که در گذشته انتخاب شاه و فرمانروای یک سرزمین به صورت موروثی بوده است؛ یا در ابتدای بازی وقتی یکی از شخصیت ها با دست زدن به یک شی خاص دچار نفرین می شود؛ چرا باید شخصیت بعدی نیز همین کار را کرده و دچار نفرین شود؟ با این حال اگر از ضعف های داستان بازی صرفه نظر کنیم؛ بی شک با یکی از بهترین عناوین این نسل در سبک پلتفرمر / پازل روبرو هستیم. بازیباز در طول بازی می تواند از بین 3 شخصیت موجود یکی را انتخاب و بنا به موقعیت های خاص او را در میان بازی تعویض کند. این نکته در کنار نکات مثبتی که دارد تا حدی باعث سادگی بازی می شود. هر یک از شخصیت ها دارای قابلیت های مختلفی هستند که با استفاده از آن ها می توانید در طول مراحل پیش بروید. البته این قابلیت ها به نوعی تنظیم شده که اگر بازیباز در طول یک مرحله دو شخصیت دیگر را از دست بدهد می تواند باز هم بازی را ادامه داده، به چک پوینت برسد و شخصیت های از دست رفته را بازگرداند. جادوگر ( Wizard ) برای قسمت های طراحی شده که بازیباز نیاز به ایجاد اشیای مختلف دارد تا بتواند با استفاده از آن ها قسمت های پازل و پلتفرمر بازی را پشت سر بگذارد؛ اما او به علت ضعف بدنی قادر به انجام حرکت های دشوار نیست. Thief به کمک طنابی که پرتاب می کند، از جاهای مختلف بالا می رود و با کمک تیر و کمان از راه دور دشمن ها را از پای در می آورد. شوالیه از چالاکی Thief برخوردار نیست؛ اما توانایی استفاده از سلاح های سنگین را دارد و هنگامی که بازیباز با اسکلت های زیادی روبرو می شود. واقعاً کارآمد است. تعادل بین شخصیت ها به قدری خوب است که حتی می توان Trine را در این زمینه یکی از بهترین های عرضه شده تاکنون دانست. نکته قابل توجه در مورد شخصیت ها این است که 3 بازیباز می توانند به صورت همزمان کنترل هر یک از این شخصیتها را به عهده بگیرند؛ اما این قابلیت به دلیل طراحی ضعیف منوها از چشم بازیباز دور می ماند و شاید تا انتهای بازی کسی متوجه وجود قابلیت Co-Op در Trine نشود.
در این حالت هر شخصیت به صورت جداگانه در صفحه به نمایش در می آید که باعث می شود روند طی کردن مراحل تا حدی تغییر کند؛ البته به نمایش در آمدن هر 3 شخصیت در هر لحظه ممکن است، مشکلاتی را به نیز در بر داشته باشد. مثلاً در بعضی از موقعیت ها زمانی که شخصیت اول از روی سکویی رد می شود، این سکو پایین آمده و شخصیت بعدی برای رد شدن از آن باید کمی صبر کند. این مکانیسم شاید مشکل خاصی را ایجاد نکند؛ اما زمانی که لازم است قسمتی از یک مرحله خاص در یک زمان مشخص طی شود، بازیباز دوم و سوم را با مشکلات زیادی روبرو می کند.
یکی دیگر از مشکلات Trine در بخش گیم پلی مربوط به درجه سختی مراحل است. در 13 مرحله اول درجه سختی به مرور بالاتر می رود؛ اما این روند در مرحله 14 کمی دچار تغییر شده و بازی در بخش پلتفرمر سخت تر از گذشته می شود. البته مشکل اساسی مربوط به مرحله آخر است که طی آن بازیباز با یک درجه سختی بالا همراه با محدودیت زمانی مواجه می شود که اجازه فکر کردن را نیز از وی می گیرد. با این همه مسلماً نکات مثبت گیم پلی بیش از نکات منفی آن است که باعث می شود برخی مشکلات اصلاً به چشم نیایند.
یک گیم پلی روان، زمانی لذت بخش تر می شود که با گرافیکی زیبا همراه باشد. دوربین بازی 2 بعدی است و حرکت های شخصیت ها نیز تنها در 2 بعد انجام می شود؛ اما مراحل و پس زمینه ها کاملاً 3 بعدی و با کیفیت هستند. در بخش گرافیکی سازنده ها از تمام قدرت خود استفاده کرده اند و نتیجه کار با در نظر گرفتن سبک بازی باعث تعجب اکثر بازیبازها می شود. محیط ها با جزییات بالایی طراحی شده اند و این جزییات گاه با شخصیت های موجود در بازی نیز تعامل دارند که باعث می شود، محیط هر چه بیشتر زنده جلوه کند. مدل های شخصیت ها را می توان از دو جنبه بررسی کرد. مدل شخصیت ها از نمای دور بسیار زیبا جلوه می کند؛ ولی زمانی که دوربین بازی در مقاطعی از نزدیک صفحه را به نمایش در می آورد. متوجه می شویم شخصیت ها از نبود Anti Aliasing و ضعف در مدل سازی رنج می برند. بافت ها به خوبی انتخاب شده اند و از کیفیت بسیار بالایی برخوردار هستند. به دلیل جو و دوره زمانی بازی بعضی از مراحل شباهت فراوانی به هم دارند که باعث می شود این عنوان پس از مدتی خسته کننده شود. طراحی دشمن ها خوب است؛ اما از تنوع بالایی برخوردار نیستند. در کل طرح های استفاده شده برای دشمن ها از تعداد انگشتان یک دست تجاوز نمی کند. این عدم تنوع در مورد باس ها (Boss) نیز صدق می کند و بازیباز در طول بازی تنها با دو نوع باس روبرو می شود که هر کدام چندین بار بر سر راه وی قرار می گیرند.
صداگذاری شخصیت ها در نوع خود یکی از بهترین ها است ؛ زیرا با توجه به سبک و سیاق بازی، در این زمینه انتظاری از سازنده ها نمی رود؛ اما استفاده از صدا پیشگان حرفه ای یکی از نکات قوت بازی است. قطعات موسیقی استفاده شده نیز کاملاً با جو بازی هماهنگ و نمایانگر دوران رنسانس است. با در نظر گرفتن بودجه ساخت، می توان Trine را یکی از بهترین بازی های عرضه شده در سبک پلتفرمر / پازل دانست که روحی دوباره در این سبک دمیده است.
منبع: بازی رایانه شماره 31