نویسنده: مهدی گنجور
شناخت دشمن از ضروریات اولیه هر مبارزه و از محوری ترین مسائل دفاعی جامعه بوده، از طریق آن می توان بقای خود و جامعه را تضمین کرد. با شناخت دشمن می توان احتمال پیروزی و شکست را تعیین کرد و به ایجاد زمینه های دفاعی همت گماشت. در عرصه مسائل سیاسی اجتماعی و فرهنگی نیز دشمن شناسی از اهمیت ویژه ای برخوردار است و از مهم ترین عوامل در تأمین امنیت فردی واجتماعی ومصونیت فرهنگی محسوب می شود.
بدون شک، در طول تاریخ جوامع، غالب شکست ها ناشی از بی توجهی به دشمن بوده است. امروز، قدرت های بزرگ با ایجاد سازمان ها و تشکیلات اطلاعاتی و جاسوسی و اختصاص بودجه های کلان برای این مراکز تلاش می کنند تا دشمنان بالقوه و بالفعل خود را شناسایی کنند و قبل از آن که نقشه دشمنان کارساز شود آنها را در هم شکنند. از طرفی این قدرت های استعماری، تمام همّ و غمّ خود را علیه جوامع ضعیف تر و بخصوص کشورهای جهان سوم بکار گرفته و دشمنی و شیطنت خود را در قالب ها و شیوه های متنوع اعمال می کنند. خصوصاً که امروز دشمن از ابراز و تکنیک های نظامی وسخت افزاری برای پیشبرد اهداف و اعمال دشمنی خود کمتر استفاده کرده و بیشتر از جنگ روانی و تبلیغاتی و به اصطلاح جنگ نرم افزاری درقالب های فکری و فرهنگی استفاده می کند و جالب تر این که آماج هدف و نوک پیکان دشمن امروز متوجه نسل جوان وخصوصاً تحصیل کرده جامعه است. ناگفته پیداست که در این عصر ارتباطات و انفجار اطلاعات، به ساده ترین شیوه ها، می توان فجیع ترین و عمیق ترین آسیب ها و دشمنی ها را به شیوه ای نا محسوس و نامرئی اعمال کرد. در چنین فضایی بحرانی و عصری این چنین پر خطر و حساس، ضرورت و لزوم دشمن شناسی نه تنها قابل انکار نیست بلکه نیازمند اثبات هم نمی باشد.
قطعا برای تصمیم گیری و چگونگی واکنش در برابر دشمن، باید ابتدا او را شناخت، به اهدافش پی برد و روش های او را در ضربه زدن و رسیدن به اهدافش بازشناخت هم چنان که باید نقاط ضعف و قوت او را مورد مطالعه قرار داد. رهبر فقید انقلاب، حضرت امام خمینی رحمه الله ضمن تایید دشمن شناسی، به عنوان یک وظیفه مستمر، می فرماید: «برنامه ملت ما، برنامه قلیل المدّه، این است که دشمن را شناختید و از میدان به در کردید، حالا هم دشمن را بشناسید و از میدان ردش کنید. دشمن ما فقط محمدرضا نبود، هر کس مسیرش، مسیر اسلام نباشد،دشمن ماست.» (1) و در جای دیگر میفرماید: «باید شما دشمنتان را بشناسید، اگر نشناسید نمی توانید دفعش کنید.» (2)
بدون شک، در طول تاریخ جوامع، غالب شکست ها ناشی از بی توجهی به دشمن بوده است. امروز، قدرت های بزرگ با ایجاد سازمان ها و تشکیلات اطلاعاتی و جاسوسی و اختصاص بودجه های کلان برای این مراکز تلاش می کنند تا دشمنان بالقوه و بالفعل خود را شناسایی کنند و قبل از آن که نقشه دشمنان کارساز شود آنها را در هم شکنند. از طرفی این قدرت های استعماری، تمام همّ و غمّ خود را علیه جوامع ضعیف تر و بخصوص کشورهای جهان سوم بکار گرفته و دشمنی و شیطنت خود را در قالب ها و شیوه های متنوع اعمال می کنند. خصوصاً که امروز دشمن از ابراز و تکنیک های نظامی وسخت افزاری برای پیشبرد اهداف و اعمال دشمنی خود کمتر استفاده کرده و بیشتر از جنگ روانی و تبلیغاتی و به اصطلاح جنگ نرم افزاری درقالب های فکری و فرهنگی استفاده می کند و جالب تر این که آماج هدف و نوک پیکان دشمن امروز متوجه نسل جوان وخصوصاً تحصیل کرده جامعه است. ناگفته پیداست که در این عصر ارتباطات و انفجار اطلاعات، به ساده ترین شیوه ها، می توان فجیع ترین و عمیق ترین آسیب ها و دشمنی ها را به شیوه ای نا محسوس و نامرئی اعمال کرد. در چنین فضایی بحرانی و عصری این چنین پر خطر و حساس، ضرورت و لزوم دشمن شناسی نه تنها قابل انکار نیست بلکه نیازمند اثبات هم نمی باشد.
قطعا برای تصمیم گیری و چگونگی واکنش در برابر دشمن، باید ابتدا او را شناخت، به اهدافش پی برد و روش های او را در ضربه زدن و رسیدن به اهدافش بازشناخت هم چنان که باید نقاط ضعف و قوت او را مورد مطالعه قرار داد. رهبر فقید انقلاب، حضرت امام خمینی رحمه الله ضمن تایید دشمن شناسی، به عنوان یک وظیفه مستمر، می فرماید: «برنامه ملت ما، برنامه قلیل المدّه، این است که دشمن را شناختید و از میدان به در کردید، حالا هم دشمن را بشناسید و از میدان ردش کنید. دشمن ما فقط محمدرضا نبود، هر کس مسیرش، مسیر اسلام نباشد،دشمن ماست.» (1) و در جای دیگر میفرماید: «باید شما دشمنتان را بشناسید، اگر نشناسید نمی توانید دفعش کنید.» (2)
پی نوشت ها :
1. صحیفه نور، ج 6، ص 257
2. همان، ج12، ص 196
