نویسنده: مایکل وایت
مترجم: محمّدرضا افضلی
مترجم: محمّدرضا افضلی
در آخرین سالهای زندگی، در اواخر دهه هفتاد عمر، نیوتون با دو تن از دانشمندان مشهور آن زمان به مشاجره علنی پرداخت. بدترین مجادله بین او وگوتفرید لایب نیتس(1)، دانشمند مشهور آلمانی در گرفت. لایب نیتس مدعی بود که شاخه جدید ریاضیات به نام حسابان، را او ابداع کرده است نه نیوتون.
نیوتون در حدود شصت سال قبل، هنگامی که تازه داشت مفاهیم مکانیک و نورشناسی را پی ریزی می کرد، این صورت جدید از ریاضیات را برای حل مسائل پیچیده به کار گرفته بود، اما این موضوع هنگامی نظر لایب نیتس را جلب کرد که نیوتون در اثر مشهور نورشناسی آن را به کار گرفت.
لایب نیتس در برابر قدرت و نفوذ رقیب بختی نداشت. آیزاک نیوتون بزرگترین دانشمند جهان، رئیس موفقترین و معتبرترین انجمن علمی جهان بود و لقب سِر داشت.
این بار هم نیوتون همکاران خود را متقاعد کرد که لایب نیتس نخست کاربرد حسابان را در نوشته های اولیه او دیده و سپس از او تقلید کرده است. بدین ترتیب نیوتون نظر موافق جهان علمی را، مبنی بر اینکه او حسابان را پی ریزی کرده است، نه لایب نیتس، جلب کرد. نام لایب نیتس به سبب سهمی که در حوزه حسابان داشت و به دلیل تحقیقاتی که در بسیاری از شاخه های فیزیک انجام داده بود، در یادها ماند، اما او بدون داشتن ثروت، قدرت یا شهرتی که رقیب انگلیسی کسب کرده بود، از دنیا رفت.
شرح تصویری که در فولدر موجود است:
لایب نیتس، فیلسوف و ریاضی دان آلمانی.
ریچارد وستفال، نقل از زندگینامه او با عنوان «مرد بی آرام»
« نمی دانم جهان مرا چگونه می بیند، اما در نظر خودم، پسر بچه ای را می مانم که در ساحل دریا بازی می کند و گاه با یافتن سنگریزه ای صافتر، یا صدفی زیباتر از بقیه صدفها سرگرم می شود، حال آنکه اقیانوس عظیم حقایق نامکشوف پیش روی او گسترده است.»
آیزاک نیوتون
سِر آیزاک نویون در روز 20 مارس 1727 در هشتاد و چهار سالگی درگذشت. از چندین ماه پیش بیمار و بستری بود. او در روز چهارم آوریل، در صومعه وست مینستر لندن، در میان پادشاهان و ملکه های انگلستان، دوکها و اِرلها به خاک سپرده شد.
نیوتون در طول زندگی خود چنان حرمتی داشت که به مدت یک هفته قبل از تدفین، جنازه او را در صومعه وست مینستر در معرض دید عموم گذاشتند تا همه با او وداع کنند. این نشانه احترامی بود که فقط برای پادشاهان معمول بود. در مراسم تشییع، تابوت نیوتون را دو دوک، سه اِرل و رئیس مجلس اعیان بر دوش داشتند.
مبالغه در مورد سهم سِر آیزاک نیوتون در علم بعید است. او نابغه ای جنجال برانگیز بود که انکار مخالفان را تحمل نمی کرد. او با رقبایش به شدت مبارزه می کرد و همیشه در این مبارزات پیروز می شد. او دشمنان بسیاری داشت.
بسیاری نیوتون را هرگز نبخشیدند، زیرا احساس می کردند که با همکاران دانشمند خود رفتار خوبی ندارد. خرده گیران بر او ادعا می کنند که نیوتون به تحقیقات دیگران به اندازه لازم بها نمی داد. آنها به طور ضمنی می گفتند که نیوتون، در دوران ریاست بر ضرابخانه سلطنتی، از محکوم شدن مجرمان به اعدام لذت می برد و برای گرفتن حکم محکومیت این عده به افراد متنفذ متوسل می شد. همه این اتهامات ممکن است تا حدودی حقیقت داشته باشد، اما عده بسیاری هم گفته اند که آیزاک نیوتون مردی سخاوتمند بود که غالباً به خانواده های تنگدست کمک می کرد. این حقیقت را نمی توان انکار کرد که نیوتون مبالغ گزافی را صرف امور خیریه می کرد و هرگز از کمک به دورترین خویشاوندان خود در روزهای تنگدستی، دریغ نکرد.
بزرگترین دانشمند جهان در دوران پیری، به تدریج، رفتار نامتعارفی در پیش گرفت. او می خواست که از چهره اش نقاشی کنند و هر دو یا سه سال اصرار می کرد که تابلو جدیدی از چهره اش بکشند( به همین دلیل است که این همه تابلو عالی از چهره نیوتون سالخورده در دست است).
نیوتون ازدواج نکرد و بازمانده ای نداشت. ملک نسبتاً گرانبهای او را بازماندگان ناپدریش، بارناباس اسمیت، صاحب شدند. اما نیوتون میراثی گرانبهاتر از ملک برای جهانیان باقی گذاشت. او نگرشی نوین به علم و راهی اصیل برای حل بسیاری از مسائل بنیادی پدید آورد.
امروز، که بیش از 360 سال از تولد او گذشته است، دانشمندان سراسر جهان، هنوز از همان اصول و ایده هایی استفاده می کنند که نخستین بار این مرد استثنایی آنها را پی ریزی کرد.
توضیح عکس:
تابلوهای نقاشی و مجسمه های بسیاری از نیوتون، در دوران حیات او و پس از مرگ او در سال 1727، ساخته شده است. این مجسمه ی مرمرین، که لوئیس فرانسیس روبیلیاک آن را تراشیده است، امروز در ورودی نیایشگاه کالج ترینیتی، در کمبریج، به
چشم می خورد.
منبع: وایت، مایکل؛ (1389)، آیزاک نیوتون: کاشف قوانین حاکم بر عالم، محمد رضا افضلی، تهران، مؤسسه فرهنگی فاطمی، چاپ دوم، 1389.
نیوتون در حدود شصت سال قبل، هنگامی که تازه داشت مفاهیم مکانیک و نورشناسی را پی ریزی می کرد، این صورت جدید از ریاضیات را برای حل مسائل پیچیده به کار گرفته بود، اما این موضوع هنگامی نظر لایب نیتس را جلب کرد که نیوتون در اثر مشهور نورشناسی آن را به کار گرفت.
لایب نیتس در برابر قدرت و نفوذ رقیب بختی نداشت. آیزاک نیوتون بزرگترین دانشمند جهان، رئیس موفقترین و معتبرترین انجمن علمی جهان بود و لقب سِر داشت.
این بار هم نیوتون همکاران خود را متقاعد کرد که لایب نیتس نخست کاربرد حسابان را در نوشته های اولیه او دیده و سپس از او تقلید کرده است. بدین ترتیب نیوتون نظر موافق جهان علمی را، مبنی بر اینکه او حسابان را پی ریزی کرده است، نه لایب نیتس، جلب کرد. نام لایب نیتس به سبب سهمی که در حوزه حسابان داشت و به دلیل تحقیقاتی که در بسیاری از شاخه های فیزیک انجام داده بود، در یادها ماند، اما او بدون داشتن ثروت، قدرت یا شهرتی که رقیب انگلیسی کسب کرده بود، از دنیا رفت.
لایب نیتس، فیلسوف و ریاضی دان آلمانی.
میراث نیوتون
«او در نظر من یکی از معدود نوابغی است که تفکر انسان را شکل دادند.»ریچارد وستفال، نقل از زندگینامه او با عنوان «مرد بی آرام»
« نمی دانم جهان مرا چگونه می بیند، اما در نظر خودم، پسر بچه ای را می مانم که در ساحل دریا بازی می کند و گاه با یافتن سنگریزه ای صافتر، یا صدفی زیباتر از بقیه صدفها سرگرم می شود، حال آنکه اقیانوس عظیم حقایق نامکشوف پیش روی او گسترده است.»
آیزاک نیوتون
سِر آیزاک نویون در روز 20 مارس 1727 در هشتاد و چهار سالگی درگذشت. از چندین ماه پیش بیمار و بستری بود. او در روز چهارم آوریل، در صومعه وست مینستر لندن، در میان پادشاهان و ملکه های انگلستان، دوکها و اِرلها به خاک سپرده شد.
نیوتون در طول زندگی خود چنان حرمتی داشت که به مدت یک هفته قبل از تدفین، جنازه او را در صومعه وست مینستر در معرض دید عموم گذاشتند تا همه با او وداع کنند. این نشانه احترامی بود که فقط برای پادشاهان معمول بود. در مراسم تشییع، تابوت نیوتون را دو دوک، سه اِرل و رئیس مجلس اعیان بر دوش داشتند.
مبالغه در مورد سهم سِر آیزاک نیوتون در علم بعید است. او نابغه ای جنجال برانگیز بود که انکار مخالفان را تحمل نمی کرد. او با رقبایش به شدت مبارزه می کرد و همیشه در این مبارزات پیروز می شد. او دشمنان بسیاری داشت.
بسیاری نیوتون را هرگز نبخشیدند، زیرا احساس می کردند که با همکاران دانشمند خود رفتار خوبی ندارد. خرده گیران بر او ادعا می کنند که نیوتون به تحقیقات دیگران به اندازه لازم بها نمی داد. آنها به طور ضمنی می گفتند که نیوتون، در دوران ریاست بر ضرابخانه سلطنتی، از محکوم شدن مجرمان به اعدام لذت می برد و برای گرفتن حکم محکومیت این عده به افراد متنفذ متوسل می شد. همه این اتهامات ممکن است تا حدودی حقیقت داشته باشد، اما عده بسیاری هم گفته اند که آیزاک نیوتون مردی سخاوتمند بود که غالباً به خانواده های تنگدست کمک می کرد. این حقیقت را نمی توان انکار کرد که نیوتون مبالغ گزافی را صرف امور خیریه می کرد و هرگز از کمک به دورترین خویشاوندان خود در روزهای تنگدستی، دریغ نکرد.
بزرگترین دانشمند جهان در دوران پیری، به تدریج، رفتار نامتعارفی در پیش گرفت. او می خواست که از چهره اش نقاشی کنند و هر دو یا سه سال اصرار می کرد که تابلو جدیدی از چهره اش بکشند( به همین دلیل است که این همه تابلو عالی از چهره نیوتون سالخورده در دست است).
نیوتون ازدواج نکرد و بازمانده ای نداشت. ملک نسبتاً گرانبهای او را بازماندگان ناپدریش، بارناباس اسمیت، صاحب شدند. اما نیوتون میراثی گرانبهاتر از ملک برای جهانیان باقی گذاشت. او نگرشی نوین به علم و راهی اصیل برای حل بسیاری از مسائل بنیادی پدید آورد.
امروز، که بیش از 360 سال از تولد او گذشته است، دانشمندان سراسر جهان، هنوز از همان اصول و ایده هایی استفاده می کنند که نخستین بار این مرد استثنایی آنها را پی ریزی کرد.
تابلوهای نقاشی و مجسمه های بسیاری از نیوتون، در دوران حیات او و پس از مرگ او در سال 1727، ساخته شده است. این مجسمه ی مرمرین، که لوئیس فرانسیس روبیلیاک آن را تراشیده است، امروز در ورودی نیایشگاه کالج ترینیتی، در کمبریج، به
چشم می خورد.
منبع: وایت، مایکل؛ (1389)، آیزاک نیوتون: کاشف قوانین حاکم بر عالم، محمد رضا افضلی، تهران، مؤسسه فرهنگی فاطمی، چاپ دوم، 1389.
