جلوه‌های هنری فناوری

شبکه‌ی تارهای نوری، رسانه‌ای برای ارتباطات است که در آن علامت‌های نوری از طریق الیاف یا تارهایی از جنس شیشه‌ی بسیار خالص منتقل می‌شوند. در این رسانه‌ی ارتباطی، وجه هنری تکنولوژی را نیز می‌توان دید. عکس‌هایی از نمایشگاه سیاری تحت عنوان چشم اندازهای هنر پنهان در تکنولوژی برتر منتشر شد که در اصل، این عکس‌ها برای کمک به بهبود کیفیت انتقال نوری گرفته شدند. برای مثال، آن‌ها را تحلیل می‌کردند تا بتوانند تصمیم بگیرند که در فلان مورد از چه موادی باید استفاده شود. تا حدودی به کمک این عکس‌ها و تحلیل‌ها توانستند پهناهای نوار (پهناهای باند) ارتباطات را در حدی متجاوز از یک گیگا بیت در ثانیه، به فاصله‌ای بیش‌تر از صد کیلو متر بفرستند، که در خطوط انتقال الکتریکی امکان پذیر نیست. (گیگا برابر است با هزار میلیون، و بیت واحد محتوای اطلاعات در سیستم‌های ارتباطات و کامپیوتری است.)
برای جلو گیری از فرار یا نشت نور از داخل تارها (یا سیم‌ها)ی نوری، نور در محیطی با ضریب شکست نوری بیش‌تر از ضریب شکست ماده‌ی اطراف منتقل می‌شود (یا به اصطلاح اسکورت می‌شود). برای ایجاد ضریب شکست‌های متفاوت در امتداد شعاعی تارهای نوری، مرکز شمش اولیه‌ی آن‌ها را با اکسید ژرمانیم می‌سازند که ضریب شکست آن از لایه‌ی خارجی، که از جنس فلوئور و سیلیکات‌ها است، بیش‌تر است. به این ترتیب، الیافی که از این شمش اولیه به روش کشیدن از درون روزنه‌ای به قطر الیاف، به دست می‌آیند نیز دارای همین ساختار خواهند بود، اگر چه قطر آن‌ها از قطر شمش اولیه کم‌تر خواهد بود. به واسطه‌ی همین ساختار است که نور همواره در مرز مشترک مرکز یا هسته‌ی داخلی با لایه‌ی خارجی سیم نوری، منعکس می‌شود و نمی‌تواند از هسته بگریزد. بنا بر این نور پیوسته در هسته‌ی سیم به حرکت خود ادامه می‌دهد و منتقل می‌شود.
تصویر برداری لیزری می‌تواند تغییر ضریب شکست در یک شمش معین را نشان بدهد. این تصویر برداری لحظه‌ای از آن چه در حال وقوع است به تکنولوژی خاص خودش نیاز دارد، که در آن از تکنیک‌های عکس برداری میکروسکوپی، تداخل سنجی، و پلاریزاسیون (قطبش) استفاده می‌شود. برای مثال، در تداخل سنجی با تقسیم کردن یک منبع نوری به دو باریکه و سپس ترکیب کردن این دو باریکه بر روی فیلم، می‌توان تفاوت‌های نامشهود چگالی را مشاهده کرد. در یک روش، از یک موج شوکی برای قطع کردن و در نتیجه تغییر دادن فاز یکی از باریکه‌ها به باریکه‌ی دوم، یا باریکه‌ی مرجع، استفاده می شود. نتیجه‌های این تداخل در هنگام به هم پیوستن دو باره‌ی باریکه‌ها ثبت می‌شوند.
این که چنین زیبایی‌هایی در علم وجود دارد بعضی افراد غیر فنی را متعجب کرده است. ایولین راث، منقد هنر، پس از بازدید از نمایشگاه چشم اندازهای هنر پنهان در تکنولوژی برتر در نشریه‌ی امریکن فوتوگراف نوشت: «مشکل بتوان تصور کرد که داده‌هایی که از طریق حباب مغناطیسی، . . . منتقل می‌شوند، جلوه‌هایی هنری داشته باشند، به ویژه وقتی که روش‌های به کار رفته در تهیه‌ی این تصویرها را در نظر بگیریم، که برای مثال می‌توان به عکس برداری میکروسکوپی، تداخل سنجی، گرما نگاری، و پلاریزاسیون نور اشاره کرد. . . . با وجود این، تصویرهای به دست آمده از لحاظ زیبایی شناسی به اندازه‌ی حاصل کار در پیش رفته‌ترین روش‌های عکس برداری آبستره که امروزه به نمایش گذاشته می‌شوند جذابیت دارند.»
به این ترتیب، این مقاله‌ی مصور در باره‌ی وجه تکنیکی ارتباطات، پیوندهای بسیار نزدیک علوم را با هنر نشان می‌دهد. اگر هر تصویر هزار کلمه ارزش داشته باشد، این عکس‌ها گویای چندین صفحه مطلب هستند، و به جای خواندن یک مقاله‌ی نُه هزار کلمه‌ای می‌توان آن‌ها را دید. تکنولوژی نیز از جمله هنرهای زیبا است.