دوستان نوجوان را بشناسید

برای رابطه ی بهتر با نوجوانان

از مشخصات نوجوانی، تمایل به دوستان و گذران اوقات با آن هاست. دوستان منبع کسب هویت جمعی، رد و بدل کردن اطلاعات مورد علاقه ی گروهی، احساس قوی بودن در مقابل دیگران، احساس امنیت و نیز کسب هم دلی و تفاهم هستند.
دنیای واقعی در کنار دوستان می گذرد. دوستان از راز دل خود می گویند و احساسات خود را به راحتی بیان می کنند. بسیاری از نوجوانان در این سن تمایل چندانی به شرکت در جمع خانواده ندارند. وقتی در خانه هستند، دوست دارند در اتاق شان به سر ببرند. موسیقی گوش کنند یا پشتس رایانه وقت بگذرانند و یا با تلفن صحبت کنند. گاهی والدین با انبر هم نمی توانند از دهان شان حرف بکشند اما در جمع دوستان مثل بلبل حرف می زنند، سرحال، بذله گو و با نشاط اند.
برای اغلب والدین بسیار دردناک است که ببینند بچه ای که با عشق بزرگ کرده اند و آن همه برایش زحمت کشیده اند، کوچک ترین تمایلی به ارتباط با آن ها ندارد اما برای بودن با دوستانش پر می کشد. فکر می کنند فرزند نوجوان شان دوست شان ندارد.
به یاد داشته باشیم این رفتار از مشخصات دوره ی نوجوانی است و برای کسب هویت نوجوان لازم است. اگر یک نوجوان در این دوره به ارتباط داشتن با گروهِ دوستان و هم سالان تمایل نداشته باشد و از آن ها دوری کند، احتمالاً مشکل دارد.
نوجوان به تأیید و هم دلی نیاز دارد تا تجربه ی خودش را از دنیا هضم و پردازش کند و این کار را در جمع دوستان انجام می دهد. در واقع در این دوران، خانه برای او حکم پمپ بنزین و محل تجدید قوا را دارد: او می آید، غذا می خورد، استراحت می کند، حمام می کند، لباسش را عوض می کند و به سوی دنیای بیرون پر می کشد. دنیای اصلی او بیرون از خانه است اما اگر دچار تعارض یا مشکل شود، باز هم به وجود پدر و مادر و حمایت آن ها نیاز دارد.
بعضی از والدین احساس خوبی به این رفتار فرزندشان ندارند و سعی می کنند به هر طریقی جلو ارتباط او را با دیگران بگیرند، حتی بعضی از والدین به اعتراض می گویند: «ما بهترین دوستان تو هستیم چه احتیاجی به دوست داری؟»، «ما آن ها را نمی شناسیم و ممکن است در این ارتباطات خطری تو را تهدید کند.» و ...
منع و نفی والدین، نمی تواند این رفتار را به روش درست حل و فصل کند. بهتر است این رفتار را به رسمیت بشناسیم و حتی در گذر از این مرحله ی رشدی به او کمک کنیم. فرصت های امن و سالم برای دوستی های گروهی او فراهم کنیم و تا جای ممکن دوستانش را بشناسیم. آن ها را به خانه مان دعوت کنیم، اگر به جایی می روند، آن ها را برسانیم و برگردانیم. با والدین دوستان آن ها در تماس باشیم. و این احساس مثبت را داشته باشیم که فرزندمان در حال عبور از یک مرحله ی مهم زندگی است و گذار سالم از این مسیر در آینده ی او تأثیر مثبت دارد.
منبع مقاله :
موسوی، شکوفه؛ (1387)، رابطه ی والدین و نوجوان (با نوجوان خود چگونه رفتار کنید؟)، تهران: نشر قطره، چاپ چهارم